ایّوب 29
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Reina-Valera 1909
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
1Y VOLVIÓ Job á tomar su propósito, y dijo:
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
2¡Quién me tornase como en los meses pasados, como en los días que Dios me guardaba,
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
3Cuando hacía resplandecer su candela sobre mi cabeza, á la luz de la cual yo caminaba en la oscuridad;
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
4Como fué en los días de mi mocedad, cuando el secreto de Dios estaba en mi tienda;
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
5Cuando aun el Omnipotente estaba conmigo, y mis hijos alrededor de mí;
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
6Cuando lavaba yo mis caminos con manteca, y la piedra me derramaba ríos de aceite!
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
7Cuando salía á la puerta á juicio, y en la plaza hacía preparar mi asiento,
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
8Los mozos me veían, y se escondían; y los viejos se levantaban, y estaban en pie;
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
9Los príncipes detenían sus palabras, ponían la mano sobre su boca;
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
10La voz de los principales se ocultaba, y su lengua se pegaba á su paladar:
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
11Cuando los oídos que me oían, me llamaban bienaventurado, y los ojos que me veían, me daban testimonio:
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
12Porque libraba al pobre que gritaba, y al huérfano que carecía de ayudador.
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
13La bendición del que se iba á perder venía sobre mí; y al corazón de la viuda daba alegría.
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
14Vestíame de justicia, y ella me vestía como un manto; y mi toca era juicio.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
15Yo era ojos al ciego, y pies al cojo.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
16A los menesterosos era padre; y de la causa que no entendía, me informaba con diligencia:
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
17Y quebraba los colmillos del inicuo, y de sus dientes hacía soltar la presa.
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
18Y decía yo: En mi nido moriré, y como arena multiplicaré días.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
19Mi raíz estaba abierta junto á las aguas, y en mis ramas permanecía el rocío.
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
20Mi honra se renovaba en mí, y mi arco se corroboraba en mi mano.
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
21Oíanme, y esperaban; y callaban á mi consejo.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
22Tras mi palabra no replicaban, y mi razón destilaba sobre ellos.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
23Y esperábanme como á la lluvia, y abrían su boca como á la lluvia tardía.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
24Si me reía con ellos, no lo creían: y no abatían la luz de mi rostro.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
25Calificaba yo el camino de ellos, y sentábame en cabecera; y moraba como rey en el ejército, como el que consuela llorosos.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.