Job 16
Reina-Valera 1909Translation
Reina-Valera 1909
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Y RESPONDIÓ Job, y dijo:
1Ijob respondis kaj diris:
2Muchas veces he oído cosas como estas: consoladores molestos sois todos vosotros.
2Mi aŭdis multe da similaj aferoj; Tedaj konsolantoj vi ĉiuj estas.
3¿Tendrán fin las palabras ventosas? ó ¿qué te animará á responder?
3Ĉu estos fino al la ventaj vortoj? Kaj kio vin incitis, ke vi tiel parolas?
4También yo hablaría como vosotros. Ojalá vuestra alma estuviera en lugar de la mía, que yo os tendría compañía en las palabras, y sobre vosotros movería mi cabeza.
4Mi ankaŭ povus paroli, kiel vi. Se vi estus sur mia loko, Mi konsolus vin per vortoj Kaj balancus pri vi mian kapon.
5Mas yo os alentaría con mis palabras, y la consolación de mis labios apaciguaría el dolor vuestro .
5Mi fortigus vin per mia buŝo Kaj konsolus vin per paroloj de miaj lipoj.
6Si hablo, mi dolor no cesa; y si dejo de hablar , no se aparta de mí.
6Se mi parolos, mia doloro ne kvietiĝos; Se mi ĉesos, kio foriros de mi?
7Empero ahora me ha fatigado: has tú asolado toda mi compañía.
7Sed nun Li lacigis min, Li detruis mian tutan esencon.
8Tú me has arrugado; testigo es mi flacura, que se levanta contra mí para testificar en mi rostro.
8Vi faris al mi sulkojn, tio fariĝis atesto; Mia senfortiĝo staras antaŭ mia vizaĝo, kaj parolas.
9Su furor me destrizó, y me ha sido contrario: crujió sus dientes contra mí; contra mí aguzó sus ojos mi enemigo.
9Lia kolero disŝiras; Mia malamanto grincigas kontraŭ mi siajn dentojn; Mia premanto briligas kontraŭ mi siajn okulojn.
10Abrieron contra mí su boca; hirieron mis mejillas con afrenta; contra mí se juntaron todos.
10Ili malfermegis kontraŭ mi sian buŝon, insulte batas min sur la vangojn; Ĉiuj kune kontentigis sur mi sian koleron.
11Hame entregado Dios al mentiroso, y en las manos de los impíos me hizo estremecer
11Dio transdonis min al maljustulo, Ĵetis min en la manojn de malbonuloj.
12Próspero estaba, y desmenuzóme: y arrebatóme por la cerviz, y despedazóme, y púsome por blanco suyo.
12Mi estis trankvila; sed Li frakasis min, Li kaptis min je la kolo, disbatis min, Kaj Li faris min por Si celo.
13Cercáronme sus flecheros, partió mis riñones, y no perdonó: mi hiel derramó por tierra.
13Liaj pafistoj min ĉirkaŭis; Li dishakas miajn internaĵojn kaj ne kompatas, Li elverŝas sur la teron mian galon.
14Quebrantóme de quebranto sobre quebranto; corrió contra mí como un gigante.
14Li faras en mi breĉon post breĉo, Li kuras kontraŭ min kiel batalisto.
15Yo cosí saco sobre mi piel, y cargué mi cabeza de polvo.
15Sakaĵon mi kudris sur mian korpon, Kaj en polvo mi kaŝis mian kornon.
16Mi rostro está enlodado con lloro, y mis párpados entenebrecidos:
16Mia vizaĝo ŝvelis de plorado, Kaj sur miaj palpebroj estas morta ombro;
17A pesar de no haber iniquidad en mis manos, y de haber sido mi oración pura.
17Kvankam ne troviĝas perfortaĵo en miaj manoj, Kaj mia preĝo estas pura.
18¡Oh tierra! no cubras mi sangre, y no haya lugar á mi clamor.
18Ho tero, ne kovru mian sangon, Kaj mia kriado ne trovu haltejon.
19Mas he aquí que en los cielos está mi testigo, y mi testimonio en las alturas.
19Vidu, en la ĉielo estas mia atestanto, Kaj mia konanto estas en la altaj sferoj.
20Disputadores son mis amigos: mas á Dios destilarán mis ojos.
20Parolistoj estas por mi miaj amikoj; Sed mia okulo larmas al Dio,
21¡Ojalá pudiese disputar el hombre con Dios, como con su prójimo!
21Ke Li decidu inter homo kaj Dio, Inter homo kaj lia amiko.
22Mas los años contados vendrán, y yo iré el camino por donde no volveré.
22Ĉar la nombro de la jaroj pasos, Kaj mi iros sur vojon nereveneblan.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.