Јов 7
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Diodati Bibbia 1885
1Није ли човек на војсци на земљи? А дани његови нису ли као дани надничарски?
1Non ha l'uomo un termine della sua milizia in su la terra? E non sono i suoi giorni simili a quelli di un mercenario?
2Као што слуга уздише за сеном и као што надничар чека да сврши,
2Come il servo aspira all'ombra, E il mercenario aspetta il premio della sua opera;
3Тако су мени дати у наследство месеци залудни и ноћи мучне одређене ми.
3Così mi sono stati dati per eredità de' mesi molesti; E mi sono state assegnate per parte mia notti penose.
4Кад легнем, говорим: Кад ћу устати? И кад ће проћи ноћ? И ситим се преврћући се до сванућа.
4Se mi son posto a giacere, dico: Quando mi leverò? Quando sarà passata la notte? E mi stanco di dimenarmi fino all'alba.
5Тело је моје обучено у црве и у груде земљане, кожа моја пуца и рашчиња се.
5La mia carne è rivestita di vermini, e di gromma di terra; La mia pelle si schianta, e si disfa.
6Дани моји бржи бише од чунка, и прођоше без надања.
6I miei giorni son passati via più leggermente che la spola del tessitore, E son venuti meno senza speranza.
7Опомени се да је мој живот ветар, да око моје неће више видети добра,
7Ricordati che la mia vita è un vento, Che l'occhio mio non tornerà più a vedere il bene.
8Нити ће ме видети око које ме је виђало; и твоје очи кад погледају на ме, мене неће бити.
8L'occhio di chi mi vede non mi riguarderà più ; Se tu rivolgi gli occhi verso me, io non sarò più.
9Као што се облак разилази и нестаје га, тако ко сиђе у гроб, неће изаћи,
9Come la nuvola si dilegua, e se ne va via; Così chi scende nel sepolcro non ne salirà più fuori .
10Неће се више вратити кући својој, нити ће га више познати место његово.
10Egli non ritornerà più a casa sua, E il luogo suo non lo riconoscerà più.
11Зато ја нећу бранити устима својим, говорићу у тузи духа свог, нарицати у јаду душе своје.
11Io altresì non ratterrò la mia bocca; Io parlerò nell'angoscia del mio spirito, Io mi lamenterò nell'amaritudine dell'anima mia.
12Еда ли сам море или кит, те си наместио стражу око мене?
12Sono io un mare, o una balena, Che tu mi ponga guardia attorno?
13Кад кажем: Потешиће ме одар мој, постеља ће ми моја олакшати тужњаву,
13Quando io dico: La mia lettiera mi darà alleggiamento, Il mio letto solleverà parte del mio lamento;
14Тада ме страшиш снима и препадаш ме утварама,
14Allora tu mi sgomenti con sogni, E mi spaventi con visioni.
15Те душа моја воли бити удављена, воли смрт него кости моје.
15Talchè io nell'animo sceglierei innanzi di essere strangolato, E innanzi vorrei la morte che le mie ossa.
16Додијало ми је; нећу до века живети; прођи ме се; јер су дани моји таштина.
16Io son tutto strutto; io non viverò in perpetuo; Cessati da me; conciossiachè i miei giorni non sieno altro che vanità.
17Шта је човек да га много цениш и да мариш за њ?
17Che cosa è l'uomo, che tu ne faccia sì grande stima, Che tu ponga mente ad esso?
18Да га походиш свако јутро, и сваки час кушаш га?
18E che tu lo visiti ogni mattina, E ad ogni momento l'esamini?
19Кад ћеш се одвратити од мене и пустити ме да прогутам пљуванку своју?
19Fino a quando non ti rivolgerai indietro da me, E non mi darai alcuna posa, Tanto che io possa inghiottir la mia saliva?
20Згрешио сам; шта ћу Ти чинити, о чувару људски? Зашто си ме метнуо себи за белегу, те сам себи на тегобу?
20Io ho peccato; che opererò inverso te, o Guardiano degli uomini? Perchè mi hai posto per tuo bersaglio, E perchè sono io grave a me stesso?
21Зашто ми не опростиш грех мој и не уклониш моје безакоње? Јер ћу сад лећи у прах, и кад ме потражиш, мене неће бити.
21E perchè non perdoni il mio misfatto, E non rimuovi la mia iniquità? Conciossiachè di presente giacerò nella polvere; E, se poi tu mi ricerchi, io non sarò più .
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.