Job 10
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Freedom Bible (Thai)
1[Tædet animam meam vitæ meæ; dimittam adversum me eloquium meum: loquar in amaritudine animæ meæ.
1“ใจผมเหนื่อยหน่ายชีวิตนี้ ผมจะปล่อยคำร้องทุกข์ออกมาเต็มที่ จะพูดด้วยความขมขื่นในใจ
2Dicam Deo: Noli me condemnare; indica mihi cur me ita judices.
2ผมจะบอกพระเจ้าว่า ‘อย่าตัดสินว่าข้าพเจ้าผิด โปรดบอกว่าทำไมพระองค์จึงต่อสู้กับข้าพเจ้า
3Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves?
3พระองค์เห็นดีหรือที่จะกดขี่ ดูหมิ่นผลงานจากมือพระองค์เอง และยิ้มให้แผนของคนชั่ว?
4Numquid oculi carnei tibi sunt? aut sicut videt homo, et tu videbis?
4พระองค์มีดวงตาที่เป็นเนื้อหนังหรือ? มองเห็นเหมือนมนุษย์หรือ?
5Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
5วันเวลาของพระองค์เหมือนของผู้ต้องตายหรือ ปีของพระองค์เหมือนปีของมนุษย์หรือ
6ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,
6จึงสอบสวนความผิดข้าพเจ้า และค้นหาบาปข้าพเจ้า?
7et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere?
7ทั้งที่พระองค์รู้ว่าข้าพเจ้าไม่ใช่คนชั่ว ก็ไม่มีใครช่วยข้าพเจ้าให้พ้นมือพระองค์ได้
8Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu: et sic repente præcipitas me?
8“‘มือพระองค์ขึ้นรูปและสร้างข้าพเจ้าทั้งตัว แต่พระองค์กลับทำลายข้าพเจ้า
9Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.
9ขอระลึกว่า พระองค์ปั้นข้าพเจ้าเหมือนดินเหนียว จะให้ข้าพเจ้ากลับเป็นฝุ่นอีกหรือ?
10Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti?
10พระองค์ไม่ได้เทข้าพเจ้าออกมาเหมือนน้ำนม ทำให้จับตัวเหมือนเนยแข็งหรือ?
11Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me.
11พระองค์หุ้มข้าพเจ้าด้วยหนังและเนื้อ สานข้าพเจ้าเข้าด้วยกันด้วยกระดูกและเอ็น
12Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
12พระองค์ให้ชีวิตและความรักเมตตาแก่ข้าพเจ้า การดูแลของพระองค์รักษาวิญญาณข้าพเจ้าไว้
13Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.
13แต่พระองค์ซ่อนสิ่งเหล่านี้ไว้ในใจ ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์คิดเช่นนี้
14Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris?
14ถ้าข้าพเจ้าทำบาป พระองค์จะจับตาดู จะไม่ยกโทษความผิดให้ข้าพเจ้า
15Et si impius fuero, væ mihi est; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
15ถ้าข้าพเจ้าชั่วร้าย ข้าพเจ้าก็วิบัติ แม้ข้าพเจ้าเที่ยงธรรม ก็ยังเงยหน้าไม่ได้ เพราะเต็มไปด้วยความอับอาย และตระหนักถึงความทุกข์ของตน
16Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.
16ถ้าข้าพเจ้าเชิดหน้า พระองค์ก็ล่าข้าพเจ้าเหมือนสิงโต แสดงอำนาจต่อข้าพเจ้าอีกครั้ง
17Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.
17พระองค์นำพยานมาปรักปรำข้าพเจ้าใหม่ เพิ่มความโกรธต่อข้าพเจ้า มีแต่การผลัดเปลี่ยนและสงครามอยู่กับข้าพเจ้า
18Quare de vulva eduxisti me? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
18“‘แล้วทำไมพระองค์ให้ข้าพเจ้าออกจากครรภ์? ข้าพเจ้าอยากสิ้นลมหายใจไปโดยไม่มีตาใดเห็น
19Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
19คงเป็นเหมือนไม่เคยมีตัวตน ถูกนำจากครรภ์ไปสู่หลุมศพ
20Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
20วันเวลาข้าพเจ้าเหลือเพียงน้อยนิดไม่ใช่หรือ? หยุดเถิด! ปล่อยข้าพเจ้าไว้ตามลำพัง ให้ได้รับความปลอบใจสักนิด
21antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine:
21ก่อนจะไปยังที่ที่กลับมาไม่ได้ สู่ดินแดนแห่งความมืดและเงาแห่งความตาย
22terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.]
22ดินแดนที่มืดเหมือนเที่ยงคืน ดินแดนแห่งเงาความตาย ไร้แบบแผนใดๆ ที่แม้แต่แสงก็เหมือนเที่ยงคืน’”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.