Giobbe 3
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1DOPO questo, Giobbe aprì la sua bocca, e maledisse il suo giorno.
1Дупэ ачея, Йов а дескис гура ши а блестемат зиуа ын каре с-а нэскут.
2E prese a dire:
2А луат кувынтул ши а зис:
3Possa perire il giorno nel quale io nacqui, E la notte che fu detto: Un maschio è nato.
3„Блестемате сэ фие зиуа ын каре м-ам нэскут ши ноаптя каре а зис: ‘С-а зэмислит ун копил де парте бэрбэтяскэ!’
4Quel giorno sia tenebroso; Iddio non ne abbia cura da alto, E non risplenda la luce sopra esso.
4Префакэ-се ын ынтунерик зиуа ачея, сэ ну Се ынгрижяскэ Думнезеу де еа дин чер ши сэ ну май стрэлучяскэ лумина песте еа!
5Tenebre, ed ombra di morte rendanlo immondo; La nuvola dimori sopra esso; Queste cose rendanlo spaventevole, quali sono i giorni più acerbi.
5С-о куприндэ ынтунерикул ши умбра морций, норь грошь сэ винэ песте еа ши негурь де песте зи с-о ынспэймынте!
6Caligine ingombri quella notte; Non rallegrisi fra i giorni dell'anno, Non sia annoverata fra i mesi.
6Ноаптя ачея! С-о акопере ынтунерикул, сэ пярэ дин ан, сэ ну май фие нумэратэ ынтре лунь!
7Ecco, quella notte sia solitaria, Non facciansi in essa canti alcuni.
7Да, стярпэ сэ фие ноаптя ачея, дукэ-се веселия дин еа!
8Maledicanla coloro che maledicono i giorni, I quali son sempre apparecchiati a far nuovi lamenti.
8Блестематэ сэ фие де чей че блестемэ зилеле, де чей че штиу сэ ынтэрыте левиатанул;
9Oscurinsi le stelle del suo vespro; Aspetti la luce, ma non ne venga alcuna, E non vegga le palpebre dell'alba;
9сэ се ынтунече стелеле дин амургул ей, ын задар сэ аштепте лумина ши сэ ну май вадэ ӂенеле зорилор зилей!
10Perciocchè non serrò gli usci del seno di mia madre, E non fece sì che gli occhi miei non vedessero l'affanno.
10Кэч н-а ынкис пынтечеле каре м-а зэмислит, нич н-а аскунс суферинца динаинтя окилор мей.
11Perchè non morii io dalla matrice? Perchè non trapassai come prima uscii del seno?
11Де че н-ам мурит ын пынтечеле мамей меле? Де че ну мь-ам дат суфлетул ла еширя дин пынтечеле ей?
12Perchè mi furono pòrte le ginocchia? Perchè le mammelle, acciocchè io poppassi?
12Де че ам гэсит ӂенункь каре сэ мэ примяскэ? Ши цыце каре сэ-мь дя лапте?
13Conciossiachè ora giacerei, e mi riposerei; Io dormirei, e pezzo fa sarei in riposo,
13Акум аш фи кулкат, аш фи лиништит, аш дорми ши м-аш одихни
14Con i re, e con i consiglieri della terra, I quali edificavano i luoghi deserti;
14ку ымпэраций ши чей марь де пе пэмынт, каре шь-ау зидит фалниче морминте,
15Ovvero co' principi, che aveano dell'oro, Ed empievano le lor case d'argento;
15ку домниторий каре авяу аур ши шь-ау умплут каселе ку арӂинт.
16Ovvero anche del tutto non sarei stato, come un abortivo nascosto, Come il feto che non ha veduta la luce.
16Сау н-аш май фи ын вяцэ, аш фи ка о стырпитурэ ынгропатэ, ка ниште копий каре н-ау вэзут лумина!
17Quivi cessano gli empi di travagliare altrui , E quivi si riposano gli stanchi.
17Аколо ну те май некэжеск чей рэй, аколо се одихнеск чей слеиць де путерь.
18Parimente i prigioni hanno requie, E non odono più la voce del sollecitator delle opere.
18Аколо чей пушь ын ланцурь сунт лэсаць тоць ын паче, ну май ауд гласул асуприторулуй;
19Quivi è il piccolo e il grande; E il servo franco del suo signore.
19чел май мик ши чел маре сунт тот уна аколо, ши робул скапэ де стэпынул сэу.
20Perchè dà egli la luce al miserabile, E la vita a coloro che sono in amaritudine d'animo?
20Пентру че дэ Думнезеу луминэ челуй че суферэ ши вяцэ челор амэрыць ла суфлет,
21I quali aspettano la morte, e pure ella non viene ; E la ricercano più che tesori nascosti;
21каре аштяптэ моартя, ши ну вине, мэкар кэ о дореск май мулт декыт о комоарэ,
22E si rallegrano, fino a festeggiarne, E gioiscono, quando hanno trovato il sepolcro.
22каре н-ар май путя де букурие ши де веселие дакэ ар гэси мормынтул?
23Perchè dà egli la luce all'uomo, la cui via è nascosta, E il quale Iddio ha assiepato d'ogn'intorno?
23Пентру че, зик, дэ Ел луминэ омулуй каре ну штие ынкотро сэ мяргэ, пе каре ыл ынгрэдеште Думнезеу дин тоате пэрциле?
24Conciossiachè, avanti che io prenda il mio cibo, il mio sospiro venga, E i miei ruggiti si versino come acqua.
24Суспинеле ымь сунт храна де тоате зилеле ши жаля ми се варсэ ка апа.
25Perchè ciò di che io avea spavento mi è avvenuto, E mi è sopraggiunto quello di che avea paura.
25Де че мэ тем, ачея ми се ынтымплэ; де че мь-е фрикэ, де ачея ам парте!
26Io non ho avuta tranquillità, nè riposo, nè quiete; Ed è venuto il turbamento.
26Н-ам нич линиште, нич паче, нич одихнэ, ши неказул дэ песте мине.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.