Job 41
Reina-Valera 1909Translation
Reina-Valera 1909
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1¿SACARÁS tú al leviathán con el anzuelo, ó con la cuerda que le echares en su lengua?
1Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko, Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon?
2¿Pondrás tú garfio en sus narices, y horadarás con espinas su quijada?
2Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo?
3¿Multiplicará él ruegos para contigo? ¿hablaráte él lisonjas?
3Ĉu ĝi multe petegos vin, Aŭ parolos al vi flataĵojn?
4¿Hará concierto contigo para que lo tomes por siervo perpetuo?
4Ĉu ĝi faros interligon kun vi? Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon?
5¿Jugarás tú con él como con pájaro, ó lo atarás para tus niñas?
5Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo? Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj?
6¿Harán de él banquete los compañeros? ¿partiránlo entre los mercaderes?
6Ĉu kamaradoj ĝin dishakos, Kaj dividos inter komercistoj?
7¿Cortarás tú con cuchillo su cuero, ó con asta de pescadores su cabeza?
7Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon?
8Pon tu mano sobre él; te acordarás de la batalla, y nunca más tornarás.
8Metu sur ĝin vian manon; Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.
9He aquí que la esperanza acerca de él será burlada: porque aun á su sola vista se desmayarán.
9Vidu, la espero ĉiun trompos; Jam ekvidinte ĝin, li falos.
10Nadie hay tan osado que lo despierte: ¿quién pues podrá estar delante de mí?
10Neniu estas tiel kuraĝa, por inciti ĝin; Kiu do povas stari antaŭ Mi?
11¿Quién me ha anticipado, para que yo restituya? Todo lo que hay debajo del cielo es mío.
11Kiu antaŭe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li? Sub la tuta ĉielo ĉio estas Mia.
12Yo no callaré sus miembros, ni lo de sus fuerzas y la gracia de su disposición.
12Mi ne silentos pri ĝiaj membroj, Pri ĝia forto kaj bela staturo.
13¿Quién descubrirá la delantera de su vestidura? ¿quién se llegará á él con freno doble?
13Kiu povas levi ĝian veston? Kiu aliros al ĝia paro da makzeloj?
14¿Quién abrirá las puertas de su rostro? Los órdenes de sus dientes espantan.
14Kiu povas malfermi la pordon de ĝia vizaĝo? Teruro ĉirkaŭas ĝiajn dentojn.
15La gloria de su vestido son escudos fuertes, cerrados entre sí estrechamente.
15Ĝiaj fieraj skvamoj estas kiel ŝildoj, Interligitaj per fortika sigelo;
16El uno se junta con el otro, que viento no entra entre ellos.
16Unu kuntuŝiĝas kun la alia tiel, Ke aero ne povas trairi tra ili;
17Pegado está el uno con el otro, están trabados entre sí, que no se pueden apartar.
17Unu alfortikiĝis al la alia, Interkuniĝis kaj ne disiĝas.
18Con sus estornudos encienden lumbre, y sus ojos son como los párpados del alba.
18Ĝia terno briligas lumon, Kaj ĝiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la ĉielruĝo.
19De su boca salen hachas de fuego; centellas de fuego proceden.
19El ĝia buŝo eliras torĉoj, Elkuras flamaj fajreroj.
20De sus narices sale humo, como de una olla ó caldero que hierve.
20El ĝiaj nazotruoj eliras fumo, Kiel el bolanta poto aŭ kaldrono.
21Su aliento enciende los carbones, y de su boca sale llama.
21Ĝia spiro ekbruligas karbojn, Kaj flamo eliras el ĝia buŝo.
22En su cerviz mora la fortaleza, y espárcese el desaliento delante de él.
22Sur ĝia kolo loĝas forto, Kaj antaŭ ĝi kuras teruro.
23Las partes momias de su carne están apretadas: están en él firmes, y no se mueven.
23La partoj de ĝia karno estas firme kunligitaj inter si, Tenas sin fortike sur ĝi, kaj ne ŝanceliĝas.
24Su corazón es firme como una piedra, y fuerte como la muela de abajo.
24Ĝia koro estas malmola kiel ŝtono, Kaj fortika kiel suba muelŝtono.
25De su grandeza tienen temor los fuertes, y á causa de su desfallecimiento hacen por purificarse.
25Kiam ĝi sin levas, ektremas fortuloj, Konsterniĝas de teruro.
26Cuando alguno lo alcanzare, ni espada, ni lanza, ni dardo, ni coselete durará.
26Glavo, kiu alproksimiĝas al ĝi, ne povas sin teni, Nek lanco, sago, aŭ kiraso.
27El hierro estima por pajas, y el acero por leño podrido.
27Feron ĝi rigardas kiel pajlon, Kupron kiel putran lignon.
28Saeta no le hace huir; las piedras de honda se le tornan aristas.
28Ne forpelos ĝin sago; Ŝtonoj el ŝtonĵetilo fariĝas pajleroj antaŭ ĝi.
29Tiene toda arma por hojarascas, y del blandir de la pica se burla.
29Bastonegon ĝi rigardas kiel pajlon, Kaj ĝi mokas la sonon de lanco.
30Por debajo tiene agudas conchas; Imprime su agudez en el suelo.
30Sube ĝi havas akrajn pecetojn; Kiel draŝrulo ĝi kuŝas sur la ŝlimo.
31Hace hervir como una olla la profunda mar, y tórnala como una olla de ungüento.
31Kiel kaldronon ĝi ondigas la profundon; La maron ĝi kirlas kiel ŝmiraĵon.
32En pos de sí hace resplandecer la senda, que parece que la mar es cana.
32La vojo post ĝi lumas; La abismo aperas kiel grizaĵo.
33No hay sobre la tierra su semejante, hecho para nada temer.
33Ne ekzistas sur la tero io simila al ĝi; Ĝi estas kreita sentima.
34Menosprecia toda cosa alta: es rey sobre todos los soberbios.
34Ĝi rigardas malestime ĉion altan; Ĝi estas reĝo super ĉiuj sovaĝaj bestoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.