Giobbe 41
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Trarrai tu fuori il leviatan con l'amo, O con una fune che tu gli avrai calata sotto alla lingua?
1Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko, Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon?
2Gli metterai tu un uncino al muso? Gli forerai tu le mascelle con una spina?
2Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo?
3Userà egli molti preghi teco? Ti parlerà egli con lusinghe?
3Ĉu ĝi multe petegos vin, Aŭ parolos al vi flataĵojn?
4Patteggerà egli teco, Che tu lo prenda per servo in perpetuo?
4Ĉu ĝi faros interligon kun vi? Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon?
5Scherzerai tu con lui, come con un uccello? E lo legherai tu con un filo, per darlo alle tue fanciulle?
5Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo? Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj?
6I compagni ne faranno essi un convito? Lo spartiranno essi fra i mercatanti?
6Ĉu kamaradoj ĝin dishakos, Kaj dividos inter komercistoj?
7Gli empirai tu la pelle di roncigli, E la testa di raffi da pescare?
7Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon?
8Pongli pur la mano addosso, Tu non ricorderai mai più la guerra.
8Metu sur ĝin vian manon; Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.
9Ecco, la speranza di pigliar lo è fallace; Anzi l'uomo non sarà egli atterrato, solo a vederlo?
9Vidu, la espero ĉiun trompos; Jam ekvidinte ĝin, li falos.
10Non vi è alcuno così feroce, che ardisca risvegliarlo; E chi potrà presentarsi davanti a me?
10Neniu estas tiel kuraĝa, por inciti ĝin; Kiu do povas stari antaŭ Mi?
11Chi mi ha prevenuto in darmi cosa alcuna? ed io gliela renderò; Quello che è sotto tutti i cieli è mio.
11Kiu antaŭe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li? Sub la tuta ĉielo ĉio estas Mia.
12Io non tacerò le membra di quello, Nè ciò ch'è delle sue forze, nè la grazia della sua disposizione.
12Mi ne silentos pri ĝiaj membroj, Pri ĝia forto kaj bela staturo.
13Chi scoprirà il disopra della sua coverta? Chi verrà a lui con le sue doppie redini?
13Kiu povas levi ĝian veston? Kiu aliros al ĝia paro da makzeloj?
14Chi aprirà gli usci del suo muso? Lo spavento è d'intorno a' suoi denti.
14Kiu povas malfermi la pordon de ĝia vizaĝo? Teruro ĉirkaŭas ĝiajn dentojn.
15I suoi forti scudi sono una cosa superba; Son serrati strettamente come con un suggello.
15Ĝiaj fieraj skvamoj estas kiel ŝildoj, Interligitaj per fortika sigelo;
16L'uno si attiene all'altro, Talchè il vento non può entrar per entro.
16Unu kuntuŝiĝas kun la alia tiel, Ke aero ne povas trairi tra ili;
17Sono attaccati gli uni agli altri, ed accoppiati insieme, E non possono spiccarsi l'uno dall'altro.
17Unu alfortikiĝis al la alia, Interkuniĝis kaj ne disiĝas.
18I suoi starnuti fanno sfavillar della luce, E i suoi occhi son simili alle palpebre dell'alba.
18Ĝia terno briligas lumon, Kaj ĝiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la ĉielruĝo.
19Della sua gola escono fiaccole, Scintille di fuoco ne sprizzano.
19El ĝia buŝo eliras torĉoj, Elkuras flamaj fajreroj.
20Delle sue nari esce un fumo, Come d'una pignatta bollente, o d 'una caldaia.
20El ĝiaj nazotruoj eliras fumo, Kiel el bolanta poto aŭ kaldrono.
21L'alito suo accende i carboni, E fiamma esce della sua bocca.
21Ĝia spiro ekbruligas karbojn, Kaj flamo eliras el ĝia buŝo.
22La possa alberga nel suo collo, E la doglia tresca davanti a lui.
22Sur ĝia kolo loĝas forto, Kaj antaŭ ĝi kuras teruro.
23Le polpe della sua carne son compresse; Egli ha la carne addosso soda, e non tremola punto.
23La partoj de ĝia karno estas firme kunligitaj inter si, Tenas sin fortike sur ĝi, kaj ne ŝanceliĝas.
24Il cuor suo è sodo come una pietra, E massiccio come un pezzo della macina disotto.
24Ĝia koro estas malmola kiel ŝtono, Kaj fortika kiel suba muelŝtono.
25I più forti e valenti hanno paura di lui, quando egli si alza; E si purgano de' lor peccati, per lo gran fracasso.
25Kiam ĝi sin levas, ektremas fortuloj, Konsterniĝas de teruro.
26Nè la spada di chi l'aggiunger à potrà durare, Nè l'asta, nè lo spuntone, nè la corazza:
26Glavo, kiu alproksimiĝas al ĝi, ne povas sin teni, Nek lanco, sago, aŭ kiraso.
27Egli reputa il ferro per paglia, E il rame per legno intarlato.
27Feron ĝi rigardas kiel pajlon, Kupron kiel putran lignon.
28La saetta non lo farà fuggire; Le pietre della frombola si mutano inverso lui in istoppia.
28Ne forpelos ĝin sago; Ŝtonoj el ŝtonĵetilo fariĝas pajleroj antaŭ ĝi.
29Gli ordigni son da lui riputati stoppia; Ed egli si beffa del vibrare dello spuntone.
29Bastonegon ĝi rigardas kiel pajlon, Kaj ĝi mokas la sonon de lanco.
30Egli ha sotto di sè de' testi pungenti; Egli striscia come una trebbia di ferro in sul pantano.
30Sube ĝi havas akrajn pecetojn; Kiel draŝrulo ĝi kuŝas sur la ŝlimo.
31Egli fa bollire il profondo mare come una caldaia; Egli rende il mare simile a una composizione d'unguentaro.
31Kiel kaldronon ĝi ondigas la profundon; La maron ĝi kirlas kiel ŝmiraĵon.
32Egli fa rilucere dietro a sè un sentiero, E l'abisso pare canuto.
32La vojo post ĝi lumas; La abismo aperas kiel grizaĵo.
33Non vi è alcuno animale in su la terra che gli possa essere assomigliato, Che sia stato fatto per esser senza paura.
33Ne ekzistas sur la tero io simila al ĝi; Ĝi estas kreita sentima.
34Egli riguarda ogni cosa eccelsa, Ed è re sopra tutte le più fiere belve.
34Ĝi rigardas malestime ĉion altan; Ĝi estas reĝo super ĉiuj sovaĝaj bestoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.