Job 4
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit:
1Kaj ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:
2[Si cœperimus loqui tibi, forsitan moleste accipies; sed conceptum sermonem tenere quis poterit?
2Se oni provos diri al vi vorton, tio eble estos por vi turmenta? Sed kiu povas deteni sin de parolado?
3Ecce docuisti multos, et manus lassas roborasti;
3Jen vi multajn instruis, Kaj manojn senfortiĝintajn vi refortigis;
4vacillantes confirmaverunt sermones tui, et genua trementia confortasti.
4Falantojn restarigis viaj vortoj, Kaj fleksiĝantajn genuojn vi fortigis;
5Nunc autem venit super te plaga, et defecisti; tetigit te, et conturbatus es.
5Kaj nun, kiam tio trafis vin, vi perdis la forton; Ĝi ektuŝis vin, kaj vi ektimis.
6Ubi est timor tuus, fortitudo tua, patientia tua, et perfectio viarum tuarum?
6Ĉu ne via timo antaŭ Dio estas via konsolo? Ĉu la virteco de viaj vojoj ne estas via espero?
7Recordare, obsecro te, quis umquam innocens periit? aut quando recti deleti sunt?
7Rememoru do, ĉu pereis iu senkulpa? Kaj kie virtuloj estis ekstermitaj?
8Quin potius vidi eos qui operantur iniquitatem, et seminant dolores, et metunt eos,
8Kiel mi vidis, tiuj, kiuj plugis pekojn kaj semis malbonagojn, Tiuj ilin rikoltas;
9flante Deo perisse, et spiritu iræ ejus esse consumptos.
9De la ekblovo de Dio ili pereas, Kaj de la ekspiro de Lia kolero ili malaperas.
10Rugitus leonis, et vox leænæ, et dentes catulorum leonum contriti sunt.
10La kriado de leono kaj la voĉo de leopardo silentiĝis, Kaj la dentoj de junaj leonoj rompiĝis;
11Tigris periit, eo quod non haberet prædam, et catuli leonis dissipati sunt.
11Leono pereis pro manko de manĝaĵo, Kaj idoj de leonino diskuris.
12Porro ad me dictum est verbum absconditum, et quasi furtive suscepit auris mea venas susurri ejus.
12Kaj al mi kaŝe alvenis vorto, Kaj mia orelo kaptis parteton de ĝi.
13In horrore visionis nocturnæ, quando solet sopor occupare homines,
13Dum meditado pri la vizioj de la nokto, Kiam profunda dormo falas sur la homojn,
14pavor tenuit me, et tremor, et omnia ossa mea perterrita sunt;
14Atakis min teruro kaj tremo, Kaj ĉiuj miaj ostoj eksentis timon.
15et cum spiritus, me præsente, transiret, inhorruerunt pili carnis meæ.
15Kaj spirito traflugis antaŭ mi, Kaj la haroj sur mia korpo rigidiĝis.
16Stetit quidam, cujus non agnoscebam vultum, imago coram oculis meis, et vocem quasi auræ lenis audivi.
16Staris bildo antaŭ miaj okuloj, sed mi ne povis rekoni ĝian aspekton; Estis silento, kaj mi ekaŭdis voĉon, dirantan:
17Numquid homo, Dei comparatione, justificabitur? aut factore suo purior erit vir?
17Ĉu homo estas pli justa ol Dio? Ĉu viro estas pli pura ol lia Kreinto?
18Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles, et in angelis suis reperit pravitatem;
18Vidu, al Siaj servantoj Li ne konfidas, Kaj Siajn anĝelojn Li trovas mallaŭdindaj:
19quanto magis hi qui habitant domos luteas, qui terrenum habent fundamentum, consumentur velut a tinea?
19Des pli koncerne tiujn, Kiuj loĝas en argilaj dometoj, Fonditaj sur tero, Kaj kiujn formanĝas vermoj.
20De mane usque ad vesperam succidentur; et quia nullus intelligit, in æternum peribunt.
20De la mateno ĝis la vespero ili disfalas, Pereas por ĉiam, kaj neniu tion atentas.
21Qui autem reliqui fuerint, auferentur ex eis; morientur, et non in sapientia.]
21La fadeno de ilia vivo estas distranĉita; Ili mortas, kaj ne en saĝeco.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.