Ijob 14
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.
1З жінки родиться чоловік, і короткий вік свій у журбі проводить;
2Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.
2Квіткою він виходить та й поникає; тїнню пробігає й не зупиняєсь.
3Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!
3І на такого ти отвираєш очі твої, і зовеш мене на суд із тобою?
4Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.
4Хто з нечистого може чистим родитись? Анї один.
5Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.
5Коли ж йому днї визначені, й число місяцїв його в тебе, коли ти назначив йому гряницю, що її не переступить,
6Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.
6То відступи від його, так, позирни куди геть, нехай він одпочине, покіль, як той поденщик, не скінчить дня свого.
7Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos, Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.
7Дереву є хоч надїя, що воно, й зрубане, знов одродиться, й пагонцї з його одростати не перестануть;
8Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero, Kaj ĝia trunko mortas en polvo,
8Та хоч його корінь в землї й перетрюхне й пень його завмре в поросї,
9Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas, Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.
9Але, як тільки почує воду, воно пустить паростки й поросте галуззєм, наче б новопосаджене; —
10Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finiĝis, kie li estas?
10А чоловік, як умре, розпадає ся; відойшов, і де він подївся?
11Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:
11Води зникають із озера, й ріка посякає й висихає:
12Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas; Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos, Nek revigliĝos el sia dormado.
12Так і людина ляже й не встане; покіль конець небесам, не пробудиться й не підоймесь із сну свого.
13Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol, Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!
13О, коли б ти да сховав мене в преисподнїй і там держав мене, аж покіль гнїв твій перейде, й положив реченець, і спогадав знов про мене!
14Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, Ĝi venos mia forŝanĝo.
14Засне людина, та чи знов оживе ж коли небудь? Через усї днї визначеного менї часу дожидав би я, покіль прийшла б менї зміна.
15Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.
15Ти кликнув би, а я дав би відповідь тобі, й ти подав би ласку твору рук твоїх;
16Nun Vi kalkulas miajn paŝojn; Ne konservu mian pekon;
16Бо тодї ти лїчив би кроки мої, та не підстерігав би гріха мого;
17Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.
17Ти б запечатав тодї переступ мій, й провину мою закрив би.
18Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;
18Та як гора, падаючи, розсипається, й скала сходить з місця свого;
19Ŝtonojn forlavas la akvo, Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.
19Як вода стирає каміннє, а розлив її змиває пил земний, так і надїю людську ти в нїщо обертаєш.
20Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras; Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.
20Ти тїсниш його до кінця; змінюєш вид його й відсилаєш.
21Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.
21Честь його дїтям, чи нї, він того не знає, понижені вони — йому те байдуже;
22Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.
22Та (покіль жив,) тїло його на йому болестї чує, а душа його в йому в страданнях сумує.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.