Hiob 32
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Baibala Hemolele (Hawaiian Bible, 1868 revision)
1Da hörten die drei Männer auf, Hiob zu antworten, weil er sich für gerecht hielt.
1HOOKI iho la keia mau kanaka ekolu i ka olelo aku ia Ioba, no ka mea, ua pono ia i kona maka iho.
2Aber Elihu, der Sohn Baracheels von Bus, des Geschlechts Rams, ward zornig über Hiob, daß er seine Seele gerechter hielt denn Gott.
2Alaila hoaia ka inaina o Elihu ke keiki a Barakela o ka Buza, no ka ohana a Rama; ia Ioba i hoaia'i kona inaina, no kona hoapono ia ia iho mamua o ke Akua.
3Auch ward er zornig über seine drei Freunde, daß sie keine Antwort fanden und doch Hiob verdammten.
3I kona mau hoalauna ekolu hoi ua hoaia'i kona inaina, no ka mea, aole i loaa ia lakou ka mea e ekemu aku ai, ua hoahewa no nae lakou ia Ioba.
4Denn Elihu hatte geharrt, bis daß sie mit Hiob geredet hatten, weil sie älter waren als er.
4A ua kali aku o Elihu ia Ioba i na olelo, no ka mea, ua oi aku ko lakou mau makahiki mamua ona.
5Darum, da er sah, daß keine Antwort war im Munde der drei Männer, ward er zornig.
5A ike aku la o Elihu, aohe mea ma ka waha o keia mau kanaka ekolu e ekemu aku ai, alaila hoaia kona inaina.
6Und so antwortete Elihu, der Sohn Baracheels von Bus, und sprach: Ich bin jung, ihr aber seid alt; darum habe ich mich gescheut und gefürchtet, mein Wissen euch kundzutun.
6Olelo aku la o Elihu, ke keiki a Barakela ka Buza, i aku la, He hapa ko'u mau la, a he poe kahiko oukou; Nolaila hopohopo no wau, a makau hoi i ka hoike aku i ko'u manao ia oukou.
7Ich dachte: Laß das Alter reden, und die Menge der Jahre laß Weisheit beweisen.
7I iho la au, E olelo mai ka poe kahiko e pono ai, A e hoike ka poe nona na makahiki he nui i ka naauao.
8Aber der Geist ist in den Leuten und der Odem des Allmächtigen, der sie verständig macht.
8He oiaio, o ka Uhane no iloko o ke kanaka: A o ka hanu o ka Mea mana ua hoonaauao ia ia.
9Die Großen sind nicht immer die Weisesten, und die Alten verstehen nicht das Recht.
9Aole naauao na elemakule; Aole hoi e ike ka poe kahiko i ka hooponopono ana.
10Darum will ich auch reden; höre mir zu. Ich will mein Wissen auch kundtun.
10Nolaila i iho la au, E hoolohe mai ia'u; E hoike aku no hoi au i ko'u manao.
11Siehe, ich habe geharrt auf das, was ihr geredet habt; ich habe aufgemerkt auf eure Einsicht, bis ihr träfet die rechte Rede,
11Aia hoi, ua kali aku au i ka oukou mau olelo, A hoolohe au i ko oukou hoomoakaka ana, I ka manawa i imi ai oukou i na olelo.
12und ich habe achtgehabt auf euch. Aber siehe, da ist keiner unter euch, der Hiob zurechtweise oder seiner Rede antworte.
12A ua noonoo au i ka oukou, Aia hoi, aole kekahi o oukou i pane pono aku ia Ioba, A i hoohee aku i kana olelo;
13Sagt nur nicht: “Wir haben Weisheit getroffen; Gott muß ihn schlagen, kein Mensch.”
13O olelo auanei oukou, Ua loaa ia makou ke akamai: Na ke Akua i hooauhee ia ia, aole na ke kanaka.
14Gegen mich hat er seine Worte nicht gerichtet, und mit euren Reden will ich ihm nicht antworten.
14Aole ia i olelo ku e mai ia'u; Aole no hoi au e olelo aku ia ia me ka oukou mau olelo.
15Ach! sie sind verzagt, können nicht mehr antworten; sie können nicht mehr reden.
15Ua pilipu lakou, aole lakou i ekemu hou mai: A hooki iho lakou i ka olelo ana.
16Weil ich denn geharrt habe, und sie konnten nicht reden (denn sie stehen still und antworten nicht mehr),
16A ua kakali aku au, (no ka mea, aole lakou i olelo mai, aka, ku malie iho la, aole i ekemu hou mai;)
17will ich auch mein Teil antworten und will mein Wissen kundtun.
17Owau no kekahi e olelo aku i ka'u wahi, E hoike aku hoi au i ko'u manao.
18Denn ich bin der Reden so voll, daß mich der Odem in meinem Innern ängstet.
18No ka mea, ua piha au i na olelo, Ke koi mai nei ia'u ka uhane iloko o'u.
19Siehe, mein Inneres ist wie der Most, der zugestopft ist, der die neuen Schläuche zerreißt.
19Aia hoi, o ko'u opu ua like ia me ka waina i wehe ole ia; E nahae auanei ia e like me na hue ili hou.
20Ich muß reden, daß ich mir Luft mache; ich muß meine Lippen auftun und antworten.
20E olelo aku no au, i oluolu iho ai au; E wehe ae au i kuu lehelehe, a e ekemu aku.
21Ich will niemands Person ansehen und will keinem Menschen schmeicheln.
21Ke noi aku nei au, mai ae mai oukou i kuu nana ana ma ko ke kanaka helehelena, Aole hoi au e malimali aku i ke kanaka.
22Denn ich weiß nicht zu schmeicheln; leicht würde mich sonst mein Schöpfer dahinraffen.
22No ka mea, aole au i ike e malimali wale aku; E lawe koke aku ia'u ko'u Mea nana i hana.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.