Jób 24
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Proč by od Všemohoucího neměli býti skryti časové, a ti, kteříž jej znají, neměli neviděti dnů jeho?
1Чому перед Вседержителем не закриті часи (відплати), а хто шанує його, чом не знає про ті днї його?
2Bezbožníť nyní mezníky přenášejí, a stádo, kteréž mocí zajali, pasou.
2Межі пересувають, займають отари та й гонять пасти, мовляв би, свої;
3Osla sirotků zajímají, v zástavě berou vola od vdovy.
3Граблять осла в сиротини, у вдовицї беруть в заклад корову єдину;
4Strkají nuznými s cesty, musejí se vůbec skrývati chudí na světě.
4Вбогих спихають з путя, пригноблені всї мусять ховатись.
5Aj, oni jako divocí oslové na poušti, vycházejí jako ku práci své, ráno přivstávajíce k loupeži; poušť jest chléb jejich i dětí jejich.
5Се, — як осли дикі в степу, виходять вони на свою роботу, вставши рано, на здобуваннє (харчі); степ їх годує й дїтей їх;
6Na cizím poli žnou, a z vinic bezbožníci sbírají.
6Жнуть вони на полі чужому й збирають виноград у придавлених;
7Nahé přivodí k tomu, aby nocovati musili bez roucha, nemajíce se čím přiodíti na zimě.
7Нагі ночують люде, не маючи чим одягтися, нї вкритись на студенї;
8A přívalem v horách moknouce, nemajíce obydlí, k skále se přivinouti musejí.
8Мокнуть на дощах з гори, туляться попід скелями.
9Loupí sirotky, kteříž jsou při prsích, a od chudého základ berou.
9Рвуть вони од грудей сироту, вбогих закладами граблять.
10Nahého opouštějí, že musí choditi bez oděvu, a ti, kteříž snášejí snopy, v hladu zůstávati.
10Вони змушують їх блукати нагими, без одежі, й голодних — годуватись (збіраним) колоссєм;
11Ti, jenž mezi zdmi jejich olej vytlačují, a presy tlačí, žíznějí.
11Між мурами бють (нещасні) олїй про них, топчуть (грозди) в точилї, та й смагу терплять.
12Lidé v městech lkají, a duše zraněných volají, Bůh pak přítrže tomu nečiní.
12У містї стогнуть люде, душа гублена квилить, а Бог сього не боронить.
13Oniť jsou ti, kteříž odporují světlu, a neznají cest jeho, aniž chodí po stezkách jeho.
13Є між ними й вороги сьвітла, що не знають шляхів його, й не ходять стежками його.
14Na úsvitě povstávaje vražedlník, morduje chudého a nuzného, a v noci jest jako zloděj.
14Досьвіта встає убийник, вбиває бідного й нужденного, а ніччю стає злодїєм.
15Tolikéž oko cizoložníka šetří soumraku, říkaje: Nespatříť mne žádný, a tvář zakrývá.
15Темряви й те око жде, що до перелюбок ласе; говорить: нїхто не побачить мене, — та й вид собі закриває.
16Podkopávají potmě i domy, kteréž sobě ve dne znamenali; nebo nenávidí světla.
16В пітьмі підкопуються в доми, що по днинї собі їх запримітили; сьвітла вони не хотять знати.
17Ale hned v jitře přichází na ně stín smrti; když jeden druhého poznati může, strachu stínu smrti okoušejí.
17Бо густа тьма — се їх ранок, із мороком дружні вони, люба їм пітьма да страхи.
18Lehcí jsou na svrchku vody, zlořečené jest jmění jejich na zemi, aniž odcházejí cestou svobodnou.
18Такий є легкий собі — хоч би й поверх води. О, проклята доля його на землї! Нехай і не бачить дороги садів виноградних!
19Jako sucho a horko uchvacuje vody sněžné, tak hrob ty, jenž hřešili.
19Посуха й спеки пожирають, хоч би й снїжну воду; оттак безодня — грішників.
20Zapomíná se na něj život matky, sladne červům, nebývá více připomínán, a tak polámána bývá nepravost jako strom.
20Нехай відцурається такого матерня рідна утроба; нехай лакомляться на нього черви; нехай загине про його память; мов та деревина, нехай зломиться беззаконник!
21Připojuje mu neplodnou, kteráž nerodí, a vdově dobře nečiní.
21Він гнобить бездїтну, що не роджала дитини, й вдовицї не чинить добра.
22Zachvacuje silné mocí svou; ostojí-li kdo z nich, bojí se o život svůj.
22Він і дужих перемогає силою своєю; він устає, і нїхто не певний життя свого.
23Dává jemu, na čemž by bezpečně spolehnouti mohl, však oči jeho šetří cest jejich.
23А Бог подає йому безпеку, — він же ж на те й вповає — та очі його (Бога) видять таких поступки.
24Bývají zvýšeni poněkud, ale hned jich není; tak jako jiní všickni sníženi, vypléněni, a jako vrškové klasů stínáni bývají.
24Піднялись вони високо, — та ось і нема їх; падають і вмірають, як кожний на сьвітї, й неначе колоссє, стинаються.
25Zdaliž není tak? Kdo na mne dokáže klamu, a v nic obrátí řeč mou?
25А коли се не так, то хто мою льжу докаже, й в нїщо оберне мову мою?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.