Hiob 9
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Hiob antwortete und sprach:
1پس ایوب در جواب گفت:
2Ja, ich weiß gar wohl, daß es also ist und daß ein Mensch nicht recht behalten mag gegen Gott.
2«یقین می‌دانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
3Hat er Lust, mit ihm zu hadern, so kann er ihm auf tausend nicht eins antworten.
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
4Er ist weise und mächtig; wem ist's je gelungen, der sich wider ihn gelegt hat?
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
5Er versetzt Berge, ehe sie es innewerden, die er in seinem Zorn umkehrt.
5آنکه کوههارا منتقل می‌سازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون می‌گرداند،
6Er bewegt die Erde aus ihrem Ort, daß ihre Pfeiler zittern.
6که زمین را ازمکانش می‌جنباند، و ستونهایش متزلزل می‌شود.
7Er spricht zur Sonne, so geht sie nicht auf, und versiegelt die Sterne.
7که آفتاب را امر می‌فرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم می‌سازد.
8Er breitet den Himmel aus allein und geht auf den Wogen des Meeres.
8که به تنهایی، آسمانها را پهن می‌کند و بر موجهای دریامی خرامد.
9Er macht den Wagen am Himmel und Orion und die Plejaden und die Sterne gegen Mittag.
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
10Er tut große Dinge, die nicht zu erforschen sind, und Wunder, deren keine Zahl ist.
10که کارهای عظیم بی‌قیاس را می‌کند و کارهای عجیب بی‌شمار را.
11Siehe, er geht an mir vorüber, ehe ich's gewahr werde, und wandelt vorbei, ehe ich's merke.
11اینک از من می‌گذرد و او را نمی بینم، و عبور می‌کند واو را احساس نمی نمایم.
12Siehe, wenn er hinreißt, wer will ihm wehren? Wer will zu ihm sagen: Was machst du?
12اینک او می‌رباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه می‌کنی؟
13Er ist Gott; seinen Zorn kann niemand stillen; unter ihn mußten sich beugen die Helfer Rahabs.
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم می‌شوند.
14Wie sollte ich denn ihm antworten und Worte finden gegen ihn?
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
15Wenn ich auch recht habe, kann ich ihm dennoch nicht antworten, sondern ich müßte um mein Recht flehen.
15که اگر عادل می‌بودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه می‌نمودم.
16Wenn ich ihn schon anrufe, und er mir antwortet, so glaube ich doch nicht, daß er meine Stimme höre.
16اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
17Denn er fährt über mich mit Ungestüm und macht mir Wunden viel ohne Ursache.
17زیرا که مرا به تندبادی خرد می‌کند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
18Er läßt meinen Geist sich nicht erquicken, sondern macht mich voll Betrübnis.
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر می‌کند.
19Will man Macht, so ist er zu mächtig; will man Recht, wer will mein Zeuge sein?
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
20Sage ich, daß ich gerecht bin, so verdammt er mich doch; bin ich Unschuldig, so macht er mich doch zu Unrecht.
20اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر کامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
21Ich bin unschuldig! ich frage nicht nach meiner Seele, begehre keines Lebens mehr.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه می‌دارم.
22Es ist eins, darum sage ich: Er bringt um beide, den Frommen und den Gottlosen.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین می‌گویم که اوصالح است و شریر را هلاک می‌سازد.
23Wenn er anhebt zu geißeln, so dringt er alsbald zum Tod und spottet der Anfechtung der Unschuldigen.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بی‌گناهان استهزامی کند.
24Das Land aber wird gegeben unter die Hand der Gottlosen, und der Richter Antlitz verhüllt er. Ist's nicht also, wer anders sollte es tun?
24جهان به‌دست شریران داده شده است و روی حاکمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که می‌کند؟
25Meine Tage sind schneller gewesen denn ein Läufer; sie sind geflohen und haben nichts Gutes erlebt.
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیکویی رانمی بیند.
26Sie sind dahingefahren wie die Rohrschiffe, wie ein Adler fliegt zur Speise.
26مثل کشتیهای تیزرفتار می‌گریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
27Wenn ich gedenke: Ich will meiner Klage vergessen und meine Gebärde lassen fahren und mich erquicken,
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
28so fürchte ich alle meine Schmerzen, weil ich weiß, daß du mich nicht unschuldig sein lässest.
28از تمامی مشقتهای خود می‌ترسم و می‌دانم که مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
29Ich muß ja doch ein Gottloser sein; warum mühe ich mich denn so vergeblich?
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
30Wenn ich mich gleich mit Schneewasser wüsche und reinigte mein Hände mit Lauge,
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
31so wirst du mich doch tauchen in Kot, und so werden mir meine Kleider greulich anstehen.
31آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرامکروه می‌دارد.
32Denn er ist nicht meinesgleichen, dem ich antworten könnte, daß wir vor Gericht miteinander kämen.
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
33Es ist zwischen uns kein Schiedsmann, der seine Hand auf uns beide lege.
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
34Er nehme von mir seine Rute und lasse seinen Schrecken von mir,
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
35daß ich möge reden und mich nicht vor ihm fürchten dürfe; denn ich weiß, daß ich kein solcher bin.
35آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.