Йова 14
Kulish and Puluj Bible (1905)Translation
Kulish and Puluj Bible (1905)
Kralice Bible (1613)
1З жінки родиться чоловік, і короткий вік свій у журбі проводить;
1Èlověk narozený z ženy jest krátkého věku a plný lopotování.
2Квіткою він виходить та й поникає; тїнню пробігає й не зупиняєсь.
2Jako květ vychází a podťat bývá, a utíká jako stín, a netrvá.
3І на такого ти отвираєш очі твої, і зовеш мене на суд із тобою?
3A však i na takového otvíráš oko své, a mne uvodíš k soudu s sebou.
4Хто з нечистого може чистим родитись? Анї один.
4Kdo toho dokáže, aby čistý z nečistého pošel? Ani jeden.
5Коли ж йому днї визначені, й число місяцїв його в тебе, коли ти назначив йому гряницю, що її не переступить,
5Poněvadž vyměřeni jsou dnové jeho, počet měsíců jeho u tebe, a cíles jemu položil, kterýchž by nepřekračoval:
6То відступи від його, так, позирни куди геть, нехай він одпочине, покіль, як той поденщик, не скінчить дня свого.
6Odvrať se od něho, ať oddechne sobě, a zatím aby přečekal jako nájemník den svůj.
7Дереву є хоч надїя, що воно, й зрубане, знов одродиться, й пагонцї з його одростати не перестануть;
7O stromu zajisté jest naděje, by i podťat byl, že se zase zotaví, a výstřelek jeho nevyhyne,
8Та хоч його корінь в землї й перетрюхне й пень його завмре в поросї,
8By se pak i sstaral v zemi kořen jeho, a v prachu již jako umřel peň jeho:
9Але, як тільки почує воду, воно пустить паростки й поросте галуззєм, наче б новопосаджене; —
9Avšak jakž počije vláhy, zase se pučí, a zahustí jako keř.
10А чоловік, як умре, розпадає ся; відойшов, і де він подївся?
10Ale člověk umírá, mdlobou přemožen jsa, a když vypustí duši člověk, kam se poděl?
11Води зникають із озера, й ріка посякає й висихає:
11Jakož ucházejí vody z jezera, a řeka opadá a vysychá:
12Так і людина ляже й не встане; покіль конець небесам, не пробудиться й не підоймесь із сну свого.
12Tak člověk, když lehne, nevstává zase dotud, dokudž nebes stává. Nebývajíť vzbuzeni lidé, aniž se probuzují ze sna svého.
13О, коли б ти да сховав мене в преисподнїй і там держав мене, аж покіль гнїв твій перейде, й положив реченець, і спогадав знов про мене!
13Ó kdybys mne v hrobě schoval, a skryl mne, dokudž by nebyl odvrácen hněv tvůj, ulože mi cíl, abys se rozpomenul na mne.
14Засне людина, та чи знов оживе ж коли небудь? Через усї днї визначеного менї часу дожидав би я, покіль прийшла б менї зміна.
14Když umře člověk, zdaliž zase ožive? Po všecky tedy dny vyměřeného času svého očekávati budu, až přijde proměna při mně.
15Ти кликнув би, а я дав би відповідь тобі, й ти подав би ласку твору рук твоїх;
15Zavoláš, a já se ohlásím tobě, díla rukou svých budeš žádostiv,
16Бо тодї ти лїчив би кроки мої, та не підстерігав би гріха мого;
16Ačkoli nyní kroky mé počítáš, aniž shovíváš hříchům mým,
17Ти б запечатав тодї переступ мій, й провину мою закрив би.
17Ale zapečetěné maje jako v pytlíku přestoupení mé, ještě přikládáš k nepravosti mé.
18Та як гора, падаючи, розсипається, й скала сходить з місця свого;
18Jistě že jako hora padnuc, rozdrobuje se, a skála odsedá z místa svého,
19Як вода стирає каміннє, а розлив її змиває пил земний, так і надїю людську ти в нїщо обертаєш.
19Jako kamení stírá voda, a povodní zachvacuje, což z prachu zemského samo od sebe roste: tak i ty naději člověka v nic obracíš.
20Ти тїсниш його до кінця; змінюєш вид його й відсилаєш.
20Přemáháš jej ustavičně, tak aby odjíti musil; proměňuješ tvář jeho, a propouštíš jej.
21Честь його дїтям, чи нї, він того не знає, понижені вони — йому те байдуже;
21Budou-li slavní synové jeho, nic neví; pakli v potupě, nic o ně nepečuje.
22Та (покіль жив,) тїло його на йому болестї чує, а душа його в йому в страданнях сумує.
22Toliko tělo jeho, dokudž živ jest, bolestí okouší, a duše jeho v něm kvílí.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.