Hiob 29
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Und Hiob hob abermals an seine Sprüche und sprach:
1โยบกล่าวถ้อยคำเชิงอุปมาต่อไปว่า
2O daß ich wäre wie in den vorigen Monden, in den Tagen, da mich Gott behütete;
2“ถ้าผมกลับไปเป็นเหมือนเดือนก่อนๆ ได้ก็คงดี เหมือนวันที่พระเจ้าดูแลผม
3da seine Leuchte über meinem Haupt schien und ich bei seinem Licht in der Finsternis ging;
3เมื่อตะเกียงพระองค์ส่องเหนือศีรษะ ผมเดินผ่านความมืดได้ด้วยแสงของพระองค์
4wie war ich in der Reife meines Lebens, da Gottes Geheimnis über meiner Hütte war;
4เหมือนเมื่อผมอยู่ในวัยรุ่งเรือง เมื่อมิตรภาพของพระเจ้าอยู่ในเต็นท์ผม
5da der Allmächtige noch mit mir war und meine Kinder um mich her;
5เมื่อพระผู้ทรงฤทธิ์ยังอยู่กับผม ลูกๆ อยู่รอบตัว
6da ich meine Tritte wusch in Butter und die Felsen mir Ölbäche gossen;
6เมื่อย่างก้าวของผมอาบชุ่มด้วยเนย หินเทลำธารน้ำมันให้ผม
7da ich ausging zum Tor in der Stadt und mir ließ meinen Stuhl auf der Gasse bereiten;
7เมื่อผมออกไปที่ประตูเมือง จัดที่นั่งไว้ตามถนน
8da mich die Jungen sahen und sich versteckten, und die Alten vor mir aufstanden;
8คนหนุ่มเห็นผมแล้วหลบตัว คนชราลุกขึ้นยืน
9da die Obersten aufhörten zu reden und legten ihre Hand auf ihren Mund;
9เจ้าผู้ครองนครหยุดพูด เอามือปิดปาก
10da die Stimme der Fürsten sich verkroch und ihre Zunge am Gaumen klebte!
10เสียงของขุนนางเงียบลง ลิ้นติดเพดานปาก
11Denn wessen Ohr mich hörte, der pries mich selig; und wessen Auge mich sah, der rühmte mich.
11หูที่ได้ยินผมอวยพรผม ตาที่เห็นผมยกย่องผม
12Denn ich errettete den Armen, der da schrie, und den Waisen, der keinen Helfer hatte.
12เพราะผมช่วยคนยากจนที่ร้องขอ ช่วยเด็กกำพร้าพ่อที่ไม่มีใครช่วย
13Der Segen des, der verderben sollte, kam über mich; und ich erfreute das Herz der Witwe.
13คำอวยพรของคนใกล้พินาศมาถึงผม ผมทำให้ใจหญิงม่ายร้องเพลงด้วยความยินดี
14Gerechtigkeit war mein Kleid, das ich anzog wie einen Rock; und mein Recht war mein fürstlicher Hut.
14ผมสวมความเที่ยงธรรม มันเป็นเสื้อผ้าของผม ความยุติธรรมเป็นเหมือนเสื้อคลุมและมงกุฎ
15Ich war des Blinden Auge und des Lahmen Fuß.
15ผมเป็นตาให้คนตาบอด เป็นเท้าให้คนขาเสีย
16Ich war ein Vater der Armen; und die Sache des, den ich nicht kannte, die erforschte ich.
16ผมเป็นพ่อให้คนขัดสน สืบคดีให้คนที่ผมไม่รู้จัก
17Ich zerbrach die Backenzähne des Ungerechten und riß den Raub aus seinen Zähnen.
17ผมหักขากรรไกรคนไม่เที่ยงธรรม ดึงเหยื่อออกจากฟันเขา
18Ich gedachte: “Ich will in meinem Nest ersterben und meiner Tage viel machen wie Sand.”
18ผมคิดว่า ‘จะตายในบ้านของตัวเอง วันเวลาของผมจะมากเหมือนทราย
19Meine Wurzel war aufgetan dem Wasser, und der Tau blieb über meinen Zweigen.
19รากผมแผ่ไปถึงน้ำ น้ำค้างอยู่บนกิ่งตลอดคืน
20Meine Herrlichkeit erneute sich immer an mir, und mein Bogen ward immer stärker in meiner Hand.
20เกียรติยศผมยังสดใหม่ คันธนูในมือแข็งแรงขึ้นใหม่’
21Sie hörten mir zu und schwiegen und warteten auf meinen Rat.
21“ผู้คนฟังผมและรอคอย เงียบเพื่อฟังคำแนะนำ
22Nach meinen Worten redete niemand mehr, und meine Rede troff auf sie.
22เมื่อผมพูดจบ พวกเขาไม่พูดต่อ ถ้อยคำผมตกลงบนพวกเขา
23Sie warteten auf mich wie auf den Regen und sperrten ihren Mund auf als nach dem Spätregen.
23พวกเขารอผมเหมือนรอฝน ปากดื่มเหมือนรับฝนฤดูใบไม้ผลิ
24Wenn ich mit ihnen lachte, wurden sie nicht zu kühn darauf; und das Licht meines Angesichts machte mich nicht geringer.
24ผมยิ้มให้เมื่อพวกเขาขาดความมั่นใจ พวกเขาไม่ปฏิเสธแสงจากใบหน้าผม
25Wenn ich zu ihrem Geschäft wollte kommen, so mußte ich obenan sitzen und wohnte wie ein König unter Kriegsknechten, da ich tröstete, die Leid trugen.
25ผมเลือกทางให้พวกเขา และนั่งเป็นหัวหน้า อยู่เหมือนกษัตริย์กลางกองทัพ เหมือนคนปลอบผู้โศกเศร้า
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.