Job 7
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1[Militia est vita hominis super terram, et sicut dies mercenarii dies ejus.
1Difinita estas ja por la homo la limtempo sur la tero, Kaj liaj tagoj estas kiel la tagoj de dungito.
2Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,
2Kiel sklavo, kiu sopiras al ombro, Kaj kiel dungito, kiu atendas sian pagon,
3sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi mihi.
3Tiel mi ricevis sorte monatojn vantajn, Kaj noktoj turmentaj estas nombritaj al mi.
4Si dormiero, dicam: Quando consurgam? et rursum expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras.
4Kiam mi kuŝiĝas, mi diras: Kiam mi leviĝos? Sed la vespero fariĝas longa, kaj mi satiĝas de maltrankvileco ĝis la tagiĝo.
5Induta est caro mea putredine, et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.
5Mia korpo estas kovrita de vermoj kaj de pecoj da tero; Mia haŭto krevis kaj putras.
6Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur, et consumpti sunt absque ulla spe.
6Miaj tagoj forflugis pli facile, ol bobeno de teksisto, Kaj pasis, lasinte nenian esperon.
7Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus ut videat bona.
7Memoru, ke mia vivo estas bloveto, Ke miaj okuloj ne plu revidos bonon;
8Nec aspiciet me visus hominis; oculi tui in me, et non subsistam.
8Ne plu revidos min okulo de vidanto; Vi volos ekrigardi min, sed mi jam ne ekzistos.
9Sicut consumitur nubes, et pertransit, sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.
9Nubo pasas kaj foriras; Tiel ne plu revenas tiu, kiu iris en Ŝeolon;
10Nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus ejus.
10Li ne plu revenas en sian domon; Lia loko ne plu rekonos lin.
11Quapropter et ego non parcam ori meo: loquar in tribulatione spiritus mei; confabulabor cum amaritudine animæ meæ.
11Tial mi ne detenos mian buŝon; Mi parolos en la premiteco de mia spirito, Mi plendos en la maldolĉeco de mia animo.
12Numquid mare ego sum, aut cetus, quia circumdedisti me carcere?
12Ĉu mi estas maro aŭ mara monstro, Ke Vi starigis gardon por mi?
13Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, et relevabor loquens mecum in strato meo:
13Kiam mi pensas, ke mia lito min konsolos, Ke mia kuŝejo plifaciligos mian suferadon,
14terrebis me per somnia, et per visiones horrore concuties.
14Tiam Vi teruras min per sonĝoj, Timigas min per vizioj;
15Quam ob rem elegit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.
15Kaj mia animo deziras sufokiĝon, Miaj ostoj la morton.
16Desperavi: nequaquam ultra jam vivam: parce mihi, nihil enim sunt dies mei.
16Tedis al mi; ne eterne mi vivu; Forlasu min, ĉar miaj tagoj estas vantaĵo.
17Quid est homo, quia magnificas eum? aut quid apponis erga eum cor tuum?
17Kio estas homo, ke Vi faras lin granda, Ke Vi zorgas pri li,
18Visitas eum diluculo, et subito probas illum.
18Ke Vi rememoras lin ĉiumatene, Elprovas lin ĉiumomente?
19Usquequo non parcis mihi, nec dimittis me ut glutiam salivam meam?
19Kial Vi ne deturnas Vin de mi, Ne lasas min libera eĉ tiom, ke mi povu engluti mian salivon?
20Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum? quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis?
20Se mi pekis, kion mi per tio faris al Vi, ho gardanto de la homoj? Kial Vi faris min celo de Viaj atakoj, Ke mi fariĝis ŝarĝo por mi mem?
21Cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam? ecce nunc in pulvere dormiam, et si mane me quæsieris, non subsistam.]
21Kaj kial Vi ne deprenas mian pekon, ne pardonas mian malbonagon? Jen mi ja baldaŭ kuŝos en la tero; Kaj kiam Vi morgaŭ serĉos min, mi ne ekzistos.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.