Job 28
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Zeker, er is een plaats, waaruit het zilver komt, Een oord, waar het goud wordt gewassen,
1Арӂинтул аре о минэ де унде се скоате ши аурул аре ун лок де унде есте скос ка сэ фие курэцит.
2Het ijzer uit de bodem gehaald, De steen tot koper gesmolten;
2Ферул се скоате дин пэмынт ши пятра се топеште ка сэ дя арама.
3Waar men in de uiterste duisternis doordringt, En de diepste plekken doorvorst. In de rotsen, duister en somber.
3Омул пуне капэт ынтунерикулуй, черчетязэ, пынэ ын цинутуриле челе май адынчь, петреле аскунсе ын негура ши ын умбра морций.
4Worden schachten gehakt door een volk, dat er niet hoort, Dat door de wandelaars wordt vergeten, Daar ver van de mensen hangt en zweeft;
4Сапэ о фынтынэ департе де локуриле локуите; пичоареле ну-й май сунт де ажутор, стэ атырнат ши се клатинэ, департе де локуинцеле оменешть.
5En de aarde, waaruit het brood ontspruit, Wordt in haar ingewanden omgewoeld als door vuur.
5Пэмынтул, де унде есе пыня, есте рэсколит ынэунтрул луй ка де фок;
6Haar rotsen zijn de plaats van saffier, Haar stof bevat goud;
6петреле луй купринд сафир ши ын ел се гэсеште пулбере де аур.
7De arend kent er de weg niet heen, Het valkenoog bespeurt hem niet;
7Пасэря де прадэ ну-й куноаште кэраря. Окюл вултурулуй н-а зэрит-о,
8De roofdieren betreden hem niet, De luipaard gaat er niet heen.
8челе май труфаше добитоаче н-ау кэлкат пе еа ши леул н-а трекут ничодатэ пе еа.
9De mens slaat zijn hand aan de harde steen, Woelt de bergen om van hun grondslag af,
9Омул ышь пуне мына пе стынка де кремене ши рэстоарнэ мунций дин рэдэчинэ.
10Breekt gangen in de rotsen uit, Niets kostbaars ontsnapt aan zijn oog;
10Сапэ шанцурь ын стынчь ши окюл луй привеште тот че есте де прец ын еле.
11Hij zoekt de bronnen der stromen af, En brengt wat verborgen lag aan het licht.
11Опреште курӂеря апелор ши скоате ла луминэ че есте аскунс.
12Maar de wijsheid, waar is zij te vinden, En waar is het oord van het inzicht?
12Дар ынцелепчуня унде се гэсеште? Унде есте локуинца причеперий?
13De mens kent er de weg niet heen, In het land der levenden bevindt ze zich niet.
13Омул ну-й куноаште прецул, еа ну се гэсеште ын пэмынтул челор вий.
14De afgrond roept: In mij is ze niet! De zee herhaalt: Ze is niet bij mij!
14Адынкул зиче: ‘Ну есте ын мине’, ши маря зиче: ‘Ну есте ла мине.’
15Zij wordt niet gekocht voor het fijnste goud, Geen zilver gewogen, om haar te betalen;
15Еа ну се дэ ын скимбул аурулуй курат, ну се кумпэрэ кынтэринду-се ку арӂинт;
16Zij wordt niet geschat tegen goud van Ofir, Tegen kostbare onyx, noch saffier;
16ну се кынтэреште пе аурул дин Офир, нич пе ониксул чел скумп, нич пе сафир.
17Geen goud, geen glaswerk kan haar evenaren, Geen gouden vaas is haar prijs.
17Ну се поате асемэна ку аурул, нич ку диамантул, ну се поате скимба ку ун вас де аур алес.
18Paarlen en kristal zijn naast haar niet in tel, Het vinden der wijsheid gaat dat van koralen te boven;
18Мэрӂянул ши кристалул ну сунт нимик пе лынгэ еа: ынцелепчуня прецуеште май мулт декыт мэргэритареле.
19Topaas van Koesj kan het niet bij haar halen, Het zuiverst goud weegt niet tegen haar op.
19Топазул дин Етиопия ну есте ка еа ши аурул курат ну се кумпэнеште ку еа.
20De wijsheid, waar komt zij vandaan; Het inzicht, waar is zijn plaats?
20Де унде вине атунч ынцелепчуня? Унде есте локуинца причеперий?
21Zij ligt verborgen voor het oog van al wat leeft, Verscholen voor de vogels in de lucht;
21Есте аскунсэ де окий тутурор челор вий, есте аскунсэ де пэсэриле черулуй.
22De onderwereld en dood roepen uit: Onze oren hebben enkel van haar bij geruchte gehoord.
22Адынкул ши моартя зик: ‘Ной ам аузит ворбинду-се де еа.’
23Het is God, die de weg naar haar kent, Hij alleen weet, waar zij toeft.
23Думнезеу ый штие друмул, Ел ый куноаште локуинца.
24Want Hij blikte tot aan de grenzen der aarde, Zag al wat onder de hemel bestond:
24Кэч Ел веде пынэ ла марӂиниле пэмынтулуй, зэреште тотул суб черурь.
25Toen Hij het gewicht van de wind bepaalde, De maat voor het water bestemde;
25Кынд а рындуит греутатя вынтулуй ши кынд а хотэрыт мэсура апелор,
26Toen Hij de regen zijn wet gaf, En de donder zijn weg.
26кынд а дат леӂь плоий ши кынд а ынсемнат друмул фулӂерулуй ши тунетулуй,
27Toen aanschouwde Hij haar en verkondigde haar, Kende Hij haar en doorgrondde haar;
27атунч а вэзут ынцелепчуня ши а арэтат-о, й-а пус темелииле ши а пус-о ла ынчеркаре.
28Maar Hij sprak tot den mens: Zie, de vreze des Heren is wijsheid, En het kwade te mijden is inzicht!
28Апой а зис омулуй: ‘Ятэ, фрика де Домнул, ачаста есте ынцелепчуня; депэртаря де рэу есте причепере.’”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.