Job 17
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Mijn geest gebroken, mijn dagen geblust, Mij rest slechts het graf!
1Dýchání mé ruší se, dnové moji hynou, hrobu blízký jsem.
2Ben ik niet het mikpunt van spot, Verkwijnt niet mijn oog door de bittere verwijten?
2Jistě posměvači jsou u mne, a pro jejich mne kormoucení nepřichází ani sen na oči mé.
3Stel Uzelf bij U tot borg voor mijl; Wie anders zou voor mij handslag geven?
3Postav mi, prosím, rukojmě za sebe; kdo jest ten, nechť mi na to ruky podá.
4Want hùn hart hebt Gij voor inzicht gesloten, En daarom steken zij de hand niet uit;
4Nebo srdce jejich přikryl jsi, aby nerozuměli, a protož jich nepovýšíš.
5Men beklaagt het lot van zijn vrienden Terwijl de ogen versmachten van de eigen kinderen;
5Kdož pochlebuje bližním, oči synů jeho zhynou.
6Men heeft mij tot spreekwoord gemaakt bij de mensen, Ik ben een, wien men in het aangezicht spuwt!
6Jistě vystavil mne za přísloví lidem, a za divadlo všechněm,
7Mijn oog is dof van verdriet, Mijn leden zijn tot een schaduw vervluchtigd!
7Tak že pro žalost pošly oči mé, a oudové moji všickni stínu jsou podobni.
8De braven ontstellen ervan, De onschuldige is jaloers op den boze:
8Užasnouť se nad tím upřímí, a však nevinný proti pokrytci vždy se zsilovati bude.
9Moet de rechtvaardige toch zijn weg maar bewandelen, Wie rein van handen is, zijn kracht nog verdubbelen?
9Přídržeti se bude, pravím, spravedlivý cesty své, a ten, jenž jest čistých rukou, posilní se více.
10En daarom, hoe gij u allen wendt of keert, Een wijze vind ik onder u niet;
10Tolikéž i vy všickni obraťte se, a poďte, prosím; neboť nenacházím mezi vámi moudrého.
11Mijn levensdagen zijn voorbij, Mijn plannen, mijn hartewensen vernield!
11Dnové moji pomíjejí, myšlení má mizejí, přemyšlování, pravím, srdce mého.
12Men maakt een dag van de nacht, Van duisternis het morgenlicht!
12Noc mi obracejí v den, a světla denního ukracují pro přítomnost temností.
13Kan ik nog hopen? Het dodenrijk is mijn huis, In de duisternis heb ik mijn leger gespreid;
13Abych pak čeho i očekával, hrob bude dům můj, ve tmě usteli ložce své.
14Tot het graf geroepen: Gij zijt mijn vader, Tot de wormen: Gij zijt mijn moeder en zusters!
14Jámu nazovu otcem svým, matkou pak a sestrou svou červy.
15Waar is mijn hoop, Mijn geluk, wie kan het ontdekken:
15Kdež jest tedy očekávání mé? A kdo to, čím bych se troštoval, spatří?
16Zullen ze met mij in het dodenrijk dalen, Zinken wij samen neer in het stof?
16Do skrýší hrobu sstoupí, poněvadž jest všechněm v prachu země odpočívati.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.