Job
Chapter 14
Clementine Vulgate, 1598
vs Diodati Bibbia 1885
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Job 14

Clementine Vulgate, 1598
Diodati Bibbia 1885
1[Homo natus de muliere, brevi vivens tempore, repletur multis miseriis.
1L'uomo nato di donna È di breve età, e pieno di travagli.
2Qui quasi flos egreditur et conteritur, et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet.
2Egli esce fuori come un fiore, e poi è reciso; E fugge come l'ombra, e non istà fermo.
3Et dignum ducis super hujuscemodi aperire oculos tuos, et adducere eum tecum in judicium?
3E pur tu apri gli occhi tuoi sopra un tale, E mi fai venire a giudicio teco!
4Quis potest facere mundum de immundo conceptum semine? nonne tu qui solus es?
4Chi può trarre una cosa monda da una immonda? Niuno.
5Breves dies hominis sunt: numerus mensium ejus apud te est: constituisti terminos ejus, qui præteriri non poterunt.
5Poichè i suoi giorni son determinati, E che il numero de' suoi mesi è appo te, E che tu gli hai posti i suoi termini, I quali egli non può trapassare,
6Recede paululum ab eo, ut quiescat, donec optata veniat, sicut mercenarii, dies ejus.
6Rivolgiti d'addosso a lui, sì ch'egli abbia alcuna posa, Infino a tanto che di buona voglia egli fornisca la sua giornata, come un mercenario.
7Lignum habet spem: si præcisum fuerit, rursum virescit, et rami ejus pullulant.
7Perciocchè quantunque un albero sia tagliato, Pur vi è speranza per lui, ch'egli si rinnoverà ancora, E che i suoi rampolli non mancheranno.
8Si senuerit in terra radix ejus, et in pulvere emortuus fuerit truncus illius,
8Benchè la sua radice sia invecchiata nella terra, E il suo tronco sia morto nella polvere;
9ad odorem aquæ germinabit, et faciet comam, quasi cum primum plantatum est.
9Pur nondimeno, tosto ch'egli sentirà l'acqua, rigermoglierà, E produrrà rami come una pianta novella .
10Homo vero cum mortuus fuerit, et nudatus, atque consumptus, ubi, quæso, est?
10Ma l'uomo muore, e si fiacca; E quando l'uomo è trapassato, ov' è egli?
11Quomodo si recedant aquæ de mari, et fluvius vacuefactus arescat:
11Le acque se ne vanno via dal mare, E i fiumi si seccano, e si asciugano;
12sic homo, cum dormierit, non resurget: donec atteratur cælum, non evigilabit, nec consurget de somno suo.
12Così, quando l'uomo giace in terra, egli non risorge; Finchè non vi sieno più cieli, i morti non si risveglieranno, E non si desteranno dal sonno loro.
13Quis mihi hoc tribuat, ut in inferno protegas me, et abscondas me donec pertranseat furor tuus, et constituas mihi tempus in quo recorderis mei?
13Oh! nascondessimi tu pur sottera, Ed occultassimi, finchè l'ira tua fosse racquetata; E ponessimi alcun termine, dopo il quale tu ti ricordassi di me!
14Putasne mortuus homo rursum vivat? cunctis diebus quibus nunc milito, expecto donec veniat immutatio mea.
14Se l'uomo muore, può egli tornare in vita? Aspetterò io tutti i giorni del tempo determinato della mia vita, Finchè mi venga mutamento di condizione?
15Vocabis me, et ego respondebo tibi: operi manuum tuarum porriges dexteram.
15E che tu mi chiami, e che io ti risponda, E che tu desideri l'opera delle tue mani?
16Tu quidem gressus meos dinumerasti: sed parce peccatis meis.
16Perciocchè ora tu conti i miei passi, E non riserbi nulla a punir del mio peccato.
17Signasti quasi in sacculo delicta mea, sed curasti iniquitatem meam.
17I miei misfatti son suggellati in un sacchetto, Tu l'hai cucito sopra le mie iniquità.
18Mons cadens defluit, et saxum transfertur de loco suo:
18Ma certo, come un monte cadendo scoscende, Ed una rupe è divelta dal suo luogo;
19lapides excavant aquæ, et alluvione paulatim terra consumitur: et hominem ergo similiter perdes.
19E le acque rodono le pietre, E i lor diluvi inondano la polvere dalla terra; Così tu fai perir la speranza dell'uomo.
20Roborasti eum paululum, ut in perpetuum transiret: immutabis faciem ejus, et emittes eum.
20Tu lo sopraffai in eterno, ed egli se ne va; Tu gli fai mutar faccia, e lo mandi via.
21Sive nobiles fuerint filii ejus, sive ignobiles, non intelliget.
21Se poi i suoi figliuoli sono in onore, egli nol sa; Se altresì sono abbassati, egli non vi pon mente.
22Attamen caro ejus, dum vivet, dolebit, et anima illius super semetipso lugebit.]
22La sua carne si duole sol di lui, E l'anima sua fa cordoglio sol di lui.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.