ایّوب 7
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Reina-Valera 1909
1«آیا برای انسان بر زمین مجاهده‌ای نیست؟ و روزهای وی مثل روزهای مزدور نی؟
1CIERTAMENTE tiempo limitado tiene el hombre sobre la tierra, y sus días son como los días del jornalero.
2مثل غلام که برای سایه اشتیاق دارد، و مزدوری که منتظر مزد خویش است،
2Como el siervo anhela la sombra, y como el jornalero espera el reposo de su trabajo:
3همچنین ماههای بطالت نصیب من شده است، و شبهای مشقت برای من معین گشته.
3Así poseo yo meses de vanidad, y noches de trabajo me dieron por cuenta.
4چون می‌خوابم می‌گویم: کی برخیزم؟ و شب بگذرد و تا سپیده صبح ازپهلو به پهلو گردیدن خسته می‌شوم.
4Cuando estoy acostado, digo: ¿Cuándo me levantaré? Y mide mi corazón la noche, y estoy harto de devaneos hasta el alba.
5جسدم ازکرمها و پاره های خاک ملبس است، و پوستم تراکیده و مقروح می‌شود.
5Mi carne está vestida de gusanos, y de costras de polvo; mi piel hendida y abominable.
6روزهایم از ماکوی جولا تیزروتر است، و بدون امید تمام می‌شود.
6Y mis días fueron más ligeros que la lanzadera del tejedor, y fenecieron sin esperanza.
7به یاد آور که زندگی من باد است، و چشمانم دیگر نیکویی را نخواهد دید.
7Acuérdate que mi vida es viento, y que mis ojos no volverán á ver el bien.
8چشم کسی‌که مرامی بیند دیگر به من نخواهد نگریست، وچشمانت برای من نگاه خواهد کرد و نخواهم بود.
8Los ojos de los que me ven, no me verán más: tus ojos sobre mí, y dejaré de ser.
9مثل ابر که پراکنده شده، نابود می‌شود. همچنین کسی‌که به گور فرو می‌رود، برنمی آید.
9La nube se consume, y se va: así el que desciende al sepulcro no subirá;
10به خانه خود دیگر نخواهد برگشت، و مکانش باز او را نخواهد شناخت.
10No tornará más á su casa, ni su lugar le conocerá más.
11پس من نیز دهان خود را نخواهم بست. از تنگی روح خود سخن می‌رانم، و از تلخی جانم شکایت خواهم کرد.
11Por tanto yo no reprimiré mi boca; hablaré en la angustia de mi espíritu, y quejaréme con la amargura de mi alma.
12آیا من دریا هستم یا نهنگم که بر من کشیکچی قرار می‌دهی؟
12¿Soy yo la mar, ó ballena, que me pongas guarda?
13چون گفتم که تخت خوابم مراتسلی خواهد داد و بسترم شکایت مرا رفع خواهد کرد،
13Cuando digo: Mi cama me consolará, mi cama atenuará mis quejas;
14آنگاه مرا به خوابها ترسان گردانیدی، و به رویاها مرا هراسان ساختی.
14Entonces me quebrantarás con sueños, y me turbarás con visiones.
15به حدی که جانم خفه شدن را اختیار کرد و مرگ رابیشتر از این استخوانهایم.
15Y así mi alma tuvo por mejor el ahogamiento, y quiso la muerte más que mis huesos.
16کاهیده می‌شوم ونمی خواهم تا به ابد زنده بمانم. مرا ترک کن زیراروزهایم نفسی است.
16Aburríme: no he de vivir yo para siempre; déjame, pues que mis días son vanidad.
17«انسان چیست که او را عزت بخشی، و دل خود را با او مشغول سازی؟
17¿Qué es el hombre, para que lo engrandezcas, y que pongas sobre él tu corazón,
18و هر بامداد از اوتفقد نمایی و هرلحظه او را بیازمایی؟
18Y lo visites todas las mañanas, y todos los momentos lo pruebes?
19تا به کی چشم خود را از من برنمی گردانی؟ مرا واگذار تاآب دهان خود را فرو برم.
19¿Hasta cuándo no me dejarás, ni me soltarás hasta que trague mi saliva?
20من گناه کردم، اما با تو‌ای پاسبان بنی آدم چه کنم؟ برای چه مرا به جهت خود هدف ساخته‌ای، به حدی که برای خود بار سنگین شده‌ام؟
20Pequé, ¿qué te haré, oh Guarda de los hombres? ¿por qué me has puesto contrario á ti, y que á mí mismo sea pesado?
21و چرا گناهم رانمی آمرزی، و خطایم را دور نمی سازی؟ زیرا که الان در خاک خواهم خوابید، و مرا تفحص خواهی کرد و نخواهم بود.»
21¿Y por qué no quitas mi rebelión, y perdonas mi iniquidad? porque ahora dormiré en el polvo, y si me buscares de mañana, ya no seré.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.