Jób 30
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Nyní pak posmívají se mi mladší mne, jejichž bych otců nechtěl byl postaviti se psy stáda svého.
1Нинї ж глузують із мене менші від мене лїтами, такі, що їх батьків я б не прийняв і між пастуші собаки.
2Ač síla rukou jejich k čemu by mi byla? Zmařena jest při nich starost jejich.
2Бо й сила в руках їх — до чого вона менї була? вони вже пережили пору свою.
3Nebo chudobou a hladem znuzeni, utíkali na planá, tmavá, soukromná a pustá místa.
3Нуждою й голодом висушені, йдуть вони в степ безводний, мрачний та опустїлий;
4Kteříž trhali zeliny po chrastinách, ano i koření, a jalovec za pokrm byl jim.
4Щиплють лободу попід корчами, — ягоди ялівцю — се хлїб їх.
5Z prostřed lidí vyháníni byli; povolávali za nimi, jako za zlodějem,
5Із громади проганяють їх, мов на злодїїв, гукають на них,
6Tak že musili bydliti v výmolích potoků, v děrách země a skálí.
6Щоб у байраках жили, по печерах та по скелях.
7V chrastinách řvali, pod trní se shromažďovali,
7Там вони ревуть проміж кущами, куляться під тернєм.
8Lidé nejnešlechetnější, nýbrž lidé bez poctivosti, menší váhy i než ta země.
8Люде викинені, люде безіменні, викиди землї!
9Nyní, pravím, jsem jejich písničkou, jsa jim učiněn za přísloví.
9У них то став я піснею тепер, кормом їх розмов.
10V ošklivosti mne mají, vzdalují se mne, a na tvář mou nestydí se plvati.
10Мною гидують вони, тїкають далеко від мене, й не стидаються спльовувати передо мною.
11Nebo Bůh mou vážnost odjal, a ssoužil mne; pročež uzdu před přítomností mou svrhli.
11Тим, що він (Бог) розвязав поводи мої й побив мене, то й вони скинули з себе узди передо мною,
12Po pravici mládež povstává, nohy mi podrážejí, tak že šlapáním protřeli ke mně stezky nešlechetnosti své.
12З правого боку встає покидь ся, й валить із ніг мене, прямує пагубну дорогу свою проти мене.
13Mou pak stezku zkazili, k bídě mé přidali, ač jim to nic nepomůže.
13Зрили стежку мою, все зʼуміли зробити на мою погибель, а нема, хто б подав підмогу.
14Jako širokou mezerou vskakují, a k vyplénění mému valí se.
14Вони прийшли на мене, наче б крізь широкий перелом у мурі, з шумом ринулись на мене.
15Obrátily se na mne hrůzy, stihají jako vítr ochotnost mou, nebo jako oblak pomíjí zdraví mé.
15Страх ударив на мене; вітром розвіялась велич моя, а щастє моє унеслось, як хмара.
16A již ve mně rozlila se duše má, pochytili mne dnové trápení mého,
16А нинї ниє душа моя в менї; днї смутку обгорнули мене.
17Kteréž v noci vrtá kosti mé ve mně; pročež ani nervové moji neodpočívají.
17Ніччю вертить мене в костях моїх, і жили мої не мають спокою.
18Oděv můj mění se pro násilnou moc bolesti, kteráž mne tak jako obojek sukně mé svírá.
18Трудно, о трудно менї зняти одежу з себе, краї обгортки моєї давлять мене.
19Uvrhl mne do bláta, tak že jsem již podobný prachu a popelu.
19Кинув мене він у грязь, я взявся попелом і пилом.
20Volám k tobě, ó Bože, a neslyšíš mne; postavuji se, ale nehledíš na mne.
20Кричма до тебе кричу, а ти не чуєш, — стою, а ти дивишся (мовчки) на мене.
21Obrátils mi se v ukrutného nepřítele, silou ruky své mi odporuješ.
21Немилосердним зробивсь ти менї, сильною рукою ворогуєш проти мене.
22Vznášíš mne u vítr, sázíš mne na něj, a k rozplynutí mi přivodíš zdravý soud.
22Ти зняв мене, пустив летїти з вітром і розбиваєш мене.
23Nebo vím, že mne k smrti odkážeš, a do domu, do něhož se shromažďuje všeliký živý.
23О, я знаю, що ти примчиш мене ʼд смертї, до дому, де збіраються всї живучі.
24Jistě žeť nevztáhne Bůh do hrobu ruky, by pak, když je stírá, i volali.
24Та він же не простягне руки своєї на дім костей; бо чи ж будуть вони кричати, як би їх стирав?
25Zdaliž jsem neplakal nad tím, kdož okoušel zlých dnů? Duše má kormoutila se nad nuzným.
25А хиба ж я не плакав над тим, хто горював; чи ж не смутилось серце моє над бідними?
26Když jsem dobrého čekal, přišlo mi zlé; nadál jsem se světla, ale přišla mrákota.
26А тим часом, коли дожидав добра, прийшло на мене лихо; коли сподївався сьвітла, тьма мене окрила.
27Vnitřností mé zevřely, tak že se ještě neupokojily; předstihli mne dnové trápení.
27Нутро моє кипить і не перестає; днї печальні прийшли на мене.
28Chodím osmahlý, ne od slunce, povstávaje, i mezi mnohými křičím.
28Я почорнїлий ходжу, та не від сонця; серед громади стаю і кричу.
29Bratrem učiněn jsem draků, a tovaryšem mladých pstrosů.
29Я братом шакалам зробивсь, струсям товаришем стався.
30Kůže má zčernala na mně, a kosti mé vyprahly od horkosti.
30Кожа вчорнїла моя, костї обгоріли від жару.
31A protož v kvílení obrátila se harfa má, a píšťalka má v hlas plačících.
31І цитра моя голосить, і сопілка ридає.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.