Job 29
Reina-Valera 1909Translation
Reina-Valera 1909
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Y VOLVIÓ Job á tomar su propósito, y dijo:
1Kaj plue Ijob parolis siajn sentencojn, kaj diris:
2¡Quién me tornase como en los meses pasados, como en los días que Dios me guardaba,
2Ho, se estus al mi tiel, kiel en la antaŭaj monatoj, Kiel en la tempo, kiam Dio min gardis;
3Cuando hacía resplandecer su candela sobre mi cabeza, á la luz de la cual yo caminaba en la oscuridad;
3Kiam Lia lumilo lumis super mia kapo; Kaj sub Lia lumo mi povis iri en mallumo;
4Como fué en los días de mi mocedad, cuando el secreto de Dios estaba en mi tienda;
4Kiel estis al mi en la tagoj de mia juneco, Kiam la ŝirmado de Dio estis super mia tendo;
5Cuando aun el Omnipotente estaba conmigo, y mis hijos alrededor de mí;
5Kiam la Plejpotenculo estis ankoraŭ kun mi, Kaj ĉirkaŭ mi estis miaj infanoj;
6Cuando lavaba yo mis caminos con manteca, y la piedra me derramaba ríos de aceite!
6Kiam miaj paŝoj laviĝadis en butero, Kaj la roko verŝadis al mi fluojn da oleo!
7Cuando salía á la puerta á juicio, y en la plaza hacía preparar mi asiento,
7Kiam mi eliris el la pordego al la urbo Kaj aranĝis al mi sidon sur la placo,
8Los mozos me veían, y se escondían; y los viejos se levantaban, y estaban en pie;
8Vidis min junuloj kaj kaŝis sin, Kaj maljunuloj leviĝis kaj staris;
9Los príncipes detenían sus palabras, ponían la mano sobre su boca;
9Eminentuloj ĉesis paroli Kaj metis la manon sur sian buŝon;
10La voz de los principales se ocultaba, y su lengua se pegaba á su paladar:
10La voĉo de altranguloj sin kaŝis, Kaj ilia lango algluiĝis al ilia palato.
11Cuando los oídos que me oían, me llamaban bienaventurado, y los ojos que me veían, me daban testimonio:
11Kiam orelo aŭdis, ĝi nomis min feliĉa; Kiam okulo vidis, ĝi gloris min;
12Porque libraba al pobre que gritaba, y al huérfano que carecía de ayudador.
12Ĉar mi savadis kriantan malriĉulon, Kaj orfon, kiu ne havis helpanton.
13La bendición del que se iba á perder venía sobre mí; y al corazón de la viuda daba alegría.
13Beno de pereanto venadis sur min, Kaj la koro de vidvino estis ĝojigata de mi.
14Vestíame de justicia, y ella me vestía como un manto; y mi toca era juicio.
14Virteco estis mia vesto, Kaj mia justeco vestis min kiel mantelo kaj kapornamo.
15Yo era ojos al ciego, y pies al cojo.
15Mi estis okuloj por la blindulo, Kaj piedoj por la lamulo;
16A los menesterosos era padre; y de la causa que no entendía, me informaba con diligencia:
16Mi estis patro por la malriĉuloj, Kaj juĝan aferon de homoj nekonataj mi esploradis;
17Y quebraba los colmillos del inicuo, y de sus dientes hacía soltar la presa.
17Mi rompadis la makzelojn al maljustulo, Kaj el liaj dentoj mi elŝiradis la kaptitaĵon.
18Y decía yo: En mi nido moriré, y como arena multiplicaré días.
18Kaj mi pensis: En mia nesto mi mortos, Kaj grandnombraj kiel sablo estos miaj tagoj;
19Mi raíz estaba abierta junto á las aguas, y en mis ramas permanecía el rocío.
19Mia radiko estas malkovrita por la akvo, Kaj roso noktas sur miaj branĉoj.
20Mi honra se renovaba en mí, y mi arco se corroboraba en mi mano.
20Mia gloro estas ĉiam nova, Kaj mia pafarko ĉiam refortiĝas en mia mano.
21Oíanme, y esperaban; y callaban á mi consejo.
21Oni aŭskultadis min kaj atendadis, Kaj silentadis, kiam mi donadis konsilojn.
22Tras mi palabra no replicaban, y mi razón destilaba sobre ellos.
22Post miaj vortoj oni ne plu parolis; Kaj miaj vortoj gutadis sur ilin.
23Y esperábanme como á la lluvia, y abrían su boca como á la lluvia tardía.
23Oni atendadis min kiel la pluvon, Kaj malfermadis sian buŝon, kiel por malfrua pluvo.
24Si me reía con ellos, no lo creían: y no abatían la luz de mi rostro.
24Se mi iam ridis al ili, ili ne kredis tion; Kaj la lumo de mia vizaĝo ne falis.
25Calificaba yo el camino de ellos, y sentábame en cabecera; y moraba como rey en el ejército, como el que consuela llorosos.
25Kiam mi iris al ili, mi sidis sur la ĉefa loko; Mi loĝis kiel reĝo inter taĉmentoj, Kiel konsolanto de funebruloj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.