Ijob 6
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kralice Bible (1613)
1Ijob respondis kaj diris:
1Odpovídaje pak Job, řekl:
2Se estus pesita mia ĉagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,
2Ó kdyby pilně zváženo bylo hořekování mé, a bída má na váze aby spolu vyzdvižena byla.
3Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.
3Jistě že by se nad písek mořský těžší ukázala, pročež mi se i slov nedostává.
4Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.
4Nebo střely Všemohoucího vězí ve mně, jejichž jed vysušil ducha mého, a hrůzy Boží bojují proti mně.
5Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo? Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?
5Zdaliž řve divoký osel nad mladistvou travou? Řve-liž vůl nad picí svou?
6Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo? Ĉu havas guston la albumeno de ovo?
6Zdaliž jedí to, což neslaného jest, bez soli? Jest-liž chut v věci slzké?
7Kion ne volis tuŝi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.
7Ach, kterýchž se ostýchala dotknouti duše má, ty jsou již bolesti těla mého.
8Ho, se mia peto plenumiĝus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!
8Ó by se naplnila žádost má, a aby to, čehož očekávám, dal Bůh,
9Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!
9Totiž, aby se líbilo Bohu setříti mne, vztáhnouti ruku svou, a zahladiti mne.
10Tio estus ankoraŭ konsolo por mi; Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus, Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.
10Neboť mám ještě, čím bych se potěšoval, (ačkoli hořím bolestí, aniž mne Bůh co lituje), že jsem netajil řečí Nejsvětějšího.
11Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?
11Nebo jaká jest síla má, abych potrvati mohl? Aneb jaký konec můj, abych prodlel života svého?
12Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj? Ĉu mia karno estas kupro?
12Zdali síla má jest síla kamenná? Zdali tělo mé ocelivé?
13Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpuŝita for de mi.
13Zdaliž pak obrany mé není při mně? Aneb zdravý soud vzdálen jest ode mne,
14Al malfeliĉulo decas kompato de amiko, Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.
14Proti tomu, jehož lítostivost k bližnímu mizí, a kterýž bázeň Všemohoucího opustil?
15Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,
15Bratří moji zmýlili mne jako potok, pominuli jako prudcí potokové,
16Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo;
16Kteříž kalní bývají od ledu, a v nichž se kryje sníh.
17En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.
17V čas horka vysychají; když sucho bývá, mizejí z místa svého.
18Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.
18Sem i tam roztěkají se od toku svého obecného, v nic se obracejí a hynou.
19Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;
19To vidouce houfové jdoucích z Tema, zástupové Sabejských, jenž naději měli v nich,
20Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.
20Zastyděli se, že v nich doufali; nebo přišedše až k nim, oklamáni jsou.
21Nun vi neniiĝis; Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.
21Tak zajisté i vy byvše, nejste; vidouce potření mé, děsíte se.
22Ĉu mi diris: Donu al mi, El via havaĵo donacu pro mi,
22Zdali jsem řekl: Přineste mi, aneb z zboží svého udělte darů pro mne?
23Savu min el la mano de premanto, Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?
23Aneb: Vysvoboďte mne z ruky nepřítele, a z ruky násilníků vykupte mne?
24Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.
24Poučte mne, a budu mlčeti, a v čem bych bloudil, poslužte mi k srozumění.
25Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?
25Ó jak jsou pronikavé řeči upřímé! Ale co vzdělá obviňování vaše?
26Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.
26Zdali jen z slov mne viniti myslíte, a převívati řeči choulostivého?
27Eĉ orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.
27Také i na sirotka se obořujete, anobrž jámu kopáte příteli svému.
28Nun, ĉar vi komencis, rigardu min; Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?
28A protož nyní chtějtež popatřiti na mne, a suďte, klamám-liť před oblíčejem vaším.
29Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.
29Napravte se, prosím, nechť není nepravostí; napravte se, pravím, a tak poznáte, žeť jest spravedlnost v té řeči mé.
30Ĉu estas peko sur mia lango? Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?
30A jest-li na jazyku mém nepravost, neměl-liž bych, čitedlen býti bíd?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.