Јов 29
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Још настави Јов беседу своју и рече:
1Jó retomou o seu discurso e disse:
2О да бих био као пређашњих месеца, као оних дана кад ме Бог чуваше,
2“Ah, quem me dera ser como nos meses passados, como nos dias em que Deus me guardava;
3Кад светљаше свећом својом над главом мојом, и при виделу Његовом хођах по мраку,
3quando a sua lâmpada brilhava sobre a minha cabeça, e pela sua luz eu caminhava pelas trevas;
4Како бејах за младости своје, кад тајна Божија беше у шатору мом,
4como eu era no meu vigor, quando a amizade de Deus estava na minha tenda,
5Кад још беше Свемогући са мном, и деца моја око мене,
5quando o Todo-Poderoso ainda estava comigo, e os meus filhos estavam ao meu redor,
6Кад се траг мој обливаше маслом, и стена ми точаше уље потоцима,
6quando os meus passos eram lavados com manteiga, e a rocha me derramava correntes de azeite,
7Кад излажах на врата кроз град, и на улици намештах себи столицу:
7quando eu saía para a porta da cidade, quando eu preparava o meu assento na praça.
8Младићи видећи ме уклањаху се, а старци устајаху и стајаху,
8Os jovens me viam e se escondiam. Os idosos se levantavam e ficavam de pé.
9Кнезови престајаху говорити и метаху руку на уста своја,
9Os príncipes se abstinham de falar, e punham a mão sobre a boca.
10Управитељи устезаху глас свој и језик им пријањаше за грло.
10A voz dos nobres se calava, e a sua língua se apegava ao céu da boca.
11Јер које ме ухо чујаше, називаше ме блаженим; и које ме око виђаше, сведочаше ми
11Pois quando o ouvido me ouvia, ele me abençoava, e quando o olho me via, ele me aprovava,
12Да избављам сиромаха који виче, и сироту и који нема никог да му помогне;
12porque eu livrava o pobre que clamava, e também o órfão, que não tinha quem o ajudasse.
13Благослов оног који пропадаше долажаше на ме, и удовици срце распевах;
13A bênção daquele que estava prestes a perecer vinha sobre mim, e eu fazia o coração da viúva cantar de alegria.
14У правду се облачих и она ми беше одело, као плашт и као венац беше ми суд мој.
14Eu me vestia de retidão, e ela me cobria. A minha justiça era como um manto e um diadema.
15Око бејах слепом и нога хромом.
15Eu era olhos para o cego, e pés para o coxo.
16Отац бејах убогима, и разбирах за распру за коју не знах.
16Eu era um pai para os necessitados. Eu investigava a causa daquele que eu não conhecia.
17И разбијах кутњаке неправеднику, и из зуба му истрзах грабеж.
17Eu quebrava os queixos do injusto e arrancava a presa dos seus dentes.
18Зато говорах: У свом ћу гнезду умрети, и биће ми дана као песка.
18Então eu dizia: 'Morrerei na minha própria casa, contarei os meus dias como a areia.
19Корен мој пружаше се крај воде, роса биваше по сву ноћ на мојим гранама.
19A minha raiz se estende até as águas. O orvalho repousa a noite toda sobre o meu ramo.
20Слава моја подмлађиваше се у мене, и лук мој у руци мојој понављаше се.
20A minha glória é renovada em mim. O meu arco se renova na minha mão.'
21Слушаху ме и чекаху, и ћутаху на мој савет.
21“Os homens me ouviam, esperavam, e guardavam silêncio para ouvir o meu conselho.
22После мојих речи нико не проговараше, тако их натапаше беседа моја.
22Depois das minhas palavras, eles não falavam mais. O meu discurso caía sobre eles.
23Јер ме чекаху као дажд, и уста своја отвараху као на позни дажд.
23Eles esperavam por mim como pela chuva. Suas bocas bebiam como da chuva de primavera.
24Кад бих се насмејао на њих, не вероваху, и сјајност лица мог не разгоњаху.
24Eu sorria para eles quando não tinham confiança. Eles não rejeitavam a luz do meu rosto.
25Кад бих отишао к њима, седах у зачеље, и бејах као цар у војсци, кад теши жалосне.
25Eu escolhia o caminho deles, e me assentava como chefe. Eu vivia como um rei no exército, como quem consola os enlutados.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.