Job 29
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Kralice Bible (1613)
1Job vervolgde zijn rede, en sprak
1Ještě dále Job vedl řeč svou, a řekl:
2Ach, was ik als in vroeger maanden, In de tijd, toen God mij behoedde,
2Ó bych byl jako za časů předešlých, za dnů, v nichž mne Bůh zachovával,
3Toen Hij zijn lamp boven mijn hoofd liet stralen, En ik bij zijn licht door de duisternis ging;
3Dokudž svítil svící svou nad hlavou mou, při jehož světle chodíval jsem v temnostech,
4Zoals ik was in mijn beste dagen Toen God mijn tent nog beschutte!
4Tak jako jsem byl za dnů mladosti své, dokudž přívětivost Boží byla v stanu mém,
5Toen de Almachtige nog met mij was, Mijn kinderen mij nog omringden;
5Dokudž ještě Všemohoucí byl se mnou, a všudy vůkol mne dítky mé,
6Toen mijn voeten zich baadden in boter, De rots, waar ik stond, beken olie liet stromen;
6Když šlepěje mé máslem oplývaly, a skála vylévala mi prameny oleje,
7Als ik uitging naar de poort van de stad, En op het plein mijn zetel liet zetten:
7Když jsem vycházel k bráně skrze město, a na ulici strojíval sobě stolici svou.
8Trokken de jongemannen zich terug, zodra ze mij zagen, Rezen de grijsaards op en bleven staan,
8Jakž mne spatřovali mládenci, skrývali se, starci pak povstávali a stáli.
9Staakten de edelen hun gesprek En legden de hand op hun mond.
9Knížata choulili se v řečech, anobrž ruku kladli na ústa svá.
10De stem der leiders verstomde, Hun tong kleefde aan hun gehemelte vast;
10Hlas vývod se tratil, a jazyk jejich lnul k dásním jejich.
11Toen het oor, dat het hoorde, mij gelukkig prees En het oog, dat het zag, mij bijval schonk!
11Nebo ucho slyše, blahoslavilo mne, a oko vida, posvědčovalo mi,
12Want ik hielp den arme, die om bijstand riep, Den wees, die geen helper meer had;
12Že vysvobozuji chudého volajícího, a sirotka, i toho, kterýž nemá spomocníka.
13Dien de ondergang dreigde, zegende mij, Het hart der weduwe vrolijkte ik op;
13Požehnání hynoucího přicházelo na mne, a srdce vdovy k plésání jsem vzbuzoval.
14Rechtschapenheid trok ik aan als een kleed, Mijn gerechtigheid als een mantel en kroon.
14V spravedlnost jsem se obláčel, a ona ozdobovala mne; jako plášť a koruna byl soud můj.
15Ik was de ogen voor blinden, De voeten voor kreupelen;
15Místo očí býval jsem slepému, a místo noh kulhavému.
16Voor armen was ik een vader, Voor onbekenden onderzocht ik het pleit.
16Byl jsem otcem nuzných, a na při, jíž jsem nebyl povědom, vyptával jsem se.
17Maar den boosdoener brak ik de tanden, En rukte hem de prooi uit zijn kaken.
17A tak vylamoval jsem třenovní zuby nešlechetníka, a z zubů jeho vyrážel jsem loupež.
18Ik dacht bij mijzelf: Oud zal ik sterven Mijn dagen zullen talrijk zijn als het zand;
18A protož jsem říkal: V hnízdě svém umru, a jako písek rozmnožím dny.
19Mijn wortel zal openstaan voor het water, De dauw op mijn takken vernachten;
19Kořen můj rozloží se při vodách, a rosa nocovati bude na ratolestech mých.
20Mijn eer blijft steeds nieuw, Mijn boog wint aan jeugdige kracht in mijn hand!
20Sláva má mladnouti bude při mně, a lučiště mé v ruce mé obnovovati se.
21Ze luisterden zwijgend naar mij En wachtten mijn beslissing af;
21Poslouchajíce, čekali na mne, a přestávali na radě mé.
22Had ik uitgesproken, dan nam niemand het woord, Maar mijn rede druppelde op hen neer.
22Po slovu mém nic neměnili, tak na ně dštila řeč má.
23Ze verlangden naar mij als naar regen, Met open mond als naar een late bui.
23Nebo očekávali mne jako deště, a ústa svá otvírali jako k přívalu žádostivému.
24Lachte ik hun toe, ze durfden het niet geloven, En vingen het stralen van mijn aangezicht op.
24Žertoval-li jsem s nimi, nevěřili; pročež u vážnosti mne míti neoblevovali.
25Bezocht ik hen, ik zat bovenaan, Troonde als een vorst bij zijn troepen, als een die treurenden troost.
25Přišel-li jsem kdy k nim, sedal jsem na předním místě, a tak bydlil jsem jako král v vojště, když smutných potěšuje.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.