Jób 21
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1A odpovídaje Job, řekl:
1Job antwoordde, en sprak:
2Poslouchejte pilně řeči mé, a bude mi to za potěšení od vás.
2Luistert aandachtig naar wat ik ga zeggen; En dat uw troost zich daartoe bepale!
3Postrpte mne, abych i já mluvil, a když odmluvím, posmívejž se.
3Laat mij uitspreken op mijn beurt, Wanneer ik klaar ben, kunt ge spotten!
4Zdaliž já před člověkem naříkám? A poněvadž jest proč, jakž nemá býti ssoužen duch můj?
4Heb ik me soms over mensen beklaagd, Of heb ik geen grond, om mismoedig te zijn?
5Pohleďte na mne, a užasněte se, a položte prst na ústa.
5Ziet mij aan, en staat verstomd, En legt uw hand op de mond!
6Ano já sám, když rozvažuji své bídy, tedy se děsím, a spopadá tělo mé hrůza.
6Wanneer ik er aan denk, sta ik verbijsterd, En huivert mijn vlees:
7Proč bezbožní živi jsou, k věku starému přicházejí, též i bohatnou?
7“Waarom blijven de bozen in leven Worden zij oud en groeien in kracht?”
8Símě jejich stálé jest před oblíčejem jejich s nimi, a rodina jejich před očima jejich.
8Hun kroost gedijt voor hun aanschijn, Hun geslacht houdt stand voor hun ogen;
9Domové jejich bezpečni jsou před strachem, aniž metla Boží na nich.
9Hun huizen zijn veilig en zonder vrees, Gods roede valt er niet op neer.
10Býk jejich připouštín bývá, ale ne na prázdno; kráva jejich rodí, a nepotracuje plodu.
10Hun stier bespringt en bevrucht, Hun koeien kalven en hebben geen misdracht;
11Vypouštějí jako stádo maličké své, a synové jejich poskakují.
11Als een kudde laten ze hun jongens naar buiten, En hun kinderen springen rond.
12Povyšují hlasu při bubnu a harfě, a veselí se k zvuku muziky.
12Ze zingen bij pauken en citer, Vermaken zich bij de tonen der fluit;
13Tráví v štěstí dny své, a v okamžení do hrobu sstupují.
13Ze slijten hun dagen in weelde, En dalen in vrede ten grave.
14Kteříž říkají Bohu silnému: Odejdi od nás, nebo známosti cest tvých neoblibujeme.
14Toch zeggen ze tot God: Blijf verre van ons, We willen uw wegen niet kennen!
15Kdo jest Všemohoucí, abychom sloužili jemu? A jaký toho zisk, že bychom se modlili jemu?
15Wat is de Almachtige, dat we Hem zouden dienen; Wat baat het ons, te smeken tot Hem?
16Ale pohleď, že není v moci jejich štěstí jejich, pročež rada bezbožných vzdálena jest ode mne.
16Ligt hun geluk niet in hun eigen hand, Bemoeit Hij Zich wel met de plannen der bozen?
17Èasto-liž svíce bezbožných hasne? Přichází-liž na ně bída jejich? Poděluje-liž je bolestmi Bůh v hněvě svém?
17Hoe dikwijls gaat de lamp der bozen wel uit, En stort er rampspoed op hen neer? Hoe dikwijls vernielt Hij de slechten in zijn toorn, Grijpen de weeën hen aan in zijn gramschap;
18Bývají-liž jako plevy před větrem, a jako drtiny, kteréž zachvacuje vicher?
18Worden zij als stro voor de wind, Als kaf, opgejaagd door de storm?
19Odkládá-liž Bůh synům bezbožníka nepravost jeho? Odplacuje-liž jemu tak, aby to znáti mohl,
19Gij zegt: God wreekt zijn misdaad op zijn kinderen, En zal hem zo zijn wraak laten voelen!
20A aby viděly oči jeho neštěstí jeho, a prchlivost Všemohoucího že by pil?
20Maar zijn eigen ogen moesten zijn rampspoed aanschouwen, Zelf moest hij de toorn van den Almachtige drinken!
21O dům pak jeho po něm jaká jest péče jeho, když počet měsíců jeho bude umenšen?
21Want wat bekommert hij zich om zijn gezin na zijn dood, Wanneer het getal zijner maanden ten einde is?
22Zdali Boha silného kdo učiti bude umění, kterýž sám vysokosti soudí?
22Zou men soms God de les willen lezen, Hij, die de hemelingen richt?
23Tento umírá v síle dokonalosti své, všelijak bezpečný a pokojný.
23En de een gaat dood, geheel voldaan, Volkomen gelukkig en rustig,
24Prsy jeho plné jsou mléka, a mozk kostí jeho svlažován bývá.
24Zijn lenden vol vet, Het merg in zijn beenderen nog fris.
25Jiný pak umírá v hořkosti ducha, kterýž nikdy nejídal s potěšením.
25De ander sterft met een verbitterd gemoed, Zonder ooit het geluk te hebben gesmaakt!
26Jednostejně v prachu lehnou, a červy se rozlezou.
26Tezamen liggen ze neer in het stof, Door de wormen bedekt!
27Aj, známť myšlení vaše, a chytrosti, kteréž proti mně neprávě vymýšlíte.
27Zeker, ik ken uw gedachten, En de bedenkingen, die gij tegen mij aanvoert;
28Nebo pravíte: Kde jest dům urozeného? A kde stánek příbytků bezbožných?
28Gij zegt: “Waar is het huis van den tyran, Waar de tent, waar de bozen in wonen?”
29Což jste se netázali jdoucích cestou? Zkušení-liž aspoň jejich nepovolíte,
29Hebt gij de reizigers dan nooit ondervraagd, Of aanvaardt gij hun getuigenis niet:
30Že v den neštěstí ochranu mívá bezbožný, v den, pravím, rozhněvání přistřín bývá?
30“De boze blijft gespaard op de dag van verderf, En ontsnapt op de dag van de gramschap!”
31Kdo jemu oznámí zjevně cestu jeho? Aneb za to, co činil, kdo jemu odplatí?
31Wie houdt hem zijn wandel voor ogen, Wie zet hem betaald wat hij deed?
32A však i on k hrobu vyprovozen bude, a tam zůstane.
32Hij wordt ten grave gedragen, En een tombe houdt er de wacht.
33Sladnou jemu hrudy údolí, nadto za sebou všecky lidi táhne, těch pak, kteříž ho předešli, není počtu.
33Zacht ligt hij neer Op de kluiten in het dal; Heel de wereld trekt achter hem aan, Talloos velen lopen uit voor zijn stoet.
34Hle, jak vy mne marně troštujete, nebo v odpovědech vašich nezůstává než faleš.
34Wat is uw vertroosting dus schraal, Uw antwoord anders dan leugens!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.