Job
Chapter 29
Reina-Valera 1909
vs Tongan Bible, Revi…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Job 29

Reina-Valera 1909
Tongan Bible, Revised West Version
1Y VOLVIÓ Job á tomar su propósito, y dijo:
1Ka naʻe fai ai pe ʻe Siope ʻene lea mamafa, ʻo ne pehē,
2¡Quién me tornase como en los meses pasados, como en los días que Dios me guardaba,
2“Taumaiā kuo u tatau eni mo e ngaahi māhina kuo hili ange, ʻo hangē ko e ngaahi ʻaho naʻe maluʻi ai au ʻe he ʻOtua;
3Cuando hacía resplandecer su candela sobre mi cabeza, á la luz de la cual yo caminaba en la oscuridad;
3‌ʻI he kei ulo ʻa ʻene maama ki hoku ʻulu, pea u ʻalu mo ʻene maama ʻi he fakapoʻuli;
4Como fué en los días de mi mocedad, cuando el secreto de Dios estaba en mi tienda;
4‌ʻO hangē ko ʻeku nofo ʻi he ngaahi ʻaho ʻo ʻeku monūʻia, ʻi he fakataha ʻae kakai ʻoe ʻOtua ʻi hoku fale;
5Cuando aun el Omnipotente estaba conmigo, y mis hijos alrededor de mí;
5‌ʻI he kei ʻiate au ʻae Māfimafi, pea ʻiate au mo ʻeku fānau;
6Cuando lavaba yo mis caminos con manteca, y la piedra me derramaba ríos de aceite!
6‌ʻI he tafe ʻae pota ʻi hoku hala, pea lilingi mai ʻe he maka ʻae lolo lahi ʻaupito;
7Cuando salía á la puerta á juicio, y en la plaza hacía preparar mi asiento,
7‌ʻI heʻeku ʻalu atu ʻi he loto kolo ki he matapā, pea teuʻi hoku nofoʻanga ʻi he hala lahi!
8Los mozos me veían, y se escondían; y los viejos se levantaban, y estaban en pie;
8Naʻe sio kiate au ʻae kau talavou, ʻonau toitoi: pea tutuʻu ki ʻolunga ʻae kau mātuʻa.
9Los príncipes detenían sus palabras, ponían la mano sobre su boca;
9Naʻe taʻofi ʻe he ngaahi ʻeiki ʻenau alea, ʻo ʻai honau nima ki honau ngutu.
10La voz de los principales se ocultaba, y su lengua se pegaba á su paladar:
10Naʻe longo pe ʻae houʻeiki, pea piki honau ʻelelo ki honau ʻoʻaoʻingutu.
11Cuando los oídos que me oían, me llamaban bienaventurado, y los ojos que me veían, me daban testimonio:
11‌ʻI he ongoʻi au ʻe he telinga, ne ne tāpuakiʻi au; pea ʻi he mamata ʻae mata kiate au, naʻa ne fakamoʻoniʻi au:
12Porque libraba al pobre que gritaba, y al huérfano que carecía de ayudador.
12He naʻaku fakahaofia ʻae masiva naʻe tangi, ʻae tamai mate, mo ia naʻe ʻikai hano tokoni.
13La bendición del que se iba á perder venía sobre mí; y al corazón de la viuda daba alegría.
13Ko e tāpuaki ʻo ia naʻe meimei mate ne hoko kiate au: pea naʻaku fakafiefiaʻi ke hiva ʻae loto ʻoe fefine kuo mate hono husepāniti.
14Vestíame de justicia, y ella me vestía como un manto; y mi toca era juicio.
14Ne u ai ʻae māʻoniʻoni, pea ne ʻufiʻufi ʻaki au: naʻe tatau ʻeku fakamaau mo e pulupulu mo e pale.
15Yo era ojos al ciego, y pies al cojo.
15Ko e mata au ki he kui, mo e vaʻe ki he ketu.
16A los menesterosos era padre; y de la causa que no entendía, me informaba con diligencia:
16Ko e tamai au ki he masiva: pea ko e meʻa naʻe ʻikai te u ʻiloʻi ne u kumi lahi ki ai.
17Y quebraba los colmillos del inicuo, y de sus dientes hacía soltar la presa.
17Naʻaku fesiʻi ʻae kouʻahe ʻoe fai kovi, ʻo toʻo ʻae meʻa faʻao mei hono nifo.
18Y decía yo: En mi nido moriré, y como arena multiplicaré días.
18Pea u toki pehē, ‘Te u mate ʻi hoku pununga, pea te u fakalahi hoku ngaahi ʻaho ke hangē ko e ʻoneʻone.
19Mi raíz estaba abierta junto á las aguas, y en mis ramas permanecía el rocío.
19Naʻe mafola hoku aka ʻi he ngaahi veʻe vai, pea toka ʻae hahau ki hoku vaʻa ʻi he pō kotoa.
20Mi honra se renovaba en mí, y mi arco se corroboraba en mi mano.
20Ko hoku ongoongolelei naʻe maʻuiʻui pe, pea naʻe fakafoʻou ʻeku kaufana ʻi hoku nima.’
21Oíanme, y esperaban; y callaban á mi consejo.
21“Naʻe fakafanongo ʻae kakai kiate au, ʻo tatali, pea fakalongo pē ʻi heʻeku akonaki.
22Tras mi palabra no replicaban, y mi razón destilaba sobre ellos.
22Hili ʻeku lea naʻe ʻikai te nau tali; pea naʻe tō ʻeku lea kiate kinautolu.
23Y esperábanme como á la lluvia, y abrían su boca como á la lluvia tardía.
23Pea naʻa nau tatali kiate au ʻo hangē ki he ʻuha: pea nau fakamanga lahi honau ngutu ʻo hangē ki he ʻuha mui.
24Si me reía con ellos, no lo creían: y no abatían la luz de mi rostro.
24Ne u kata kiate kinautolu, pea ʻikai te nau faʻa tui; pea ko e maama ʻo hoku mata naʻe ʻikai ke nau lī ki lalo.
25Calificaba yo el camino de ellos, y sentábame en cabecera; y moraba como rey en el ejército, como el que consuela llorosos.
25Naʻaku fili honau hala, ʻo nofo ko e ʻeiki, ne u nofo ʻo hangē ha tuʻi ʻi he kautau, pea hangē ha taha ʻoku ne fakafiemālieʻi ʻae kakai mamahi.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.