Job 9
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Then Job answered and said:
1Job antwoordde, en sprak:
2Of a truth I know that it is so; and how can man be just with God?
2Zeker, ik weet wel, dat het zo is; Maar hoe kan een mens tegenover God in zijn recht zijn?
3If one should desire to contend with Him, he could not answer Him one of a thousand.
3Wanneer hij Hem ter verantwoording wil roepen, Geeft Hij niet eens op de duizendmaal antwoord;
4He is wise in heart, and mighty in strength; who hath hardened himself against Him, and prospered?
4Wie heeft den Alwijze en den Almachtige Ooit ongedeerd getrotseerd?
5Who removeth the mountains, and they know it not, when He overturneth them in His anger.
5Hem, die bergen verzet, en ze merken het niet, Ze onderstboven keert in zijn toorn;
6Who shaketh the earth out of her place, and the pillars thereof tremble.
6Die de aarde op haar plaats doet schudden, Haar zuilen trillen ervan;
7Who commandeth the sun, and it riseth not; and sealeth up the stars.
7Die de zon bevel geeft, niet te stralen, En de sterren onder een zegel legt!
8Who alone stretcheth out the heavens, and treadeth upon the waves of the sea.
8Die de hemel uitspant, Hij alleen, En voortschrijdt over de golven der zee;
9Who maketh the Bear, Orion, and the Pleiades, and the chambers of the south.
9Die Grote Beer en Orion schiep, Plejaden en het Zuiderkruis;
10Who doeth great things past finding out; yea, marvellous things without number.
10Die grootse, ondoorgrondelijke dingen wrocht, En talloze wonderen!
11Lo, He goeth by me, and I see Him not. He passeth on also, but I perceive Him not.
11Zie, Hij gaat mij voorbij, en ik zie het niet, Hij glijdt langs mij heen, ik bemerk het niet;
12Behold, He snatcheth away, who can hinder Him? Who will say unto Him: 'What doest Thou?'
12Rooft Hij: Wie zal Hem weerhouden? Wie Hem zeggen: Wat doet Gij?
13God will not withdraw His anger; the helpers of Rahab did stoop under Him.
13God, die zijn gramschap niet weerhoudt: Zelfs Ráhabs helpers moesten zich onder Hem krommen!
14How much less shall I answer Him, and choose out my arguments with Him?
14Hoe zou ik Hem dan ter verantwoording roepen, Mijn woorden tegenover Hem vinden?
15Whom, though I were righteous, yet would I not answer; I would make supplication to Him that contendeth with me.
15Ik, die geen antwoord krijg, al heb ik ook recht, Maar mijn Rechter om genade moet smeken;
16If I had called, and He had answered me; yet would I not believe that He would hearken unto my voice —
16En al gaf Hij mij antwoord, als ik riep, Dan geloof ik niet, dat Hij naar mij zou luisteren.
17He that would break me with a tempest, and multiply my wounds without cause;
17Hij, die mij vertrapt om een kleinigheid En mijn smarten vermeerdert om niet;
18That would not suffer me to take my breath, but fill me with bitterness.
18Hij, die mij niet op adem laat komen, Maar mij met bitter wee overstelpt.
19If it be a matter of strength, lo, He is mighty! and if of justice, who will appoint me a time?
19Gaat het om kracht: Hij is er, de Sterke! Gaat het om recht: Wie klaagt Hem aan?
20Though I be righteous, mine own mouth shall condemn me; though I be innocent, He shall prove me perverse.
20Al had ik ook recht, zijn mond veroordeelde mij; Al was ik onschuldig, Hij verklaarde mij schuldig!
21I am innocent — I regard not myself, I despise my life.
21Ben ik onschuldig? Ik weet het zelf nu niet meer. Ik verfoei mijn bestaan: Het is mij allemaal één!
22It is all one — therefore I say: He destroyeth the innocent and the wicked.
22Maar daarom roep ik het uit: Onschuldigen en schuldigen slaat Hij neer!
23If the scourge slay suddenly, He will mock at the calamity of the guiltless.
23Wanneer zijn gesel plotseling doodt, Lacht Hij met de vertwijfeling van de onschuldigen;
24The earth is given into the hand of the wicked; he covereth the faces of the judges thereof; if it be not He, who then is it?
24Is het land aan bozen overgeleverd, Hij bindt nog een blinddoek op het gelaat van de rechters: Want zo Hij het niet doet, Wie doet het dan wel?
25Now my days are swifter than a runner; they flee away, they see no good.
25Zo vliegen mijn dagen voorbij, Sneller nog dan een ijlbode; Zo vluchten ze weg, Zonder geluk te aanschouwen;
26They are passed away as the swift ships; as the vulture that swoopeth on the prey.
26Ze schieten heen als schepen van riet, Als een adelaar, die zich werpt op zijn prooi.
27If I say: 'I will forget my complaint, I will put off my sad countenance, and be of good cheer',
27Denk ik, ik wil mijn jammer vergeten, Weer vrolijk schijnen en blij,
28I am afraid of all my pains, I know that Thou wilt not hold me guiltless.
28Dan ben ik weer bang voor al mijn smarten, Wetend, dat Gij mij niet voor onschuldig houdt.
29I shall be condemned; why then do I labour in vain?
29En wanneer ik dan toch schuldig moet zijn, Waarom doe ik mijn best, om niet?
30If I wash myself with snow water, and make my hands never so clean;
30Al was ik mij nog zo schoon met sneeuw, En reinig mijn handen met zeep,
31Yet wilt Thou plunge me in the ditch, and mine own clothes shall abhor me.
31Toch ploft Gij mij neer in het vuil, Zodat mijn kleren van mij walgen.
32For He is not a man, as I am, that I should answer Him, that we should come together in judgment.
32Neen, Gij zijt geen mens, zoals ik, dien ik ter verantwoording roep, Zodat wij te zamen voor de rechtbank verschijnen!
33There is no arbiter betwixt us, that might lay his hand upon us both.
33Ach, mocht er een scheidsrechter tussen ons zijn, Die zijn hand op ons beiden kon leggen;
34Let Him take His rod away from me, and let not His terror make me afraid;
34Die Gods roede van mij weg zou nemen, Zodat de schrik voor Hem mij niet deerde:
35Then would I speak, and not fear Him; for I am not so with myself.
35Dan zou ik spreken zonder Hem te vrezen; Maar nu er geen is, neem ik het op voor mijzelf!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.