Йова 17

Kulish and Puluj Bible (1905)

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

1Дух жизняний мій ослаб, днї мої згасають; гріб передо мною.

1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.

2Та коби вони не кепкували, то й серед їх спорів було б око моє спокійне.

2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

3О, поручись, заступись за мене сам (Господи) перед собою! бо хто ж би инший ручавсь за мене?

3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

4Їх бо ти серце закрив, розуміти не зможуть; тим і не дозволиш їм гору взяти.

4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

5Хто призначує другів своїх у добичу собі, у того дїтей очі замеркнуть.

5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

6Він учинив мене приповідкою між людьми й сьміховищем у їх.

6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

7Темно від горя в очах моїх, і всї члени мої стали, мов тїнь.

7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

8Здивуються над сим праведні, а невинним стане досадно на лицеміра.

8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

9І буде праведник кріпко держатись путя свого, а чистий руками ще більше набірати ме духу.

9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

10Виступайте ж, усї, приступіть! я не найду мудрого між вами.

10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

11Днї мої вже уплили, думи мої — думи дорогі серцю — вони розбиті.

11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

12Вони ж (муки мої) роблять із ночі день, а з сьвітла темноту.

12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

13Та хоч би я й дожидав в надїї, то все ж таки глибокий гріб — домівка моя; в темряві постелю я постїль собі;

13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

14Гроб своїм батьком назву, а червам скажу: ви мати моя й сестра моя.

14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

15Де ж тут надїя моя? а чого я дожидаю, хто се побачить?

15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

16У глибінь земну зійде вона, ляже спокійно зо мною в порох.

16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.