Job 14
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1De mens, geboren uit een vrouw, Leeft korte tijd en vol ellende;
1Èlověk narozený z ženy jest krátkého věku a plný lopotování.
2Hij ontluikt en verwelkt als een bloem, Vliedt heen als een schaduw, en houdt geen stand:
2Jako květ vychází a podťat bývá, a utíká jako stín, a netrvá.
3En op zo een vestigt Gij uw oog, En daagt Gij voor uw gericht!
3A však i na takového otvíráš oko své, a mne uvodíš k soudu s sebou.
4Kan een reine uit een onreine komen? Niet een!
4Kdo toho dokáže, aby čistý z nečistého pošel? Ani jeden.
5Maarwanneer dus zijn dagen zijn vastgesteld, Het getal zijner maanden door U is bepaald, Gij hem zijn grens hebt gesteld, die hij niet overschrijdt:
5Poněvadž vyměřeni jsou dnové jeho, počet měsíců jeho u tebe, a cíles jemu položil, kterýchž by nepřekračoval:
6Wend dan uw blik van Hem af, en laat hem met rust, Tot hij zijn dagtaak als een huurling volbracht heeft!
6Odvrať se od něho, ať oddechne sobě, a zatím aby přečekal jako nájemník den svůj.
7Ja, voor een boom is er hoop, als hij wordt omgehakt: Hij loopt weer uit, en zijn loten houden niet op.
7O stromu zajisté jest naděje, by i podťat byl, že se zase zotaví, a výstřelek jeho nevyhyne,
8Al is ook zijn wortel in de bodem verouderd, Afgestorven zijn tronk in het stof:
8By se pak i sstaral v zemi kořen jeho, a v prachu již jako umřel peň jeho:
9Hij bot weer uit, zodra hij het water maar ruikt, Schiet takken als een jonge plant.
9Avšak jakž počije vláhy, zase se pučí, a zahustí jako keř.
10Maar sterft een mens, ontzield blijft hij liggen Geeft hij de geest, hij is er niet meer.
10Ale člověk umírá, mdlobou přemožen jsa, a když vypustí duši člověk, kam se poděl?
11Zoals water wegvloeit uit de zee, De rivier leegloopt en uitdroogt:
11Jakož ucházejí vody z jezera, a řeka opadá a vysychá:
12Zo legt de mens zich neer, en staat niet meer op En wordt niet wakker uit zijn slaap. 14:12b Zolang de hemel bestaat, ontwaken zij niet!
12Tak člověk, když lehne, nevstává zase dotud, dokudž nebes stává. Nebývajíť vzbuzeni lidé, aniž se probuzují ze sna svého.
13Ach, als Gij mij in het dodenrijk mocht verschuilen, Mij verbergen, tot uw toorn is bedaard, Mij een tijdstip bepalen, en dan aan mij denken,
13Ó kdybys mne v hrobě schoval, a skryl mne, dokudž by nebyl odvrácen hněv tvůj, ulože mi cíl, abys se rozpomenul na mne.
14Den mens na zijn dood deedt herleven: Dan zou ik al de dagen van mijn harde dienst blijven wachten, Tot mijn aflossing komt!
14Když umře člověk, zdaliž zase ožive? Po všecky tedy dny vyměřeného času svého očekávati budu, až přijde proměna při mně.
15Hoe zou ik dan antwoorden, als Gij riept Als Gij het werk uwer handen verlangend kwaamt zoeken!
15Zavoláš, a já se ohlásím tobě, díla rukou svých budeš žádostiv,
16Terwijl Gij thans mijn schreden telt, Zoudt Gij niet langer op mijn zonden meer loeren,
16Ačkoli nyní kroky mé počítáš, aniž shovíváš hříchům mým,
17Maar in een buidel mijn overtreding verzegelen, En mijn fouten bedekken!
17Ale zapečetěné maje jako v pytlíku přestoupení mé, ještě přikládáš k nepravosti mé.
18Maar zoals een berg ineenstort, Een rots van haar plaats wordt gerukt,
18Jistě že jako hora padnuc, rozdrobuje se, a skála odsedá z místa svého,
19Het water de stenen uitholt, Een stortregen de aardbodem wegspoelt: Zo slaat Gij de hoop der mensen de bodem in,
19Jako kamení stírá voda, a povodní zachvacuje, což z prachu zemského samo od sebe roste: tak i ty naději člověka v nic obracíš.
20Gij slaat hem neer, hij gaat heen voor altijd; Gij verbleekt zijn gelaat, en zendt hem weg.
20Přemáháš jej ustavičně, tak aby odjíti musil; proměňuješ tvář jeho, a propouštíš jej.
21Zijn zonen mogen worden geëerd: hij ziet het niet; Tot schande komen: hij bemerkt het niet.
21Budou-li slavní synové jeho, nic neví; pakli v potupě, nic o ně nepečuje.
22Slechts over zijn eigen lichaam voelt hij smart, Blijft over zijn eigen ziel in droefheid gedompeld!
22Toliko tělo jeho, dokudž živ jest, bolestí okouší, a duše jeho v něm kvílí.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.