Ijob 7
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Reina-Valera 1909
1Difinita estas ja por la homo la limtempo sur la tero, Kaj liaj tagoj estas kiel la tagoj de dungito.
1CIERTAMENTE tiempo limitado tiene el hombre sobre la tierra, y sus días son como los días del jornalero.
2Kiel sklavo, kiu sopiras al ombro, Kaj kiel dungito, kiu atendas sian pagon,
2Como el siervo anhela la sombra, y como el jornalero espera el reposo de su trabajo:
3Tiel mi ricevis sorte monatojn vantajn, Kaj noktoj turmentaj estas nombritaj al mi.
3Así poseo yo meses de vanidad, y noches de trabajo me dieron por cuenta.
4Kiam mi kuŝiĝas, mi diras: Kiam mi leviĝos? Sed la vespero fariĝas longa, kaj mi satiĝas de maltrankvileco ĝis la tagiĝo.
4Cuando estoy acostado, digo: ¿Cuándo me levantaré? Y mide mi corazón la noche, y estoy harto de devaneos hasta el alba.
5Mia korpo estas kovrita de vermoj kaj de pecoj da tero; Mia haŭto krevis kaj putras.
5Mi carne está vestida de gusanos, y de costras de polvo; mi piel hendida y abominable.
6Miaj tagoj forflugis pli facile, ol bobeno de teksisto, Kaj pasis, lasinte nenian esperon.
6Y mis días fueron más ligeros que la lanzadera del tejedor, y fenecieron sin esperanza.
7Memoru, ke mia vivo estas bloveto, Ke miaj okuloj ne plu revidos bonon;
7Acuérdate que mi vida es viento, y que mis ojos no volverán á ver el bien.
8Ne plu revidos min okulo de vidanto; Vi volos ekrigardi min, sed mi jam ne ekzistos.
8Los ojos de los que me ven, no me verán más: tus ojos sobre mí, y dejaré de ser.
9Nubo pasas kaj foriras; Tiel ne plu revenas tiu, kiu iris en Ŝeolon;
9La nube se consume, y se va: así el que desciende al sepulcro no subirá;
10Li ne plu revenas en sian domon; Lia loko ne plu rekonos lin.
10No tornará más á su casa, ni su lugar le conocerá más.
11Tial mi ne detenos mian buŝon; Mi parolos en la premiteco de mia spirito, Mi plendos en la maldolĉeco de mia animo.
11Por tanto yo no reprimiré mi boca; hablaré en la angustia de mi espíritu, y quejaréme con la amargura de mi alma.
12Ĉu mi estas maro aŭ mara monstro, Ke Vi starigis gardon por mi?
12¿Soy yo la mar, ó ballena, que me pongas guarda?
13Kiam mi pensas, ke mia lito min konsolos, Ke mia kuŝejo plifaciligos mian suferadon,
13Cuando digo: Mi cama me consolará, mi cama atenuará mis quejas;
14Tiam Vi teruras min per sonĝoj, Timigas min per vizioj;
14Entonces me quebrantarás con sueños, y me turbarás con visiones.
15Kaj mia animo deziras sufokiĝon, Miaj ostoj la morton.
15Y así mi alma tuvo por mejor el ahogamiento, y quiso la muerte más que mis huesos.
16Tedis al mi; ne eterne mi vivu; Forlasu min, ĉar miaj tagoj estas vantaĵo.
16Aburríme: no he de vivir yo para siempre; déjame, pues que mis días son vanidad.
17Kio estas homo, ke Vi faras lin granda, Ke Vi zorgas pri li,
17¿Qué es el hombre, para que lo engrandezcas, y que pongas sobre él tu corazón,
18Ke Vi rememoras lin ĉiumatene, Elprovas lin ĉiumomente?
18Y lo visites todas las mañanas, y todos los momentos lo pruebes?
19Kial Vi ne deturnas Vin de mi, Ne lasas min libera eĉ tiom, ke mi povu engluti mian salivon?
19¿Hasta cuándo no me dejarás, ni me soltarás hasta que trague mi saliva?
20Se mi pekis, kion mi per tio faris al Vi, ho gardanto de la homoj? Kial Vi faris min celo de Viaj atakoj, Ke mi fariĝis ŝarĝo por mi mem?
20Pequé, ¿qué te haré, oh Guarda de los hombres? ¿por qué me has puesto contrario á ti, y que á mí mismo sea pesado?
21Kaj kial Vi ne deprenas mian pekon, ne pardonas mian malbonagon? Jen mi ja baldaŭ kuŝos en la tero; Kaj kiam Vi morgaŭ serĉos min, mi ne ekzistos.
21¿Y por qué no quitas mi rebelión, y perdonas mi iniquidad? porque ahora dormiré en el polvo, y si me buscares de mañana, ya no seré.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.