Hiob
Chapter 21
Lutherbibel 1912
vs Baibala Hemolele (…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Hiob 21

Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Baibala Hemolele (Hawaiian Bible, 1868 revision)
1Hiob antwortete und sprach:
1A OLELO mai la o loba, i mai la,
2Hört doch meiner Rede zu und laßt mir das anstatt eurer Tröstungen sein!
2E hoolohe pono oukou i ka'u olelo, A o keia ko oukou hooluolu ana.
3Vertragt mich, daß ich auch rede, und spottet darnach mein!
3E ae mai oukou ia'u e olelo aku ai au, A mahope o kuu olelo, e hoomaewaewa oukou.
4Handle ich denn mit einem Menschen? oder warum sollte ich ungeduldig sein?
4Owau hoi, i ke kanaka anei kuu ulono ana? A ina pela, no ke aha la ka huhu ole o kuu uhane?
5Kehrt euch her zu mir; ihr werdet erstarren und die Hand auf den Mund legen müssen.
5E nana oukou ia'u a e pihoihoi, A e kau oukou i ka lima maluna o ka waha.
6Wenn ich daran denke, so erschrecke ich, und Zittern kommt mein Fleisch an.
6A ina e hoomanao wau, ua weliweli au, A loohia kuu io e ka haalulu.
7Warum leben denn die Gottlosen, werden alt und nehmen zu an Gütern?
7No ke aha la e ola ana ka poe hewa, E elemakule ana, e nui ana hoi i ka waiwai?
8Ihr Same ist sicher um sie her, und ihre Nachkömmlinge sind bei ihnen.
8O ko lakou hua, ua hookupaaia me lakou imua o ko lakou alo, A o ka lakou poe keiki imua o ko lakou maka.
9Ihr Haus hat Frieden vor der Furcht, und Gottes Rute ist nicht über ihnen.
9Ua maluhia ko lakou mau hale, aohe makau, Aole hoi ka laau hahau o ke Akua maluna o lakou.
10Seinen Stier läßt man zu, und es mißrät ihm nicht; seine Kuh kalbt und ist nicht unfruchtbar.
10Hapai no ka lakou bipi, aole hoi i hemahema; Hua mai no ka lakou bipiohi, aole i hanau hapa.
11Ihre jungen Kinder lassen sie ausgehen wie eine Herde, und ihre Knaben hüpfen.
11Kuu aku lakou i ka lakou poe kamalii me he kumu hipa la, A lelele no ka lakou poe keiki.
12Sie jauchzen mit Pauken und Harfen und sind fröhlich mit Flöten.
12Hoomaka lakou me ka pahu kani a me ka lira, A olioli lakou i ke kani ana o ka hokiokio.
13Sie werden alt bei guten Tagen und erschrecken kaum einen Augenblick vor dem Tode,
13Noho lakou i ko lakou mau la me ka pomaikai, A iho koke lakou i ka po.
14die doch sagen zu Gott: “Hebe dich von uns, wir wollen von deinen Wegen nicht wissen!
14A olelo iho lakou i ke Akua, E hele oe mai o makou aku; A o ka ike i kou mau aoao, aohe makou makemake.
15Wer ist der Allmächtige, daß wir ihm dienen sollten? oder was sind wir gebessert, so wir ihn anrufen?”
15Owai ka Mea mana, i malama ai kakou ia ia? Heaha ka mea e loaa ai, ke nonoi kakou ia ia?
16“Aber siehe, ihr Glück steht nicht in ihren Händen; darum soll der Gottlosen Sinn ferne von mir sein.”
16Aia hoi, aole ma ko lakou lima ko lakou pomaikai: O ke kuka ana o ka poe hewa, ua mamao aku ia ia'u.
17Wie oft geschieht's denn, daß die Leuchte der Gottlosen verlischt und ihr Unglück über sie kommt? daß er Herzeleid über sie austeilt in seinem Zorn?
