Job 6
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Respondens autem Job, dixit:
1و ایوب جواب داده، گفت:
2[Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui, et calamitas quam patior, in statera !
2«کاش که غصه من سنجیده شود. و مشقت مرا درمیزان با آن بگذارند.
3Quasi arena maris hæc gravior appareret; unde et verba mea dolore sunt plena:
3زیرا که الان از ریگ دریاسنگینتر است. از این سبب سخنان من بیهوده می‌باشد.
4quia sagittæ Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum; et terrores Domini militant contra me.
4زیرا تیرهای قادرمطلق در اندرون من است. و روح من زهر آنها را می‌آشامد، و ترسهای خدا بر من صف آرایی می‌کند.
5Numquid rugiet onager cum habuerit herbam? aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit?
5آیا گورخر باداشتن علف عرعر می‌کند؟ و یا گاو بر آذوقه خودبانگ می‌زند؟
6aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem?
6آیا چیز بی‌مزه، بی‌نمک خورده می‌شود؟ و یا در سفیده تخم، طعم می‌باشد؟
7Quæ prius nolebat tangere anima mea, nunc, præ angustia, cibi mei sunt.
7جان من از لمس نمودن آنها کراهت دارد. آنهابرای من مثل خوراک، زشت است.
8Quis det ut veniat petitio mea, et quod expecto tribuat mihi Deus?
8«کاش که مسالت من برآورده شود، و خداآرزوی مرا به من بدهد!
9et qui cœpit, ipse me conterat; solvat manum suam, et succidat me?
9و خدا راضی شود که مرا خرد کند، و دست خود را بلند کرده، مرامنقطع سازد!
10Et hæc mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat, nec contradicam sermonibus Sancti.
10آنگاه معهذا مرا تسلی می‌شد ودر عذاب الیم شاد می‌شدم، چونکه کلمات حضرت قدوس را انکار ننمودم.
11Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam? aut quis finis meus, ut patienter agam?
11من چه قوت دارم که انتظار بکشم و عاقبت من چیست که صبرنمایم؟
12Nec fortitudo lapidum fortitudo mea, nec caro mea ænea est.
12آیا قوت من قوت سنگها است؟ و یاگوشت من برنج است؟
13Ecce non est auxilium mihi in me, et necessarii quoque mei recesserunt a me.
13آیا بالکل بی‌اعانت نیستم؟ و مساعدت از من مطرود نشده است؟
14Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Domini derelinquit.
14حق شکسته دل از دوستش ترحم است، اگر‌چه هم ترس قادر مطلق را ترک نماید.
15Fratres mei præterierunt me, sicut torrens qui raptim transit in convallibus.
15اما برادران من مثل نهرها مرا فریب دادند، مثل رودخانه وادیها که می‌گذرند.
16Qui timent pruinam, irruet super eos nix.
16که از یخ سیاه فام می‌باشند، و برف در آنها مخفی است.
17Tempore quo fuerint dissipati, peribunt; et ut incaluerit, solventur de loco suo.
17وقتی که آب از آنها می‌رود، نابود می‌شوند. و چون گرماشود، از جای خود ناپدید می‌گردند.
18Involutæ sunt semitæ gressuum eorum; ambulabunt in vacuum, et peribunt.
18کاروانیان از راه خود منحرف می‌شوند، و در بیابان داخل شده، هلاک می‌گردند.
19Considerate semitas Thema, itinera Saba, et expectate paulisper.
19کاروانیان تیما به آنهانگران بودند. قافله های سبا امید آن را داشتند.
20Confusi sunt, quia speravi: venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt.
20از امید خود خجل گردیدند. به آنجا رسیدند وشرمنده گشتند.
21Nunc venistis; et modo videntes plagam meam, timetis.
21زیرا که الان شما مثل آنهاشده‌اید، مصیبتی دیدید و ترسان گشتید.
22Numquid dixi: Afferte mihi, et de substantia vestra donate mihi?
22آیاگفتم که چیزی به من ببخشید؟ یا ارمغانی از اموال خود به من بدهید؟
23vel: Liberate me de manu hostis, et de manu robustorum eruite me?
23یا مرا از دست دشمن رهاکنید؟ و مرا از دست ظالمان فدیه دهید؟
24Docete me, et ego tacebo: et si quid forte ignoravi, instruite me.
24«مرا تعلیم دهید و من خاموش خواهم شد، و مرا بفهمانید که در چه چیز خطا کردم.
25Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit qui possit arguere me?
25سخنان راستی چقدر زورآور است! اما تنبیه شما چه نتیجه می‌بخشد؟
26Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, et in ventum verba profertis.
26آیا گمان می‌برید که سخنان را تنبیه می‌نمایید و سخنان مایوس را که مثل باد است؟
27Super pupillum irruitis, et subvertere nitimini amicum vestrum.
27یقین برای یتیم قرعه می‌اندازیدو دوست خود را مال تجارت می‌شمارید.
28Verumtamen quod cœpistis explete: præbete aurem, et videte an mentiar.
28پس الان التفات کرده، بر من توجه نمایید، و روبه‌روی شما دروغ نخواهم گفت.
29Respondete, obsecro, absque contentione; et loquentes id quod justum est, judicate.
29برگردید و بی‌انصافی نباشد، و باز برگردید زیرا عدالت من قایم است.
30Et non invenietis in lingua mea iniquitatem, nec in faucibus meis stultitia personabit.]
30آیا در زبان من بی‌انصافی می‌باشد؟ و آیا کام من چیزهای فاسد را تمیز نمی دهد؟
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.