Giobbe 17

Diodati Bibbia 1885

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

1Il mio spirito si dissolve, I miei giorni sono spenti, I sepolcri mi aspettano .

1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.

2Non ho io appresso di me degli schernitori? E l'occhio mio non dev'egli sopportare le loro provocazioni?

2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

3Deh! metti pegno , dammi sicurtà per piatir teco; Chi sarà colui che mi toccherà nella mano?

3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

4Perciocchè, quant'è a costoro , tu hai nascosto il senno al cuor loro, E però tu non li innalzerai.

4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

5Di chi parla fra gli amici per lusinga Anche gli occhi de' figliuoli saranno consumati.

5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

6Egli mi ha posto per servir di proverbio a' popoli, Ed io sono pubblicamente menato attorno in sul tamburo.

6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

7E l'occhio mio è tutto raggrinzato di sdegno, E tutte le mie membra son simili ad un'ombra.

7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

8Gli uomini diritti stupiranno di questo, E l'innocente se ne commoverà per cagion dell'ipocrita.

8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

9Ma pure il giusto si atterrà alla sua via, E colui ch'è puro di mani vie più si raffermerà.

9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

10Or ravvedetevi pure voi tutti, e poi venite; Non troverò io alcun savio fra voi?

10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

11I miei giorni son passati via; I miei disegni, i proponimenti del mio cuore son rotti.

11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

12La notte mi è cangiata in giorno, La luce è di presso seguita dalle tenebre.

12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

13Se io mi trattengo di speranza, il sepolcro sarà la mia casa, Io farò il mio letto nelle tenebre.

13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

14Già ho gridato alla fossa: Tu sei mio padre; Ed a' vermini: Voi siete la madre, e la sorella mia.

14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

15Ed ove è ora la mia speranza? Sì, la mia speranza? chi la potrà vedere?

15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

16Le mie speranze scenderanno nel fondo del sepolcro; Conciossiachè il riposo di tutti ugualmente sia nella polvere.

16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.