Hiob 11
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Da antwortete Zophar von Naema und sprach:
1โศฟาร์ชาวนาอามาห์จึงตอบว่า
2Wenn einer lang geredet, muß er nicht auch hören? Muß denn ein Schwätzer immer recht haben?
2“คำพูดมากมายอย่างนี้ไม่ควรมีคนตอบหรือ? คนช่างพูดควรได้รับการตัดสินว่าเป็นฝ่ายถูกหรือ?
3Müssen die Leute zu deinem eitlen Geschwätz schweigen, daß du spottest und niemand dich beschäme?
3คำโอ้อวดของคุณจะทำให้คนเงียบหรือ? เมื่อคุณเยาะเย้ย จะไม่มีใครทำให้คุณอายหรือ?
4Du sprichst: Meine Rede ist rein, und lauter bin ich vor deinen Augen.
4คุณพูดว่า ‘คำสอนของข้าพเจ้าบริสุทธิ์ ข้าพเจ้าสะอาดในสายตาพระองค์’
5Ach, daß Gott mit dir redete und täte seine Lippen auf
5ขอให้พระเจ้าพูดเถิด เปิดปากกล่าวโทษคุณ
6und zeigte dir die heimliche Weisheit! Denn er hätte noch wohl mehr an dir zu tun, auf daß du wissest, daß er deiner Sünden nicht aller gedenkt.
6ขอให้พระองค์เผยความลับแห่งปัญญาแก่คุณ! เพราะปัญญาที่แท้มีสองด้าน จงรู้ว่าโทษที่พระเจ้าเรียกเอาจากคุณยังน้อยกว่าที่ความผิดของคุณสมควรได้รับ
7Meinst du, daß du wissest, was Gott weiß, und wollest es so vollkommen treffen wie der Allmächtige?
7“คุณหยั่งถึงความลึกลับของพระเจ้าได้หรือ? ค้นถึงขอบเขตของพระผู้ทรงฤทธิ์ได้หรือ?
8Es ist höher denn der Himmel; was willst du tun? tiefer denn die Hölle; was kannst du wissen?
8สูงเท่าฟ้าสวรรค์ คุณจะทำอะไรได้? ลึกกว่าเชโอล คุณจะรู้อะไรได้?
9länger denn die Erde und breiter denn das Meer.
9ขอบเขตนั้นยาวกว่าแผ่นดิน กว้างกว่าทะเล
10So er daherfährt und gefangen legt und Gericht hält, wer will's ihm wehren?
10ถ้าพระองค์ผ่านไป หรือกักขังใคร หรือเรียกประชุมศาล ใครจะขัดขวางได้?
11Denn er kennt die losen Leute, er sieht die Untugend, und sollte es nicht merken?
11พระองค์รู้จักคนหลอกลวง เห็นความผิดด้วย แม้ไม่ได้พิจารณามัน
12Ein unnützer Mann bläht sich, und ein geborener Mensch will sein wie ein junges Wild.
12คนหัวกลวงจะมีปัญญาได้ ก็ต่อเมื่อมนุษย์เกิดมาเป็นลูกลาป่า
13Wenn du dein Herz richtetest und deine Hände zu ihm ausbreitetest;
13“ถ้าคุณตั้งใจให้ถูกทาง จงยื่นมือไปหาพระองค์
14wenn du die Untugend, die in deiner Hand ist, fern von dir tätest, daß in deiner Hütte kein Unrecht bliebe:
14ถ้ามีความผิดอยู่ในมือ ก็เอาออกไปให้ไกล อย่าให้ความไม่เที่ยงธรรมอยู่ในเต็นท์คุณ
15so möchtest du dein Antlitz aufheben ohne Tadel und würdest fest sein und dich nicht fürchten.
15แล้วคุณจะเงยหน้าขึ้นได้โดยไร้มลทิน จะมั่นคงและไม่กลัว
16Dann würdest du der Mühsal vergessen und so wenig gedenken als des Wassers, das vorübergeht;
16เพราะคุณจะลืมความทุกข์ จำมันได้เหมือนน้ำที่ไหลผ่านไปแล้ว
17und die Zeit deines Lebens würde aufgehen wie der Mittag, und das Finstere würde ein lichter Morgen werden;
17ชีวิตจะสว่างกว่าเที่ยงวัน แม้มีความมืด ก็จะเป็นเหมือนยามเช้า
18und dürftest dich dessen trösten, daß Hoffnung da sei; würdest dich umsehen und in Sicherheit schlafen legen;
18คุณจะมั่นใจ เพราะมีความหวัง จะสำรวจดูแล้วพักอย่างปลอดภัย
19würdest ruhen, und niemand würde dich aufschrecken; und viele würden vor dir flehen.
19จะนอนลงโดยไม่มีใครทำให้กลัว หลายคนจะมาขอความเมตตาจากคุณ
20Aber die Augen der Gottlosen werden verschmachten, und sie werden nicht entrinnen können; denn Hoffnung wird ihrer Seele fehlen.
20แต่ตาของคนชั่วจะมืดดับ พวกเขาไม่มีทางหนี ความหวังของพวกเขามีเพียงการสิ้นลมหายใจ”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.