Hiob 24
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Warum sind von dem Allmächtigen nicht Zeiten vorbehalten, und warum sehen, die ihn kennen, seine Tage nicht?
1“ทำไมพระผู้ทรงฤทธิ์จึงไม่กันเวลาไว้? ทำไมคนที่รู้จักพระองค์ไม่เห็นวันของพระองค์?
2Man verrückt die Grenzen, raubt die Herde und weidet sie.
2มีคนย้ายหลักเขต แย่งฝูงสัตว์ไปเลี้ยงเอง
3Sie treiben der Waisen Esel weg und nehmen der Witwe Ochsen zum Pfande.
3พวกเขาต้อนลาของเด็กกำพร้าพ่อไป เอาวัวของหญิงม่ายเป็นหลักประกัน
4Die Armen müssen ihnen weichen, und die Dürftigen im Lande müssen sich verkriechen.
4พวกเขาผลักคนขัดสนออกจากทาง คนยากจนในแผ่นดินต่างซ่อนตัว
5Siehe, wie Wildesel in der Wüste gehen sie hinaus an ihr Werk und suchen Nahrung; die Einöde gibt ihnen Speise für ihre Kinder.
5เหมือนลาป่าในทะเลทราย พวกเขาออกไปทำงาน ขวนขวายหาอาหาร ถิ่นทุรกันดารให้อาหารแก่ลูกๆ
6Sie ernten auf dem Acker, was er trägt, und lesen den Weinberg des Gottlosen.
6พวกเขาตัดอาหารในทุ่ง เก็บผลองุ่นที่เหลือในสวนของคนชั่ว
7Sie liegen in der Nacht nackt ohne Gewand und haben keine Decke im Frost.
7พวกเขานอนเปลือยตลอดคืน ไม่มีเสื้อผ้า ไม่มีอะไรคลุมในความหนาว
8Sie müssen sich zu den Felsen halten, wenn ein Platzregen von den Bergen auf sie gießt, weil sie sonst keine Zuflucht haben.
8พวกเขาเปียกฝนบนภูเขา กอดก้อนหินเพราะไม่มีที่กำบัง
9Man reißt das Kind von den Brüsten und macht's zum Waisen und macht die Leute arm mit Pfänden.
9มีคนกระชากเด็กกำพร้าพ่อออกจากอก เรียกหลักประกันจากคนยากจน
10Den Nackten lassen sie ohne Kleider gehen, und den Hungrigen nehmen sie die Garben.
10จนพวกเขาต้องเดินเปลือย ไม่มีเสื้อผ้า หิวอยู่ แต่ต้องแบกฟ่อนข้าว
11Sie zwingen sie, Öl zu machen auf ihrer Mühle und ihre Kelter zu treten, und lassen sie doch Durst leiden.
11พวกเขาผลิตน้ำมันภายในกำแพงของคนเหล่านี้ ย่ำองุ่นในบ่อย่ำ แต่ทนหิวน้ำ
12Sie machen die Leute in der Stadt seufzend und die Seele der Erschlagenen schreiend, und Gott stürzt sie nicht.
12ผู้คนคร่ำครวญจากเมืองที่มีคนหนาแน่น ใจของคนบาดเจ็บร้องเรียก แต่พระเจ้าไม่ใส่ใจการกระทำที่โง่เขลานั้น
13Jene sind abtrünnig geworden vom Licht und kennen seinen Weg nicht und kehren nicht wieder zu seiner Straße.
13“คนเหล่านี้อยู่ในหมู่ผู้ขัดขืนแสง ไม่รู้จักทางของแสง ไม่อยู่บนเส้นทางของมัน
14Wenn der Tag anbricht, steht auf der Mörder und erwürgt den Armen und Dürftigen; und des Nachts ist er wie ein Dieb.
14ฆาตกรลุกขึ้นเมื่อมีแสง ฆ่าคนยากจนและคนขัดสน ในยามค่ำคืน เขาเป็นเหมือนโจร
15Das Auge des Ehebrechers hat acht auf das Dunkel, und er spricht: “Mich sieht kein Auge”, und verdeckt sein Antlitz.
15ตาของคนล่วงประเวณีคอยพลบค่ำ คิดว่า ‘ไม่มีตาใดเห็นฉัน’ เขาปิดบังใบหน้า
16Im Finstern bricht man in die Häuser ein; des Tages verbergen sie sich miteinander und scheuen das Licht.
16ในความมืด พวกเขาขุดทะลุบ้าน เก็บตัวในเวลากลางวัน ไม่รู้จักแสง
17Denn wie wenn der Morgen käme, ist ihnen allen die Finsternis; denn sie sind bekannt mit den Schrecken der Finsternis.
17เพราะยามเช้าเป็นเหมือนความมืดทึบสำหรับพวกเขาทุกคน พวกเขาคุ้นเคยกับความน่าสะพรึงกลัวของความมืดทึบ
18“Er fährt leicht wie auf einem Wasser dahin; seine Habe wird gering im Lande, und er baut seinen Weinberg nicht.
18“พวกเขาเป็นฟองบนผิวน้ำ ส่วนของพวกเขาบนแผ่นดินถูกสาปแช่ง พวกเขาไม่หันเข้าสู่ทางไปสวนองุ่น
19Der Tod nimmt weg, die da sündigen, wie die Hitze und Dürre das Schneewasser verzehrt.
19ความแล้งและความร้อนกลืนน้ำจากหิมะ เชโอลก็กลืนคนทำบาปเช่นกัน
20Der Mutterschoß vergißt sein; die Würmer haben ihre Lust an ihm. Sein wird nicht mehr gedacht; er wird zerbrochen wie ein fauler Baum,
20ครรภ์จะลืมเขา หนอนจะกินเขาอย่างเอร็ดอร่อย จะไม่มีใครจำเขาได้อีก ความไม่เที่ยงธรรมจะหักเหมือนต้นไม้
21er, der beleidigt hat die Einsame, die nicht gebiert, und hat der Witwe kein Gutes getan.”
21เขากลืนกินผู้หญิงที่เป็นหมันและไม่มีลูก ไม่แสดงน้ำใจต่อหญิงม่าย
22Aber Gott erhält die Mächtigen durch seine Kraft, daß sie wieder aufstehen, wenn sie am Leben verzweifelten.
22แต่พระเจ้าใช้กำลังรักษาผู้มีอำนาจไว้ คนที่ไม่มั่นใจในชีวิตก็ลุกขึ้น
23Er gibt ihnen, daß sie sicher seien und eine Stütze haben; und seine Augen sind über ihren Wegen.
23พระเจ้าให้ความมั่นคงแก่พวกเขา พวกเขาพักพิงในนั้น ตาพระองค์เฝ้าดูทางของพวกเขา
24Sie sind hoch erhöht, und über ein kleines sind sie nicht mehr; sinken sie hin, so werden sie weggerafft wie alle andern, und wie das Haupt auf den Ähren werden sie abgeschnitten.
24พวกเขาถูกยกขึ้นสูง อีกไม่นานก็ไม่มีแล้ว พวกเขาถูกลดลง ถูกเอาไปเหมือนคนอื่นทุกคน ถูกตัดเหมือนยอดรวงข้าว
25Ist's nicht also? Wohlan, wer will mich Lügen strafen und bewähren, daß meine Rede nichts sei?
25ถ้าไม่ใช่อย่างนี้ ใครจะพิสูจน์ว่าผมโกหก ทำให้คำพูดผมไร้ค่า?”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.