Job 18
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1Nu nam Bildad van Sjóeach het woord, en sprak:
1To naah Shud acaeng Bildad mah,
2Wanneer maakt gij eindelijk eens een eind aan uw praten, Wordt gij verstandig, en laat ons aan het woord;
2hae tiah na thuih ih loknawk hae natuek naah maw boeng tih? Kahoih ah pakuem ah, lok ka thuih o han vop.
3Waarom worden wij als vee beschouwd, En zijn wij zo dom in uw ogen?
3Tipongah kaicae hae moisan baktih, kamthu baktiah na poek loe?
4Gij, die in uw woede uzelf verscheurt: Zou om uwentwil de aarde worden ontvolkt, Een rots van haar plaats verwijderd, Een berg van zijn grondslag gerukt?
4Palungphui moe, angmah hoi angmah ngan angsik, nang pongah, long hae anghuen tih maw? Thlung loe a ohhaih ahmuen hoiah angthui tih maw?
5Waarachtig, het licht van den boze dooft uit, De vlam van zijn vuur blijft niet schijnen;
5Ue, kasae kami ih hmaithaw loe dueh tih, kangqong anih ih hmai doeh aang mak ai.
6Het licht wordt donker in zijn tent, De lamp gaat boven hem uit.
6Anih kahni im ih hmai to aang han ai ah, anih ih hmaithawk to paduek pae ving tih.
7Zijn krachtige tred wordt verlamd, Zijn eigen beleid doet hem struikelen;
7Anih thacakhaih khok tangkannawk loe tamcaek tih; angmah koeh ah khokhanhaih mah anih to amtimsak tih.
8Want door zijn eigen voeten wordt hij in het net gedreven, En wandelt hij over de mazen.
8Anih ih khok loe palok pongah aman moe, thaang to cawh.
9Een klem grijpt zijn hiel, een net houdt hem vast.
9Anih ih khok thaang pongah aman moe, loih thai ai ah asawt khing.
10Zijn strik ligt in de grond verborgen, een val op zijn pad;
10Anih hanah long thungah qumqaih pae moe, a caehhaih loklam ah thaang to patung pae.
11Verschrikkingen beangstigen hem van alle kant, En vervolgen hem, stap voor stap.
11Zitthok hmuen mah caeh nakung kruekah anih to tasoehsak; a khok takan kruek anih hnukah bang pae.
12Het onheil hongert naar hem, De rampspoed staat aan zijn zijde gereed;
12Anih loe zok amthlam pongah thazok, amrohaih mah anih to zing coek.
13Zijn huid wordt door ziekte verteerd, De eersteling van de dood slokt zijn leden op.
13To amrohaih mah a nganhin ahap to caak pae, calu duekhaih mah a thacakhaih to paaeh pae ving tih.
14Hij wordt uit zijn tent gerukt, waar hij zich veilig waande, En zij sleept hem naar den vorst der verschrikking
14Anih to kamongah ohhaih kahni imthung hoiah pathok ueloe, zitthok siangpahrang hmaa ah caeh haih tih.
15Zij woont in zijn tent, die hem niet langer behoort, En over zijn woning wordt zwavel gestrooid.
15A ohhaih ahmuen ah anih ih hmuen tidoeh anghmat mak ai; a ohhaih ahmuen ah kaat hmai to haeh pae tih.
16Van onderen verdorren zijn wortels, Van boven verwelken zijn twijgen;
16Anih ih tangzuunnawk loe long thungah zaek o moe, a nui ih tanghangnawk doeh angqo o.
17Zijn gedachtenis verdwijnt uit het land, Zelfs in de steppe heeft hij geen naam.
17Anih panoekhaih loe long ah anghmat moe, prae thungah ahmin om ai boeh.
18Men stoot hem uit het licht de duisternis in, Men jaagt hem uit de wereld weg;
18Aanghaih thung hoiah vinghaih thungah anih to haek boeh moe, long nui hoiah haek ving boeh.
19Hij heeft onder zijn volk geen kroost, geen geslacht, In zijn woonplaats geen, die hem rest.
19Anih loe angmah ih kaminawk salakah capa tawn ai, a caanawk ih caa patoeng doeh tawn mak ai, a imthung takoh ah mi doeh anghmat mak ai.
20Over zijn lot staat het Westen ontsteld, En het Oosten siddert er van:
20Ni angyae bang ih kaminawk loe tasoeh o baktih toengah, niduem bangah kaom kaminawk doeh anih kawng pongah dawnrai o.
21Waarachtig, zo gaat het met het verblijf van den boze, Met de woonplaats van hem, die God miskent!
21Kasae kami khosakhaih loe to tiah oh, Sithaw panoek ai kami ohhaih ahmuen doeh to tiah oh tangtang, tiah pathim pae.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.