Job 10
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1[Tædet animam meam vitæ meæ; dimittam adversum me eloquium meum: loquar in amaritudine animæ meæ.
1Tedis al mia animo mia vivo; Mi fordonos min al mia plendado; Mi parolos en la malĝojeco de mia animo.
2Dicam Deo: Noli me condemnare; indica mihi cur me ita judices.
2Mi diros al Dio: Ne kondamnu min, Sciigu al mi, pro kio Vi malpacas kontraŭ mi.
3Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves?
3Ĉu Vi trovas tion bona, ke Vi turmentas, Ke Vi forpuŝas la laboritaĵon de Viaj manoj, Sendas brilon sur la entreprenon de malpiuloj?
4Numquid oculi carnei tibi sunt? aut sicut videt homo, et tu videbis?
4Ĉu Vi havas okulojn karnajn, Kaj ĉu Vi rigardas, kiel homo rigardas?
5Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
5Ĉu Viaj tagoj estas kiel la tagoj de homo, Aŭ ĉu Viaj jaroj estas kiel la vivtempo de homo,
6ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,
6Ke Vi serĉas mian kulpon Kaj penas trovi mian pekon,
7et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere?
7Kvankam Vi scias, ke mi ne estas malbonagulo, Sed el Via mano neniu povas savi?
8Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu: et sic repente præcipitas me?
8Viaj manoj min formis kaj faris min tutan ĉirkaŭe, Kaj tamen Vi min pereigas!
9Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.
9Rememoru, ke kiel argilon Vi min prilaboris; Kaj Vi returne faros min polvo.
10Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti?
10Vi elverŝis ja min kiel lakton, Kaj kiel fromaĝon Vi min kundensigis.
11Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me.
11Per haŭto kaj karno Vi min vestis, Per ostoj kaj tendenoj Vi min plektis.
12Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
12Vivon kaj bonon Vi donis al mi, Kaj Via prizorgado gardis mian spiriton.
13Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.
13Sed ĉi tion Vi kaŝis en Via koro; Mi scias, ke Vi tion intencis:
14Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris?
14Se mi pekos, Vi tion rimarkos sur mi, Kaj mian pekon Vi ne lasos senpuna.
15Et si impius fuero, væ mihi est; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
15Se mi agis malbone, ve al mi! Se mi estas prava, mi ne povas tamen levi mian kapon, Estante tute humiligita Kaj vidante mian mizeron.
16Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.
16Se ĝi leviĝas, Vi ĉasas min kiel leono, Kaj denove montras sur mi Vian mirindan potencon.
17Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.
17Vi elmetas kontraŭ mi novajn atestojn, Plifortigas Vian koleron kontraŭ mi; Nova armeo min atakas.
18Quare de vulva eduxisti me? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
18Por kio Vi elirigis min el la ventro? Ho, se mi estus pereinta, ke nenies okulo min vidu!
19Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
19Tiam mi estus kiel ne estinta; El la ventro mi estus transportita en la tombon.
20Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
20Mia vivo estas ja mallonga; Ĉesu do, lasu min libera, por ke mi iom revigliĝu,
21antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine:
21Antaŭ ol mi foriros senrevene En la landon de mallumo kaj de morta ombro,
22terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.]
22En la landon, kie la lumo estas kiel mallumo, Kie estas morta ombro kaj senordeco, Kie estas lume kiel en mallumego.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.