Giobbe 17

Diodati Bibbia 1885

Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script

1Il mio spirito si dissolve, I miei giorni sono spenti, I sepolcri mi aspettano .

1Ми се перде суфларя, ми се стинг зилеле, мэ аштяптэ мормынтул.

2Non ho io appresso di me degli schernitori? E l'occhio mio non dev'egli sopportare le loro provocazioni?

2Сунт ынконжурат де батжокориторь, ши окюл меу требуе сэ привяскэ спре окэриле лор.

3Deh! metti pegno , dammi sicurtà per piatir teco; Chi sarà colui che mi toccherà nella mano?

3Пуне-Те сингур зэлог пентру мине ынаинтя Та; алтфел, чине ар путя рэспунде пентру мине?

4Perciocchè, quant'è a costoro , tu hai nascosto il senno al cuor loro, E però tu non li innalzerai.

4Кэч ле-ай ынкуят инима ын фаца причеперий. Де ачея нич ну-й вей лэса сэ бируе.

5Di chi parla fra gli amici per lusinga Anche gli occhi de' figliuoli saranno consumati.

5Чине дэ пе приетень сэ фие прэдаць, копиилор ачелуя ли се вор топи окий.

6Egli mi ha posto per servir di proverbio a' popoli, Ed io sono pubblicamente menato attorno in sul tamburo.

6М-а фэкут де басмул оаменилор ши ка унул пе каре-л скуйпь ын фацэ!

7E l'occhio mio è tutto raggrinzato di sdegno, E tutte le mie membra son simili ad un'ombra.

7Окюл ми се ынтунекэ де дурере; тоате мэдулареле меле сунт ка о умбрэ.

8Gli uomini diritti stupiranno di questo, E l'innocente se ne commoverà per cagion dell'ipocrita.

8Оамений фэрэ приханэ сунт ынмэрмуриць де ачаста, ши чел невиноват се рэскоалэ ымпотрива челуй нелеӂюит.

9Ma pure il giusto si atterrà alla sua via, E colui ch'è puro di mani vie più si raffermerà.

9Чел фэрэ приханэ рэмыне тотушь таре пе каля луй, чел ку мыниле курате се ынтэреште тот май мулт.

10Or ravvedetevi pure voi tutti, e poi venite; Non troverò io alcun savio fra voi?

10Дар вой, тоць, ынтоарчеци-вэ, вениць ярэшь ку кувынтэриле воастре, ши вэ вой арэта кэ ынтре вой ничунул ну е ынцелепт.

11I miei giorni son passati via; I miei disegni, i proponimenti del mio cuore son rotti.

11Че! Ми с-ау дус зилеле, ми с-ау нимичит плануриле, плануриле ачеля фэкуте ку атыта юбире ын инима мя…

12La notte mi è cangiata in giorno, La luce è di presso seguita dalle tenebre.

12Ши ей май спун кэ ноаптя есте зи, кэ се апропие лумина, кынд ынтунерикул а ши венит!

13Se io mi trattengo di speranza, il sepolcro sarà la mia casa, Io farò il mio letto nelle tenebre.

13Кынд Локуинца морцилор о аштепт ка локуинцэ, кынд ын ынтунерик ымь вой ынэлца кулкушул;

14Già ho gridato alla fossa: Tu sei mio padre; Ed a' vermini: Voi siete la madre, e la sorella mia.

14кынд стриг гропий: ‘Ту ешть татэл меу!’ Ши вермилор: ‘Вой сунтець мама ши сора мя!’

15Ed ove è ora la mia speranza? Sì, la mia speranza? chi la potrà vedere?

15Унде май есте атунч нэдеждя мя? Ши чине май поате ведя нэдеждя мя?

16Le mie speranze scenderanno nel fondo del sepolcro; Conciossiachè il riposo di tutti ugualmente sia nella polvere.

16Еа се ва коборы ку мине ла порциле Локуинцей морцилор, кынд вом мерӂе ымпреунэ сэ не одихним ын цэрынэ.”

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.