Ijob 17

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

Kralice Bible (1613)

1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.

1Dýchání mé ruší se, dnové moji hynou, hrobu blízký jsem.

2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

2Jistě posměvači jsou u mne, a pro jejich mne kormoucení nepřichází ani sen na oči mé.

3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

3Postav mi, prosím, rukojmě za sebe; kdo jest ten, nechť mi na to ruky podá.

4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

4Nebo srdce jejich přikryl jsi, aby nerozuměli, a protož jich nepovýšíš.

5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

5Kdož pochlebuje bližním, oči synů jeho zhynou.

6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

6Jistě vystavil mne za přísloví lidem, a za divadlo všechněm,

7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

7Tak že pro žalost pošly oči mé, a oudové moji všickni stínu jsou podobni.

8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

8Užasnouť se nad tím upřímí, a však nevinný proti pokrytci vždy se zsilovati bude.

9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

9Přídržeti se bude, pravím, spravedlivý cesty své, a ten, jenž jest čistých rukou, posilní se více.

10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

10Tolikéž i vy všickni obraťte se, a poďte, prosím; neboť nenacházím mezi vámi moudrého.

11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

11Dnové moji pomíjejí, myšlení má mizejí, přemyšlování, pravím, srdce mého.

12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

12Noc mi obracejí v den, a světla denního ukracují pro přítomnost temností.

13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

13Abych pak čeho i očekával, hrob bude dům můj, ve tmě usteli ložce své.

14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

14Jámu nazovu otcem svým, matkou pak a sestrou svou červy.

15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

15Kdež jest tedy očekávání mé? A kdo to, čím bych se troštoval, spatří?

16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

16Do skrýší hrobu sstoupí, poněvadž jest všechněm v prachu země odpočívati.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.