Jób 14
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Èlověk narozený z ženy jest krátkého věku a plný lopotování.
1З жінки родиться чоловік, і короткий вік свій у журбі проводить;
2Jako květ vychází a podťat bývá, a utíká jako stín, a netrvá.
2Квіткою він виходить та й поникає; тїнню пробігає й не зупиняєсь.
3A však i na takového otvíráš oko své, a mne uvodíš k soudu s sebou.
3І на такого ти отвираєш очі твої, і зовеш мене на суд із тобою?
4Kdo toho dokáže, aby čistý z nečistého pošel? Ani jeden.
4Хто з нечистого може чистим родитись? Анї один.
5Poněvadž vyměřeni jsou dnové jeho, počet měsíců jeho u tebe, a cíles jemu položil, kterýchž by nepřekračoval:
5Коли ж йому днї визначені, й число місяцїв його в тебе, коли ти назначив йому гряницю, що її не переступить,
6Odvrať se od něho, ať oddechne sobě, a zatím aby přečekal jako nájemník den svůj.
6То відступи від його, так, позирни куди геть, нехай він одпочине, покіль, як той поденщик, не скінчить дня свого.
7O stromu zajisté jest naděje, by i podťat byl, že se zase zotaví, a výstřelek jeho nevyhyne,
7Дереву є хоч надїя, що воно, й зрубане, знов одродиться, й пагонцї з його одростати не перестануть;
8By se pak i sstaral v zemi kořen jeho, a v prachu již jako umřel peň jeho:
8Та хоч його корінь в землї й перетрюхне й пень його завмре в поросї,
9Avšak jakž počije vláhy, zase se pučí, a zahustí jako keř.
9Але, як тільки почує воду, воно пустить паростки й поросте галуззєм, наче б новопосаджене; —
10Ale člověk umírá, mdlobou přemožen jsa, a když vypustí duši člověk, kam se poděl?
10А чоловік, як умре, розпадає ся; відойшов, і де він подївся?
11Jakož ucházejí vody z jezera, a řeka opadá a vysychá:
11Води зникають із озера, й ріка посякає й висихає:
12Tak člověk, když lehne, nevstává zase dotud, dokudž nebes stává. Nebývajíť vzbuzeni lidé, aniž se probuzují ze sna svého.
12Так і людина ляже й не встане; покіль конець небесам, не пробудиться й не підоймесь із сну свого.
13Ó kdybys mne v hrobě schoval, a skryl mne, dokudž by nebyl odvrácen hněv tvůj, ulože mi cíl, abys se rozpomenul na mne.
13О, коли б ти да сховав мене в преисподнїй і там держав мене, аж покіль гнїв твій перейде, й положив реченець, і спогадав знов про мене!
14Když umře člověk, zdaliž zase ožive? Po všecky tedy dny vyměřeného času svého očekávati budu, až přijde proměna při mně.
14Засне людина, та чи знов оживе ж коли небудь? Через усї днї визначеного менї часу дожидав би я, покіль прийшла б менї зміна.
15Zavoláš, a já se ohlásím tobě, díla rukou svých budeš žádostiv,
15Ти кликнув би, а я дав би відповідь тобі, й ти подав би ласку твору рук твоїх;
16Ačkoli nyní kroky mé počítáš, aniž shovíváš hříchům mým,
16Бо тодї ти лїчив би кроки мої, та не підстерігав би гріха мого;
17Ale zapečetěné maje jako v pytlíku přestoupení mé, ještě přikládáš k nepravosti mé.
17Ти б запечатав тодї переступ мій, й провину мою закрив би.
18Jistě že jako hora padnuc, rozdrobuje se, a skála odsedá z místa svého,
18Та як гора, падаючи, розсипається, й скала сходить з місця свого;
19Jako kamení stírá voda, a povodní zachvacuje, což z prachu zemského samo od sebe roste: tak i ty naději člověka v nic obracíš.
19Як вода стирає каміннє, а розлив її змиває пил земний, так і надїю людську ти в нїщо обертаєш.
20Přemáháš jej ustavičně, tak aby odjíti musil; proměňuješ tvář jeho, a propouštíš jej.
20Ти тїсниш його до кінця; змінюєш вид його й відсилаєш.
21Budou-li slavní synové jeho, nic neví; pakli v potupě, nic o ně nepečuje.
21Честь його дїтям, чи нї, він того не знає, понижені вони — йому те байдуже;
22Toliko tělo jeho, dokudž živ jest, bolestí okouší, a duše jeho v něm kvílí.
22Та (покіль жив,) тїло його на йому болестї чує, а душа його в йому в страданнях сумує.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.