17He pinepine i pio ai ke kukui o ka poe hewa, A e hiki koke mai hoi ko lakou make maluna o lakou, A ua hooili mai ia i na eha ma kona inaina.
18daß sie werden wie Stoppeln vor dem Winde und wie Spreu, die der Sturmwind wegführt?
18Ua like lakou me ka mauu maloo imua o ka makani, E like hoi me ka opala a ka puahiohio i lawe aku.
19“Gott spart desselben Unglück auf seine Kinder”. Er vergelte es ihm selbst, daß er's innewerde.
19Ua hoomau ke Akua i kona hewa no kana poe keiki: Ua uku mai ia ia ia, a e ike auanei oia.
20Seine Augen mögen sein Verderben sehen, und vom Grimm des Allmächtigen möge er trinken.
20E ike no kona maka i kona popilikia. E inu no ia i ka huhu o ka Mea mana.
21Denn was ist ihm gelegen an seinem Hause nach ihm, wenn die Zahl seiner Monden ihm zugeteilt ist?
21No ka mea, heaha la kana hana iloko o kona hale mahope ona, I ka manawa e okiia'i mawaena ka huina o kona mau malama?
22Wer will Gott lehren, der auch die Hohen richtet?
22K ao mai anei kekahi i ke Akua i ka ike, I ka mea hooponopono i ka poe kiekie?
23Dieser stirbt frisch und gesund in allem Reichtum und voller Genüge,
23Make no kekahi iwaena o kona pomaikai, E noho nanea ana a me ka oluolu.
24sein Melkfaß ist voll Milch, und seine Gebeine werden gemästet mit Mark;
24Ua piha kona mau aoao i ka momona, Ua mau kona mau iwi i ka lolo.
25jener aber stirbt mit betrübter Seele und hat nie mit Freuden gegessen;
25A make no kekahi me ka naau ehaeha, Aole ia i hoao i ka lealea.
26und liegen gleich miteinander in der Erde, und Würmer decken sie zu.
26E moe pu laua i ka lepo, A e paapu na ilo maluna o laua.
27Siehe, ich kenne eure Gedanken wohl und euer frevles Vornehmen gegen mich.
27Aia hoi, ua ike no wau i ko oukou mau noonoo ana, A me ko oukou mau manao a oukou i hoino ai ia'u.
28Denn ihr sprecht: “Wo ist das Haus des Fürsten? und wo ist die Hütte, da die Gottlosen wohnten?”
28No ka mea, ke olelo nei oukou, Auhea ka hale o ke alii? Auhea hoi ka uhi o na halelewa o ka poe hewa?
29Habt ihr denn die Wanderer nicht befragt und nicht gemerkt ihre Zeugnisse?
29Aole anei oukou i ninau i ka poe e maalo ae ana ma ke ala? A ike ole anei oukou i ko lakou mau hoailona?
30Denn der Böse wird erhalten am Tage des Verderbens, und am Tage des Grimms bleibt er.
30No ka mea, ua waihoia ka poe hewa no ka la popilikia, A e laweia mai lakou no ka la e inaina ai.
31Wer will ihm ins Angesicht sagen, was er verdient? wer will ihm vergelten, was er tut?
31Owai ka mea e hoike aku i kona aoao imua ona? A owai ka mea e uku aku ia ia i kana mea i hana'i?
32Und er wird zu Grabe geleitet und hält Wache auf seinem Hügel.
32A e laweia aku oia i ka luakupapau, A e kiaiia oia ma ka hale kupapau.
33Süß sind ihm die Schollen des Tales, und alle Menschen ziehen ihm nach; und derer, die ihm vorangegangen sind, ist keine Zahl.
33E kau oluolu maluna ona na papaa lepo o ke awawa, A mahope ona e hahai aku na kanaka a pau, E like me ka poe mamua ona he lehulehu no.
34Wie tröstet ihr mich so vergeblich, und eure Antworten finden sich unrecht!
34A pehea la ko oukou hooluolu make hewa ana mai ia'u, A ua hewa ka oukou olelo ana mai?

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.