Ijob 14
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Louis Segond 1910
1Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.
1L’homme né de la femme! Sa vie est courte, sans cesse agitée.
2Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.
2Il naît, il est coupé comme une fleur; Il fuit et disparaît comme une ombre.
3Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!
3Et c’est sur lui que tu as l’œil ouvert! Et tu me fais aller en justice avec toi!
4Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.
4Comment d’un être souillé sortira-t-il un homme pur? Il n’en peut sortir aucun.
5Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.
5Si ses jours sont fixés, si tu as compté ses mois, Si tu en as marqué le terme qu’il ne saurait franchir,
6Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.
6Détourne de lui les regards, et donne-lui du relâche, Pour qu’il ait au moins la joie du mercenaire à la fin de sa journée.
7Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos, Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.
7Un arbre a de l’espérance: Quand on le coupe, il repousse, Il produit encore des rejetons;
8Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero, Kaj ĝia trunko mortas en polvo,
8Quand sa racine a vieilli dans la terre, Quand son tronc meurt dans la poussière,
9Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas, Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.
9Il reverdit à l’approche de l’eau, Il pousse des branches comme une jeune plante.
10Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finiĝis, kie li estas?
10Mais l’homme meurt, et il perd sa force; L’homme expire, et où est-il?
11Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:
11Les eaux des lacs s’évanouissent, Les fleuves tarissent et se dessèchent;
12Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas; Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos, Nek revigliĝos el sia dormado.
12Ainsi l’homme se couche et ne se relèvera plus, Il ne se réveillera pas tant que les cieux subsisteront, Il ne sortira pas de son sommeil.
13Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol, Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!
13Oh! Si tu voulais me cacher dans le séjour des morts, M’y tenir à couvert jusqu’à ce que ta colère fût passée, Et me fixer un terme auquel tu te souviendras de moi!
14Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, Ĝi venos mia forŝanĝo.
14Si l’homme une fois mort pouvait revivre, J’aurais de l’espoir tout le temps de mes souffrances, Jusqu’à ce que mon état vînt à changer.
15Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.
15Tu appellerais alors, et je te répondrais, Tu languirais après l’ouvrage de tes mains.
16Nun Vi kalkulas miajn paŝojn; Ne konservu mian pekon;
16Mais aujourd’hui tu comptes mes pas, Tu as l’œil sur mes péchés;
17Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.
17Mes transgressions sont scellées en un faisceau, Et tu imagines des iniquités à ma charge.
18Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;
18La montagne s’écroule et périt, Le rocher disparaît de sa place,
19Ŝtonojn forlavas la akvo, Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.
19La pierre est broyée par les eaux, Et la terre emportée par leur courant; Ainsi tu détruis l’espérance de l’homme.
20Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras; Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.
20Tu es sans cesse à l’assaillir, et il s’en va; Tu le défigures, puis tu le renvoies.
21Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.
21Que ses fils soient honorés, il n’en sait rien; Qu’ils soient dans l’abaissement, il l’ignore.
22Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.
22C’est pour lui seul qu’il éprouve de la douleur en son corps, C’est pour lui seul qu’il ressent de la tristesse en son âme.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.