ایّوب 30
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا می‌کنند، که کراهت می‌داشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
1“But now those who are younger than I have me in derision, whose fathers I considered unworthy to put with my sheep dogs.
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
2Of what use is the strength of their hands to me, men in whom ripe age has perished?
3از احتیاج و قحطی بی‌تاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی می‌خاییدند.
3They are gaunt from lack and famine. They gnaw the dry ground, in the gloom of waste and desolation.
4خبازی را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
4They pluck salt herbs by the bushes. The roots of the broom tree are their food.
5از میان (مردمان ) رانده می‌شدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
5They are driven out from among men. They cry after them as after a thief,
6در گریوه های وادیها ساکن می‌شدند. در حفره های زمین و در صخره‌ها.
6so that they live in frightful valleys, and in holes of the earth and of the rocks.
7در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند، زیر خارها با هم جمع می‌شدند.
7They bray among the bushes. They are gathered together under the nettles.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بی‌نام، بیرون از زمین رانده می‌گردیدند.
8They are children of fools, yes, children of wicked men. They were flogged out of the land.
9و اما الان سرود ایشان شده‌ام و از برای ایشان ضرب‌المثل گردیده‌ام.
9“Now I have become their song. Yes, I am a byword to them.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
10They abhor me, they stand aloof from me, and don’t hesitate to spit in my face.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
11For he has untied his cord, and afflicted me; and they have thrown off restraint before me.
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در می‌برند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا می‌سازند.
12On my right hand rise the rabble. They thrust aside my feet. They cast their ways of destruction up against me.
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام می‌نمایند، و خود معاونی ندارند.
13They mar my path. They promote my destruction without anyone’s help.
14گویا از ثلمه های وسیع می‌آیند، و ازمیان خرابه‌ها بر من هجوم می‌آورند.
14As through a wide breach they come. They roll themselves in amid the ruin.
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب می‌کنند، و فیروزی من مثل ابر می‌گذرد.
15Terrors have turned on me. They chase my honor as the wind. My welfare has passed away as a cloud.
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
16“Now my soul is poured out within me. Days of affliction have taken hold of me.
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته می‌شود، و پیهایم آرام ندارد.
17In the night season my bones are pierced in me, and the pains that gnaw me take no rest.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ می‌گیرد.
18My garment is disfigured by great force. It binds me about as the collar of my tunic.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیده‌ام.
19He has cast me into the mire. I have become like dust and ashes.
20«نزد تو تضرع می‌نمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
20I cry to you, and you do not answer me. I stand up, and you gaze at me.
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شده‌ای، با قوت دست خود به من جفا می‌نمایی.
21You have turned to be cruel to me. With the might of your hand you persecute me.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
22You lift me up to the wind, and drive me with it. You dissolve me in the storm.
23زیرا می‌دانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانه‌ای که برای همه زندگان معین است.
23For I know that you will bring me to death, to the house appointed for all living.
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
24“However doesn’t one stretch out a hand in his fall? Or in his calamity therefore cry for help?
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
25Didn’t I weep for him who was in trouble? Wasn’t my soul grieved for the needy?
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
26When I looked for good, then evil came. When I waited for light, darkness came.
27احشایم می‌جوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
27My heart is troubled, and doesn’t rest. Days of affliction have come on me.
28ماتم‌کنان بی‌آفتاب گردش می‌کنم و درجماعت برخاسته، تضرع می‌نمایم.
28I go mourning without the sun. I stand up in the assembly, and cry for help.
29برادرشغالان شده‌ام، و رفیق شترمرغ گردیده‌ام.
29I am a brother to jackals, and a companion to ostriches.
30پوست من سیاه گشته، از من می‌ریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
30My skin grows black and peels from me. My bones are burned with heat.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
31Therefore my harp has turned to mourning, and my pipe into the voice of those who weep.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.