Job
Chapter 16
Reina-Valera 1909
vs Clementine Vulgate…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Job 16

Reina-Valera 1909
Clementine Vulgate, 1598
1Y RESPONDIÓ Job, y dijo:
1Respondens autem Job, dixit:
2Muchas veces he oído cosas como estas: consoladores molestos sois todos vosotros.
2[Audivi frequenter talia: consolatores onerosi omnes vos estis.
3¿Tendrán fin las palabras ventosas? ó ¿qué te animará á responder?
3Numquid habebunt finem verba ventosa? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris?
4También yo hablaría como vosotros. Ojalá vuestra alma estuviera en lugar de la mía, que yo os tendría compañía en las palabras, y sobre vosotros movería mi cabeza.
4Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea:
5Mas yo os alentaría con mis palabras, y la consolación de mis labios apaciguaría el dolor vuestro .
5consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos;
6Si hablo, mi dolor no cesa; y si dejo de hablar , no se aparta de mí.
6roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.
7Empero ahora me ha fatigado: has tú asolado toda mi compañía.
7Sed quid agam? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.
8Tú me has arrugado; testigo es mi flacura, que se levanta contra mí para testificar en mi rostro.
8Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.
9Su furor me destrizó, y me ha sido contrario: crujió sus dientes contra mí; contra mí aguzó sus ojos mi enemigo.
9Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
10Abrieron contra mí su boca; hirieron mis mejillas con afrenta; contra mí se juntaron todos.
10Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis: hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.
11Hame entregado Dios al mentiroso, y en las manos de los impíos me hizo estremecer
11Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam: satiati sunt pœnis meis.
12Próspero estaba, y desmenuzóme: y arrebatóme por la cerviz, y despedazóme, y púsome por blanco suyo.
12Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.
13Cercáronme sus flecheros, partió mis riñones, y no perdonó: mi hiel derramó por tierra.
13Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum: tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.
14Quebrantóme de quebranto sobre quebranto; corrió contra mí como un gigante.
14Circumdedit me lanceis suis; convulneravit lumbos meos: non pepercit, et effudit in terra viscera mea.
15Yo cosí saco sobre mi piel, y cargué mi cabeza de polvo.
15Concidit me vulnere super vulnus: irruit in me quasi gigas.
16Mi rostro está enlodado con lloro, y mis párpados entenebrecidos:
16Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.
17A pesar de no haber iniquidad en mis manos, y de haber sido mi oración pura.
17Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.
18¡Oh tierra! no cubras mi sangre, y no haya lugar á mi clamor.
18Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.
19Mas he aquí que en los cielos está mi testigo, y mi testimonio en las alturas.
19Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus:
20Disputadores son mis amigos: mas á Dios destilarán mis ojos.
20ecce enim in cælo testis meus, et conscius meus in excelsis.
21¡Ojalá pudiese disputar el hombre con Dios, como con su prójimo!
21Verbosi amici mei: ad Deum stillat oculus meus:
22Mas los años contados vendrán, y yo iré el camino por donde no volveré.
22atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.
no verse 23 in this text
23Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo.]

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.