Job 10
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1[Tædet animam meam vitæ meæ; dimittam adversum me eloquium meum: loquar in amaritudine animæ meæ.
1«جانم از حیاتم بیزار است. پس ناله خود را روان می‌سازم و در تلخی جان خود سخن می‌رانم.
2Dicam Deo: Noli me condemnare; indica mihi cur me ita judices.
2به خدا می‌گویم مرا ملزم مساز، و مرا بفهمان که از چه سبب با من منازعت می‌کنی؟
3Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves?
3آیا برای تو نیکو است که ظلم نمایی وعمل دست خود را حقیر شماری، و بر مشورت شریران بتابی؟
4Numquid oculi carnei tibi sunt? aut sicut videt homo, et tu videbis?
4آیا تو را چشمان بشر است؟ یامثل دیدن انسان می‌بینی؟
5Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
5آیا روزهای تو مثل روزهای انسان است؟ یا سالهای تو مثل روزهای مرد است؟
6ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,
6که معصیت مرا تفحص می‌کنی وبرای گناهانم تجسس می‌نمایی؟
7et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere?
7اگر‌چه می‌دانی که شریر نیستم و از دست تو رهاننده‌ای نیست.
8Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu: et sic repente præcipitas me?
8«دستهایت مرا جمیع و تمام سرشته است، و مرا آفریده است و آیا مرا هلاک می‌سازی؟
9Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.
9به یادآور که مرا مثل سفال ساختی و آیا مرا به غباربرمی گردانی؟
10Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti?
10آیا مرا مثل شیر نریختی و مثل پنیر، منجمد نساختی؟
11Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me.
11مرا به پوست و گوشت ملبس نمودی و مرا با استخوانها و پیها بافتی.
12Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
12حیات و احسان به من عطا فرمودی و لطف توروح مرا محافظت نمود.
13Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.
13اما این چیزها را دردل خود پنهان کردی، و می‌دانم که اینها در فکرتو بود.
14Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris?
14اگر گناه کردم، مرا نشان کردی و مرا ازمعصیتم مبرا نخواهی ساخت.
15Et si impius fuero, væ mihi est; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
15اگر شریر هستم وای بر من! و اگر عادل هستم سر خود رابرنخواهم افراشت، زیرا از اهانت پر هستم ومصیبت خود را می‌بینم!
16Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.
16و اگر (سرم )برافراشته شود، مثل شیر مرا شکار خواهی کرد و باز عظمت خود را بر من ظاهر خواهی ساخت.
17Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.
17گواهان خود را بر من پی درپی می‌آوری و غضب خویش را بر من می‌افزایی وافواج متعاقب یکدیگر به ضد منند.
18Quare de vulva eduxisti me? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
18پس برای چه مرا از رحم بیرون آوردی؟ کاش که جان می‌دادم و چشمی مرا نمی دید.
19Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
19پس می‌بودم، چنانکه نبودم و از رحم مادرم به قبر برده می‌شدم.
20Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
20آیا روزهایم قلیل نیست؟ پس مراترک کن، و از من دست بردار تا اندکی گشاده روشوم،
21antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine:
21قبل از آنکه بروم به‌جایی که از آن برنخواهم گشت، به زمین ظلمت و سایه موت!
22terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.]
22به زمین تاریکی غلیظ مثل ظلمات، زمین سایه موت و بی‌ترتیب که روشنایی آن مثل ظلمات است.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.