โยบ 7
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Reina-Valera 1909
1“มนุษย์ไม่ได้ถูกบังคับให้ตรากตรำบนแผ่นดินหรือ? วันเวลาของเขาไม่เหมือนของลูกจ้างหรือ?
1CIERTAMENTE tiempo limitado tiene el hombre sobre la tierra, y sus días son como los días del jornalero.
2เหมือนคนรับใช้ที่เฝ้ารอร่มเงา เหมือนลูกจ้างที่คอยค่าจ้าง
2Como el siervo anhela la sombra, y como el jornalero espera el reposo de su trabajo:
3ผมต้องอยู่กับความทุกข์เดือนแล้วเดือนเล่า คืนอันเหนื่อยล้าถูกกำหนดไว้ให้ผม
3Así poseo yo meses de vanidad, y noches de trabajo me dieron por cuenta.
4เมื่อนอนลง ผมถามว่า ‘เมื่อไรจะได้ลุกขึ้น เมื่อไรกลางคืนจะผ่านไป?’ ผมพลิกตัวไปมาจนฟ้าสาง
4Cuando estoy acostado, digo: ¿Cuándo me levantaré? Y mide mi corazón la noche, y estoy harto de devaneos hasta el alba.
5เนื้อตัวผมมีหนอนและฝุ่นดินจับเป็นก้อนปกคลุม ผิวหนังสมานแล้วก็แตกเป็นแผลอีก
5Mi carne está vestida de gusanos, y de costras de polvo; mi piel hendida y abominable.
6วันของผมเร็วกว่ากระสวยทอผ้า หมดไปโดยไม่มีความหวัง
6Y mis días fueron más ligeros que la lanzadera del tejedor, y fenecieron sin esperanza.
7ขอพระองค์ระลึกว่า ชีวิตข้าพเจ้าเป็นเพียงลมหายใจ ตาข้าพเจ้าจะไม่เห็นสิ่งดีอีก
7Acuérdate que mi vida es viento, y que mis ojos no volverán á ver el bien.
8ตาของคนที่เห็นข้าพเจ้าจะไม่เห็นอีกต่อไป ตาของพระองค์จะมองข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าจะไม่อยู่แล้ว
8Los ojos de los que me ven, no me verán más: tus ojos sobre mí, y dejaré de ser.
9เมฆสลายและหายไปฉันใด คนที่ลงสู่เชโอลก็จะไม่ขึ้นมาอีกฉันนั้น
9La nube se consume, y se va: así el que desciende al sepulcro no subirá;
10เขาจะไม่กลับบ้านอีก ที่ที่เคยอยู่จะไม่รู้จักเขาอีกต่อไป
10No tornará más á su casa, ni su lugar le conocerá más.
11“ข้าพเจ้าจึงจะไม่เงียบ จะพูดด้วยความปวดร้าวในวิญญาณ จะร้องทุกข์ด้วยความขมขื่นในใจ
11Por tanto yo no reprimiré mi boca; hablaré en la angustia de mi espíritu, y quejaréme con la amargura de mi alma.
12ข้าพเจ้าเป็นทะเลหรือสัตว์ประหลาดในทะเลหรือ พระองค์จึงตั้งยามเฝ้าข้าพเจ้า?
12¿Soy yo la mar, ó ballena, que me pongas guarda?
13เมื่อข้าพเจ้าคิดว่า ‘เตียงจะปลอบใจข้าพเจ้า ที่นอนจะบรรเทาความทุกข์’
13Cuando digo: Mi cama me consolará, mi cama atenuará mis quejas;
14พระองค์กลับทำให้ข้าพเจ้าผวาด้วยความฝัน ทำให้หวาดกลัวด้วยนิมิต
14Entonces me quebrantarás con sueños, y me turbarás con visiones.
15จนข้าพเจ้าอยากถูกบีบคอตาย เลือกตายมากกว่าจะอยู่กับกระดูกของตน
15Y así mi alma tuvo por mejor el ahogamiento, y quiso la muerte más que mis huesos.
16ข้าพเจ้ารังเกียจชีวิตนี้ ไม่อยากอยู่ตลอดไป ปล่อยข้าพเจ้าไว้เถิด เพราะวันเวลาของข้าพเจ้าเป็นเพียงลมหายใจ
16Aburríme: no he de vivir yo para siempre; déjame, pues que mis días son vanidad.
17มนุษย์เป็นอะไร พระองค์จึงให้ความสำคัญนัก จึงเอาใจใส่เขา
17¿Qué es el hombre, para que lo engrandezcas, y que pongas sobre él tu corazón,
18จึงมาเยี่ยมทุกเช้า และทดสอบทุกขณะ?
18Y lo visites todas las mañanas, y todos los momentos lo pruebes?
19เมื่อไรพระองค์จะเลิกจ้องข้าพเจ้า และปล่อยข้าพเจ้าไว้ตามลำพัง แม้เพียงชั่วกลืนน้ำลาย?
19¿Hasta cuándo no me dejarás, ni me soltarás hasta que trague mi saliva?
20ถ้าข้าพเจ้าทำบาป ข้าพเจ้าทำอะไรแก่พระองค์ ผู้เฝ้ามองมนุษย์? ทำไมจึงตั้งข้าพเจ้าเป็นเป้าของพระองค์ จนข้าพเจ้าเป็นภาระแก่ตัวเอง?
20Pequé, ¿qué te haré, oh Guarda de los hombres? ¿por qué me has puesto contrario á ti, y que á mí mismo sea pesado?
21ทำไมพระองค์ไม่อภัยการฝ่าฝืนของข้าพเจ้า และเอาความผิดไปเสีย? อีกไม่นานข้าพเจ้าจะนอนอยู่ในฝุ่น พระองค์จะเพียรค้นหาข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าจะไม่อยู่แล้ว”
21¿Y por qué no quitas mi rebelión, y perdonas mi iniquidad? porque ahora dormiré en el polvo, y si me buscares de mañana, ya no seré.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.