Hiob 21
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Hiob antwortete und sprach:
1โยบจึงตอบว่า
2Hört doch meiner Rede zu und laßt mir das anstatt eurer Tröstungen sein!
2“ตั้งใจฟังคำพูดผม ให้สิ่งนี้เป็นการปลอบใจจากพวกคุณ
3Vertragt mich, daß ich auch rede, und spottet darnach mein!
3อดทนให้ผมพูดบ้าง พูดจบแล้ว จะเยาะเย้ยก็เชิญ
4Handle ich denn mit einem Menschen? oder warum sollte ich ungeduldig sein?
4ผมร้องทุกข์ต่อมนุษย์หรือ? ทำไมผมจะร้อนใจไม่ได้?
5Kehrt euch her zu mir; ihr werdet erstarren und die Hand auf den Mund legen müssen.
5มองผมแล้วจงตกตะลึง เอามือปิดปากไว้
6Wenn ich daran denke, so erschrecke ich, und Zittern kommt mein Fleisch an.
6พอนึกถึง ผมก็หวั่นไหว ความสยองเกาะกุมเนื้อผม
7Warum leben denn die Gottlosen, werden alt und nehmen zu an Gütern?
7“ทำไมคนชั่วยังมีชีวิต แก่ชรา แล้วยังมีอำนาจมากขึ้น?
8Ihr Same ist sicher um sie her, und ihre Nachkömmlinge sind bei ihnen.
8ลูกของพวกเขาตั้งตัวมั่นคงอยู่ด้วยกันต่อหน้า ลูกหลานอยู่ต่อหน้าต่อตา
9Ihr Haus hat Frieden vor der Furcht, und Gottes Rute ist nicht über ihnen.
9บ้านของพวกเขาปลอดภัย ไม่มีความกลัว ไม้เรียวของพระเจ้าไม่ได้อยู่เหนือพวกเขา
10Seinen Stier läßt man zu, und es mißrät ihm nicht; seine Kuh kalbt und ist nicht unfruchtbar.
10วัวตัวผู้ผสมพันธุ์ไม่เคยพลาด วัวตัวเมียคลอดลูกและไม่แท้ง
11Ihre jungen Kinder lassen sie ausgehen wie eine Herde, und ihre Knaben hüpfen.
11พวกเขาปล่อยลูกเล็กๆ ออกไปเหมือนฝูงสัตว์ ลูกๆ เต้นรำ
12Sie jauchzen mit Pauken und Harfen und sind fröhlich mit Flöten.
12พวกเขาร้องเพลงกับรำมะนาและพิณ รื่นเริงกับเสียงปี่
13Sie werden alt bei guten Tagen und erschrecken kaum einen Augenblick vor dem Tode,
13พวกเขาใช้วันเวลาอย่างรุ่งเรือง แล้วลงสู่เชโอลในพริบตา
14die doch sagen zu Gott: “Hebe dich von uns, wir wollen von deinen Wegen nicht wissen!
14พวกเขาบอกพระเจ้าว่า ‘ไปจากพวกเราเถอะ เราไม่อยากรู้ทางของพระองค์
15Wer ist der Allmächtige, daß wir ihm dienen sollten? oder was sind wir gebessert, so wir ihn anrufen?”
15พระผู้ทรงฤทธิ์เป็นอะไร เราจึงต้องรับใช้? ถ้าอธิษฐานถึงพระองค์ เราจะได้ประโยชน์อะไร?’
16“Aber siehe, ihr Glück steht nicht in ihren Händen; darum soll der Gottlosen Sinn ferne von mir sein.”
16ดูสิ ความรุ่งเรืองของพวกเขาไม่ได้อยู่ในมือพวกเขา แผนของคนชั่วอยู่ไกลจากผม
17Wie oft geschieht's denn, daß die Leuchte der Gottlosen verlischt und ihr Unglück über sie kommt? daß er Herzeleid über sie austeilt in seinem Zorn?
17“บ่อยแค่ไหนที่ตะเกียงคนชั่วดับ ที่ภัยพิบัติมาถึงพวกเขา ที่พระเจ้าแบ่งสรรความทุกข์ด้วยความโกรธ?
18daß sie werden wie Stoppeln vor dem Winde und wie Spreu, die der Sturmwind wegführt?
