Јов 7
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Није ли човек на војсци на земљи? А дани његови нису ли као дани надничарски?
1“Não é o homem forçado a trabalhar na terra? Não são os seus dias como os dias de um trabalhador contratado?
2Као што слуга уздише за сеном и као што надничар чека да сврши,
2Como um servo que anseia pela sombra, como um trabalhador contratado que espera pelo seu salário,
3Тако су мени дати у наследство месеци залудни и ноћи мучне одређене ми.
3assim recebi por herança meses de miséria, e noites de aflição me foram destinadas.
4Кад легнем, говорим: Кад ћу устати? И кад ће проћи ноћ? И ситим се преврћући се до сванућа.
4Quando me deito, eu digo: 'Quando me levantarei, e a noite terá fim?' Eu me reviro de um lado para o outro até o amanhecer.
5Тело је моје обучено у црве и у груде земљане, кожа моја пуца и рашчиња се.
5Minha carne está vestida de vermes e torrões de pó. Minha pele se fecha, e racha novamente.
6Дани моји бржи бише од чунка, и прођоше без надања.
6Meus dias são mais velozes do que a lançadeira do tecelão, e se consomem sem esperança.
7Опомени се да је мој живот ветар, да око моје неће више видети добра,
7Oh, lembre-se de que minha vida é um sopro. Meus olhos não voltarão a ver o bem.
8Нити ће ме видети око које ме је виђало; и твоје очи кад погледају на ме, мене неће бити.
8O olho daquele que me vê não me verá mais. Seus olhos estarão sobre mim, mas eu já não existirei.
9Као што се облак разилази и нестаје га, тако ко сиђе у гроб, неће изаћи,
9Assim como a nuvem se desfaz e desaparece, assim aquele que desce ao Seol não subirá mais.
10Неће се више вратити кући својој, нити ће га више познати место његово.
10Ele não voltará mais para a sua casa, e o seu lugar não o conhecerá mais.
11Зато ја нећу бранити устима својим, говорићу у тузи духа свог, нарицати у јаду душе своје.
11“Portanto, não ficarei calado. Falarei na angústia do meu espírito. Me queixarei na amargura da minha alma.
12Еда ли сам море или кит, те си наместио стражу око мене?
12Sou eu o mar, ou um monstro marinho, para que você coloque um guarda sobre mim?
13Кад кажем: Потешиће ме одар мој, постеља ће ми моја олакшати тужњаву,
13Quando digo: 'Minha cama me consolará. Meu leito aliviará a minha queixa',
14Тада ме страшиш снима и препадаш ме утварама,
14então você me assusta com sonhos e me aterroriza com visões,
15Те душа моја воли бити удављена, воли смрт него кости моје.
15de modo que a minha alma escolhe o estrangulamento, e a morte em vez dos meus ossos.
16Додијало ми је; нећу до века живети; прођи ме се; јер су дани моји таштина.
16Eu detesto a minha vida. Não quero viver para sempre. Deixe-me em paz, pois os meus dias são apenas um sopro.
17Шта је човек да га много цениш и да мариш за њ?
17O que é o homem, para que você o engrandeça, para que você fixe nele a sua atenção,
18Да га походиш свако јутро, и сваки час кушаш га?
18para que você o visite a cada manhã, e o prove a cada momento?
19Кад ћеш се одвратити од мене и пустити ме да прогутам пљуванку своју?
19Até quando você não desviará de mim o olhar, nem me deixará em paz até que eu engula a minha saliva?
20Згрешио сам; шта ћу Ти чинити, о чувару људски? Зашто си ме метнуо себи за белегу, те сам себи на тегобу?
20Se pequei, o que faço a você, ó observador dos homens? Por que você me colocou como seu alvo, de modo que me tornei um fardo para mim mesmo?
21Зашто ми не опростиш грех мој и не уклониш моје безакоње? Јер ћу сад лећи у прах, и кад ме потражиш, мене неће бити.
21Por que você não perdoa a minha desobediência, e não tira a minha iniquidade? Pois agora me deitarei no pó. Você me buscará diligentemente, mas eu já não existirei.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.