Ijob 6
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Reina-Valera 1909
1Ijob respondis kaj diris:
1Y RESPONDIÓ Job y dijo:
2Se estus pesita mia ĉagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,
2¡Oh si pesasen al justo mi queja y mi tormento, y se alzasen igualmente en balanza!
3Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.
3Porque pesaría aquél más que la arena del mar: y por tanto mis palabras son cortadas.
4Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.
4Porque las saetas del Todopoderoso están en mí, cuyo veneno bebe mi espíritu; y terrores de Dios me combaten.
5Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo? Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?
5¿Acaso gime el asno montés junto á la hierba? ¿muge el buey junto á su pasto?
6Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo? Ĉu havas guston la albumeno de ovo?
6¿Comeráse lo desabrido sin sal? ¿ó habrá gusto en la clara del huevo?
7Kion ne volis tuŝi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.
7Las cosas que mi alma no quería tocar, por los dolores son mi comida.
8Ho, se mia peto plenumiĝus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!
8¡Quién me diera que viniese mi petición, y que Dios me otorgase lo que espero;
9Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!
9Y que pluguiera á Dios quebrantarme; que soltara su mano, y me deshiciera!
10Tio estus ankoraŭ konsolo por mi; Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus, Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.
10Y sería aún mi consuelo, si me asaltase con dolor sin dar más tregua, que yo no he escondido las palabras del Santo.
11Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?
11¿Cuál es mi fortaleza para esperar aún? ¿y cuál mi fin para dilatar mi vida?
12Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj? Ĉu mia karno estas kupro?
12¿Es mi fortaleza la de las piedras? ¿ó mi carne, es de acero?
13Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpuŝita for de mi.
13¿No me ayudo cuanto puedo, y el poder me falta del todo?
14Al malfeliĉulo decas kompato de amiko, Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.
14El atribulado es consolado de su compañero: mas hase abandonado el temor del Omnipotente.
15Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,
15Mis hermanos han mentido cual arroyo: pasáronse como corrientes impetuosas,
16Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo;
16Que están escondidas por la helada, y encubiertas con nieve;
17En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.
17Que al tiempo del calor son deshechas, y en calentándose, desaparecen de su lugar;
18Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.
18Apártanse de la senda de su rumbo, van menguando y piérdense.
19Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;
19Miraron los caminantes de Temán, los caminantes de Saba esperaron en ellas:
20Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.
20Mas fueron avergonzados por su esperanza; porque vinieron hasta ellas, y halláronse confusos.
21Nun vi neniiĝis; Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.
21Ahora ciertamente como ellas sois vosotros: que habéis visto el tormento, y teméis.
22Ĉu mi diris: Donu al mi, El via havaĵo donacu pro mi,
22¿Os he dicho yo: Traedme, y pagad por mí de vuestra hacienda;
23Savu min el la mano de premanto, Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?
23Y libradme de la mano del opresor, y redimidme del poder de los violentos?
24Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.
24Enseñadme, y yo callaré: y hacedme entender en qué he errado.
25Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?
25¡Cuán fuertes son las palabras de rectitud! Mas ¿qué reprende el que reprende de vosotros?
26Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.
26¿Pensáis censurar palabras, y los discursos de un desesperado, que son como el viento?
27Eĉ orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.
27También os arrojáis sobre el huérfano, y hacéis hoyo delante de vuestro amigo.
28Nun, ĉar vi komencis, rigardu min; Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?
28Ahora pues, si queréis, mirad en mí, y ved si miento delante de vosotros.
29Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.
29Tornad ahora, y no haya iniquidad; volved aún á considerar mi justicia en esto.
30Ĉu estas peko sur mia lango? Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?
30¿Hay iniquidad en mi lengua? ¿no puede mi paladar discernir las cosas depravadas?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.