Job 14
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Reina-Valera 1909
1Nongpata mah tapen ih kami loe nawnetta hing nathung raihaih hoiah koi.
1EL HOMBRE nacido de mujer, corto de días, y harto de sinsabores:
2Anih loe apawk baktiah ampha tahang moe, azaem roep; tahlip baktiah cawnh, cak poe ai.
2Que sale como una flor y es cortado; y huye como la sombra, y no permanece.
3To baktih hmuen pongah mik na padai moe, lokcaekhaih hmaa ah nang caeh haih han maw?
3¿Y sobre éste abres tus ojos, y me traes á juicio contigo?
4Mi mah maw kaciim ai thung hoiah kaciim hmuen to sin thai tih? Mi mah doeh sin thai mak ai.
4¿Quién hará limpio de inmundo? Nadie.
5Kami ih aninawk to kroek moe, khrah nazetto maw oh pae vop, tiah na panoek pae pongah, anih mah poeng thai han ai ah ramri to na sak pae.
5Ciertamente sus días están determinados, y el número de sus meses está cerca de ti: tú le pusiste términos, de los cuales no pasará.
6Toksak han tlai ih kami baktiah, angmah ih aninawk boeng khoek to, angmah koeh ah oh hanah, anih to angqoi taak ah.
6Si tú lo dejares, él dejará de ser : entre tanto deseará, como el jornalero, su día.
7Thing loe pakhruk cadoeh, tadok tacawt let ueloe, tanghang kangtha tacawt let tih, tiah oep han oh.
7Porque si el árbol fuere cortado, aun queda de él esperanza; retoñecerá aún, y sus renuevos no faltarán.
8Long thung ih tangzuun loe mitong boeh pongah, long ah akung dueh cadoeh,
8Si se envejeciere en la tierra su raíz, y su tronco fuere muerto en el polvo,
9tui hmui hoiah tadok let ueloe, thingkung kanawk baktiah tanghang tacawt let tih.
9Al percibir el agua reverdecerá, y hará copa como planta.
10Toe kami loe duek moe, qong ving; ue, a hinghaih boeng pacoengah loe naa ah maw om vop tih?
10Mas el hombre morirá, y será cortado; y perecerá el hombre, ¿y dónde estará él?
11Tuipui tui loe anghmat moe, vacong tui doeh kaang king baktih toengah,
11Las aguas de la mar se fueron, y agotóse el río, secóse.
12kami loe angsong moe, angthawk let ai boeh; vannawk anghmaa ai karoek to anglawt mak ai, a iihhaih ahmuen hoi angthawk mak ai boeh.
12Así el hombre yace, y no se tornará á levantar: hasta que no haya cielo no despertarán, ni se levantarán de su sueño.
13Aw taprong thungah na hawk ah, palung na phuihaih dip ai karoek to, tamquta hoi na hawk ah! Kai pahnet han ai ah, ka oh han ih atue to na khaek pae ah.
13¡Oh quién me diera que me escondieses en el sepulcro, que me encubrieras hasta apaciguarse tu ira, que me pusieses plazo, y de mí te acordaras!
14Kami loe duek pacoengah hing let tih maw? Karai toksakhaih aninawk loe sawk parai cadoeh, kam khraihaih atue pha ai karoek to ka zing han.
14Si el hombre muriere, ¿ volverá á vivir? Todos los días de mi edad esperaré, hasta que venga mi mutación.
15Nang kawk naah, kang pathim pae han; na ban hoi sak ih hmuen to na koeh.
15Aficionado á la obra de tus manos, llamarás, y yo te responderé.
16Vaihi loe ka khok tangkannawk to na kroek moe, ka zaehaih to na khen ai boeh.
16Pues ahora me cuentas los pasos, y no das tregua á mi pecado.
17Ka sakpazaehaih loe pasah thungah catui ka daeng boeh moe, ka zaehaih nang kraeng pae hmoek boeh.
17Tienes sellada en saco mi prevaricación, y coacervas mi iniquidad.
18Tanim thaih mae loe anghmat boeh moe, lungsong doeh a ohhaih ahmuen hoiah angthuih ving boeh.
18Y ciertamente el monte que cae se deshace, y las peñas son traspasadas de su lugar;
19Tuinawk mah thlung to maawtsak moe, tui tha mah long to takhawh baktih toengah, kami oephaih to nam rosak.
19Las piedras son desgastadas con el agua impetuosa, que se lleva el polvo de la tierra: de tal manera haces tú perecer la esperanza del hombre.
20Kami to na pazawk poe, anih loe anghmat ving boeh; anih ih mikhmai to nam khraisak moe, kalah bangah na patoeh ving.
20Para siempre serás más fuerte que él, y él se va; demudarás su rostro, y enviaráslo.
21A capanawk mah pakoehhaih hnu o cadoeh, anih mah panoek ai boeh; nihcae atlim ah krah o cadoeh, anih mah panoek pae ai boeh.
21Sus hijos serán honrados, y él no lo sabrá; ó serán humillados, y no entenderá de ellos.
22Toe anih ih ngan to naa ueloe, a hinghaih palungsae tih, tiah a naa.
22Mas su carne sobre él se dolerá, y entristecerse ha en él su alma.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.