18บ่อยแค่ไหนที่พวกเขาเป็นเหมือนฟางต่อหน้าลม เหมือนแกลบที่พายุพัดไป?
19“Gott spart desselben Unglück auf seine Kinder”. Er vergelte es ihm selbst, daß er's innewerde.
19พวกคุณพูดว่า ‘พระเจ้าเก็บความผิดของเขาไว้ให้ลูกๆ’ ขอให้พระองค์ตอบแทนตัวเขาเอง เพื่อเขาจะได้รู้
20Seine Augen mögen sein Verderben sehen, und vom Grimm des Allmächtigen möge er trinken.
20ขอให้ตาเขาเห็นความพินาศของตน ให้เขาดื่มความโกรธของพระผู้ทรงฤทธิ์
21Denn was ist ihm gelegen an seinem Hause nach ihm, wenn die Zahl seiner Monden ihm zugeteilt ist?
21เขาจะใส่ใจอะไรกับบ้านที่เหลือหลังจากตาย เมื่อจำนวนเดือนของเขาถูกตัดไปแล้ว?
22Wer will Gott lehren, der auch die Hohen richtet?
22“จะมีใครสอนความรู้แก่พระเจ้าได้ ในเมื่อพระองค์ตัดสินผู้ที่อยู่สูง?
23Dieser stirbt frisch und gesund in allem Reichtum und voller Genüge,
23คนหนึ่งตายขณะที่ยังแข็งแรงเต็มที่ อยู่สบายและสงบทุกอย่าง
24sein Melkfaß ist voll Milch, und seine Gebeine werden gemästet mit Mark;
24ถังของเขาเต็มด้วยน้ำนม ไขกระดูกชุ่มอยู่
25jener aber stirbt mit betrübter Seele und hat nie mit Freuden gegessen;
25อีกคนตายด้วยใจขมขื่น ไม่เคยลิ้มรสสิ่งดี
26und liegen gleich miteinander in der Erde, und Würmer decken sie zu.
26ทั้งสองนอนในฝุ่นเหมือนกัน มีหนอนปกคลุม
27Siehe, ich kenne eure Gedanken wohl und euer frevles Vornehmen gegen mich.
27“ผมรู้ความคิดของพวกคุณ รู้แผนที่พวกคุณจะใช้ทำร้ายผม
28Denn ihr sprecht: “Wo ist das Haus des Fürsten? und wo ist die Hütte, da die Gottlosen wohnten?”
28พวกคุณพูดว่า ‘บ้านของเจ้าผู้ครองนครอยู่ไหน? เต็นท์ที่คนชั่วเคยอยู่ อยู่ที่ไหน?’
29Habt ihr denn die Wanderer nicht befragt und nicht gemerkt ihre Zeugnisse?
29พวกคุณไม่เคยถามคนเดินทางหรือ? ไม่รู้คำให้การของพวกเขาหรือ
30Denn der Böse wird erhalten am Tage des Verderbens, und am Tage des Grimms bleibt er.
30ว่าคนชั่วถูกเก็บไว้จนถึงวันภัยพิบัติ พวกเขาถูกนำออกมาสู่วันแห่งความโกรธ?
31Wer will ihm ins Angesicht sagen, was er verdient? wer will ihm vergelten, was er tut?
31ใครจะบอกทางของเขาต่อหน้าเขา? ใครจะตอบแทนสิ่งที่เขาทำ?
32Und er wird zu Grabe geleitet und hält Wache auf seinem Hügel.
32แต่เขาจะถูกหามไปสู่หลุมศพ มีคนเฝ้าสุสาน
33Süß sind ihm die Schollen des Tales, und alle Menschen ziehen ihm nach; und derer, die ihm vorangegangen sind, ist keine Zahl.
33ก้อนดินในหุบเขาจะหวานชื่นสำหรับเขา ทุกคนจะตามเขาไป เหมือนคนก่อนหน้าเขาที่มากเกินจะนับ
34Wie tröstet ihr mich so vergeblich, und eure Antworten finden sich unrecht!
34แล้วพวกคุณจะปลอบใจผมด้วยเรื่องไร้สาระได้อย่างไร ในเมื่อคำตอบพวกคุณเหลือแต่ความเท็จ?”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.