Jó 3
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Depois disso, Jó abriu a boca e amaldiçoou o dia do seu nascimento.
1Дупэ ачея, Йов а дескис гура ши а блестемат зиуа ын каре с-а нэскут.
2Jó respondeu:
2А луат кувынтул ши а зис:
3“Pereça o dia em que nasci, e a noite que disse: ‘Foi concebido um menino.’
3„Блестемате сэ фие зиуа ын каре м-ам нэскут ши ноаптя каре а зис: ‘С-а зэмислит ун копил де парте бэрбэтяскэ!’
4Que aquele dia seja trevas. Que Deus, lá do alto, não o busque, e que a luz não brilhe sobre ele.
4Префакэ-се ын ынтунерик зиуа ачея, сэ ну Се ынгрижяскэ Думнезеу де еа дин чер ши сэ ну май стрэлучяскэ лумина песте еа!
5Que as trevas e a sombra da morte o reivindiquem para si. Que uma nuvem pouse sobre ele. Que tudo o que escurece o dia o aterrorize.
5С-о куприндэ ынтунерикул ши умбра морций, норь грошь сэ винэ песте еа ши негурь де песте зи с-о ынспэймынте!
6Quanto àquela noite, que densas trevas se apoderem dela. Que ela não se alegre entre os dias do ano. Que não entre no número dos meses.
6Ноаптя ачея! С-о акопере ынтунерикул, сэ пярэ дин ан, сэ ну май фие нумэратэ ынтре лунь!
7Eis que seja estéril aquela noite. Que nenhuma voz de alegria entre nela.
7Да, стярпэ сэ фие ноаптя ачея, дукэ-се веселия дин еа!
8Amaldiçoem-na aqueles que amaldiçoam o dia, que estão prontos para despertar o leviatã.
8Блестематэ сэ фие де чей че блестемэ зилеле, де чей че штиу сэ ынтэрыте левиатанул;
9Que as estrelas do seu crepúsculo se escureçam. Que ela espere pela luz, mas não tenha nenhuma, e não veja as pálpebras da manhã,
9сэ се ынтунече стелеле дин амургул ей, ын задар сэ аштепте лумина ши сэ ну май вадэ ӂенеле зорилор зилей!
10porque não fechou as portas do ventre da minha mãe, nem escondeu o sofrimento dos meus olhos.
10Кэч н-а ынкис пынтечеле каре м-а зэмислит, нич н-а аскунс суферинца динаинтя окилор мей.
11“Por que não morri desde o ventre? Por que não expirei quando minha mãe me deu à luz?
11Де че н-ам мурит ын пынтечеле мамей меле? Де че ну мь-ам дат суфлетул ла еширя дин пынтечеле ей?
12Por que os joelhos me receberam? Ou por que os seios, para que eu mamasse?
12Де че ам гэсит ӂенункь каре сэ мэ примяскэ? Ши цыце каре сэ-мь дя лапте?
13Pois agora eu estaria deitado e quieto. Eu teria dormido, e então estaria em repouso,
13Акум аш фи кулкат, аш фи лиништит, аш дорми ши м-аш одихни
14com os reis e conselheiros da terra, que construíram para si lugares desolados;
14ку ымпэраций ши чей марь де пе пэмынт, каре шь-ау зидит фалниче морминте,
15ou com os príncipes que tinham ouro, que encheram suas casas de prata;
15ку домниторий каре авяу аур ши шь-ау умплут каселе ку арӂинт.
16ou, como um aborto oculto, eu não teria existido, como as crianças que nunca viram a luz.
16Сау н-аш май фи ын вяцэ, аш фи ка о стырпитурэ ынгропатэ, ка ниште копий каре н-ау вэзут лумина!
17Ali os ímpios deixam de perturbar. Ali os cansados estão em repouso.
17Аколо ну те май некэжеск чей рэй, аколо се одихнеск чей слеиць де путерь.
18Ali os prisioneiros estão tranquilos juntos. Eles não ouvem a voz do feitor.
18Аколо чей пушь ын ланцурь сунт лэсаць тоць ын паче, ну май ауд гласул асуприторулуй;
19O pequeno e o grande lá estão. O servo está livre do seu senhor.
19чел май мик ши чел маре сунт тот уна аколо, ши робул скапэ де стэпынул сэу.
20“Por que se dá luz ao que está em miséria, e vida aos amargurados de alma,
20Пентру че дэ Думнезеу луминэ челуй че суферэ ши вяцэ челор амэрыць ла суфлет,
21que anseiam pela morte, mas ela não vem; e cavam por ela mais do que por tesouros escondidos,
21каре аштяптэ моартя, ши ну вине, мэкар кэ о дореск май мулт декыт о комоарэ,
22que se alegram sobremaneira, e exultam, quando conseguem encontrar o túmulo?
22каре н-ар май путя де букурие ши де веселие дакэ ар гэси мормынтул?
23Por que se dá luz ao homem cujo caminho está oculto, a quem Deus cercou?
23Пентру че, зик, дэ Ел луминэ омулуй каре ну штие ынкотро сэ мяргэ, пе каре ыл ынгрэдеште Думнезеу дин тоате пэрциле?
24Pois o meu suspiro vem antes de eu comer. Meus gemidos se derramam como água.
24Суспинеле ымь сунт храна де тоате зилеле ши жаля ми се варсэ ка апа.
25Pois aquilo que eu temo vem sobre mim, e o que me apavora vem a mim.
25Де че мэ тем, ачея ми се ынтымплэ; де че мь-е фрикэ, де ачея ам парте!
26Não tenho paz, não estou quieto, nem tenho descanso; mas vem a aflição.”
26Н-ам нич линиште, нич паче, нич одихнэ, ши неказул дэ песте мине.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.